Η Άμπελος της Ζωής

❝ Μυσταγωγῶν σου Κύριε τοὺς Μαθητάς, ἐδίδασκες λέγων·
Ὦ φίλοι, ὁρᾶτε, μηδεῖς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος·
εἰ γὰρ πάσχω, ἀλλ' ὑπὲρ τοῦ Κόσμου·
μὴ οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί·
οὐ γὰρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι,
καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν μου, λύτρον ὑπὲρ τοῦ Κόσμου.
Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε·
ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος,
ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος·
μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν φέρητε·
ἐγὼ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος. ❞

— Δοξαστικό αποστίχων, Μ. Τετάρτη εσπέρας — 

~ μετάφρ.
‟ Μυσταγωγώντας τους Μαθητές σου, Κύριε,
τους δίδασκες με αυτά τα λόγια·
Ω φίλοι, προσέξτε, κανείς φόβος μη σας χωρίσει από μένα·
γιατί κι αν πάσχω, πάσχω για τον Κόσμο·
Μη λοιπόν σκανδαλιστείτε εξαιτίας μου·
δεν ήρθα για να με διακονήσουν, αλλά να διακονήσω,
και να δώσω την ψυχή μου λύτρο για τον Κόσμο.
Αν λοιπόν είστε φίλοι μου, εμένα μιμηθείτε·
όποιος θέλει να είναι πρώτος, ας είναι έσχατος,
ο δεσπότης, να είναι ως ο διάκονος·
μείνετε μαζί μου, για να καρπίσετε σταφύλι·
γιατί εγώ είμαι η άμπελος της ζωής.”

___________________

Το ρήμα που ανοίγει τον ύμνο — «μυσταγωγῶν» — δεν είναι απλώς «διδάσκων»: σημαίνει εισαγωγή σε μυστήριο, μύηση σε κάτι που δεν χωράει στη λογική.
Η άμπελος, εδώ, δεν είναι το αμπέλι (με τα πολλά μικρά ξεχωριστά κλήματα), αλλά η κληματαριά
Και η λέξη «βότρυς» — το τσαμπί σταφύλι — θαυμάσια απεικονίζει το γεγονός ότι μένοντας στην άμπελο κανείς δεν είναι μόνος, αλλά μαζί με όλα τα σταφύλια της κληματαριάς.