Χριστός Ανέστη.
Δεν ξέρω πώς να μιλήσω… ούτε τι να γράψω σήμερα…
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η καρδιά προηγείται των λέξεων και τα μάτια μιλούν πιο αληθινά από τα χείλη.
Η αδελφή Πορφυρία εκοιμήθη…
και μέσα μου όλα σιωπούν.
Και όμως… μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται μια ειρήνη παράξενη, βαθιά,σαν εκείνη που άφηνε όταν στεκόταν δίπλα σου χωρίς να πει πολλά…
και όμως σου έλεγε τα πάντα.
Την θυμάμαι…
Σε μικρές στιγμές, σχεδόν αθέατες εκεί όπου κατοικεί η αλήθεια.
Θυμάμαι το βλέμμα της… που σε διάβαζε χωρίς ερωτήσεις.
Το χέρι της… που σε ακουμπούσε απαλά, σαν να σκούπιζε τον πόνο σου πριν ακόμα φανερωθεί.
Και εκείνο το «σ’ αγαπώ»…
Αχ… εκείνο το «σ’ αγαπώ»…
ψιθυριστό… μα τόσο δυνατό.
Δεν ήταν ποτέ ίδιο.
Στον καθένα γινόταν κάτι άλλο
παρηγοριά, δύναμη, μετάνοια, δάκρυ που λύτρωνε.
Δεν ήταν λόγος… ήταν χάρη.
Ήταν η αγάπη του Θεού που έβρισκε δρόμο και έφτανε κατευθείαν στην ψυχή.
Κάποτε στάθηκα δίπλα της… κουρασμένος, πληγωμένος, σιωπηλός…
και δεν μπορούσα να μιλήσω.
Δεν της είπα τίποτα μόνο έκλαιγα.
Και εκείνη… ούτε με ρώτησε, ούτε με πίεσε.
Μόνο γύρισε, με κοίταξε βαθιά και μου είπε σιγά «σ’ αγαπώ».
Και εκείνη τη στιγμή…
ήταν σαν να άνοιξε ο ουρανός μέσα μου.
Σαν να άγγιξε η χάρης του Θεού τα πιο πληγωμένα κομμάτια της ψυχής μου
και να τα γέμισε φως, ελπίδα και ζωή.
Έφυγε τώρα…
μέσα στο φως της Αναστάσεως.
Και αυτό κάνει τον πόνο πιο γλυκό και πιο βαθύ μαζί.
Γιατί δεν είναι ένα σκοτεινό τέλος…
είναι ένα πέρασμα στο φως.
Σαν να την κράτησε ο Αναστάς Χριστός απαλά
και να την πήρε κοντά Του, εκεί όπου η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.
Και νιώθω βαθιά μέσα μου
πως τώρα βρίσκεται εκεί όπου πάντοτε ποθούσε
κοντά στον γέροντά της, τον Άγιο Πορφύριο.
Και όπως εδώ προσευχόταν για εμάς σιωπηλά, με δάκρυ και αγάπη,
έτσι και τώρα συνεχίζει…
μόνο που τώρα η προσευχή της έχει ουρανό.
Σήμερα… αν κλείσω τα μάτια…
δεν βλέπω το τέλος της.
Ακούω ακόμη τη φωνή της…
«σ’ αγαπώ»…
Και τώρα ηχεί αλλιώς…
πιο βαθιά… πιο αληθινά…
σαν να έρχεται από την αιωνιότητα.
Αδελφή Πορφυρία…
μου λείπεις…
αλλά σε νιώθω πιο κοντά από ποτέ.
Αν αυτό είναι το αντίο…
τότε μοιάζει με υπόσχεση.
Να μας θυμάσαι…
και να μας σκεπάζεις με την προσευχή σου,
όπως έκανες πάντα.
Εμείς θα σε κρατάμε…
όχι μόνο στη μνήμη,
αλλά σε κάθε δάκρυ, σε κάθε προσευχή,
σε κάθε στιγμή που η ψυχή μας θα ζητά φως.
Αιωνία σου η μνήμη.
Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης
