Τα συναντάς και στα
πλαϊνά του δρόμου, δίπλα σε φυλλωσιές, σε χωράφια, σε κορφές και σε
συρματοπλέγματα. Τα συναντάς εκεί όπου κάποτε υπήρχαν ζωές, ψυχές,
άνθρωποι αγαπημένοι. Τα συναντάς στα πιο απρόβλεπτα μέρη, στις πιο
απρόβλεπτες στιγμές. Γιατί έτσι είναι οι «απώλειες»: ξαφνικές,
απροειδοποίητες, απρόβλεπτες.
Και
έρχονται ετούτες οι μικρές φλογίτσες, στη μέση του πουθενά, να σου
υπενθυμίσουν τη σπουδαιότητα της ζωής, τη δύναμη του «τώρα», το μεγαλείο
που κρύβεται πίσω από την απόφασή σου να ζήσεις με ανεμελιά, με αγάπη
και με καλοσύνη.
Και
ετούτο το καντηλάκι, τοποθετημένο μπροστά από το συρματόπλεγμα, με
κάνει κάθε φορά να σταθώ μπροστά του, να «προσκυνήσω» την ομορφιά που το
περιβάλλει, να «αναπνεύσω» ευλαβικά την απλότητα του τοπίου και να
συνειδητοποιήσω ότι τα «όρια» της ζωής και του θανάτου είναι ένα σύνορο
λεπτό και εύθραυστο.
Και αυτός ο κόσμος, ο παράξενος, κρύβει μεγάλη ομορφιά μέσα του για να τον εγκαταλείψουμε χωρίς να έχουμε ζήσει πραγματικά.
Γι’
αυτό, λοιπόν, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας, ας αγαπήσουμε, ας
συγχωρέσουμε, ας γελάσουμε, ας μοιραστούμε, ας παίξουμε, ας γεμίσουμε το
σώμα μας με αγκαλιές, το μυαλό μας με θετικές σκέψεις και την ψυχή μας
με αθωότητα.
Μια «φλογίτσα» είμαστε κι εμείς. Ας φωτίσουμε τον κόσμο μας με αγάπη και γαλήνη.
Χρήστος Δασκαλάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου