Κάτω από τα ερείπια του σπιτιού της στο Σούινγκ Χιλ της Βηρυτού βρήκαν προχτές νεκρή και διαμελισμένη την Λιβανέζα ποιήτρια Χατούμ Σαλμά (Khatoun Salma), να κείτεται μέσα στα μπάζα. Με τον θάνατο της ποιήτριας έπειτα από ισραηλινό βομβαρδισμό στη Βηρυτό, ο πόλεμος γίνεται πιο αδυσώπητος. Σαν να ακούω τα οστά της που σπάνε πάνω στους στίχους της, σαν να μυρίζω το αίμα της που κυλάει πιο βαθιά στις ρωγμές της ποίησης, σαν να γκρεμίζεται όλος ο κόσμος εξαιτίας της δολοφονικής μηχανής του Νετανιάχου. Ο Λίβανος, η Βηρυτός, η Γάζα πάνε να γίνουν μια έρημος από σκόνη οστών, μια χαβούζα από αίμα, μια μαρτυρική περιοχή που σε λίγο θα στεγάζει εισαγόμενους δαίμονες σιωνιστές. Ο θάνατός της δεν είναι ένας ακόμη αριθμός. Η Χατούμ Σαλμά πέθανε αλλά θα ζει στις καρδιές και στις ψυχές όσων ακόμη στέκονται όρθιοι στη νεοφασιστική λαίλαπα και έχουν το θάρρος να ξεχωρίζουν την αξιοπρέπεια από την υποταγή.
Ένα ποίημά της που μετέφρασε από τα αραβικά η Πέρσα Κουμούτση:
Εσύ είσαι εκείνος που σιωπά.
και εσύ είσαι αυτός που φλυαρεί.
Αχ αυτός ο θόρυβος,
ζεστασιά μαζί και μοναξιά
Πόσο γλυκά είναι τα λόγια σου
για σένα,
για τον εαυτό σου
που σε έχει στοιχειώσει!
2 σχόλια:
... ἕνας κόσμος
πεσμένος... ἄκοσμος...
ξεπεσμένος κι ἀβίωτος...
ποὺ ἡ... "εἰρήνη" του,
σκεπάζει ἒντεχνα,
μιὰν ἀλλοπρόσαλλη,
ἀ ν υ π ό φ ο ρ η
-μὰ μεταξένια-
θανατίλα...
ποὺ καίει τὰ πνευμόνια,
στενεύει κάθε ἀνάσα μας
καὶ μᾶς πληγώνει τὴν ψυχή,
τσακίζοντας
τὴν ὕπαρξή μας,
μὲ τὸν... "διαφωτισμένο" ὁλοσκότεινο μηδενισμό του,
νὰ διαστρέφει τὶς καρδιές,
νὰ τὶς προετοιμάζει λὲς,
γιὰ ὅταν οἱ "διορθώσεις"
καὶ οἱ "ρυθμίσεθις"
τῆς "ἀγορᾶς"
(καὶ...
ξεπουλήματος
τῶν πάντων,
ποὺ ὡς
ἐμπορεύματα
πετιοῦνται,
πάνω στὸν πάγκο
τῶν τοκογλύφων...
καὶ ὅλων τῶν ἐμπόρων τῶν ἐθνῶν...)
δώσουν τὴν θέση τους,
στὸ μολύβι κᾳὶ τὴ φωτιά,
ποὺ ἐξελιγμένα πλέον,
(μία... πρωτοπορία
τεχνολογική αἰχμῆς...
πρόοδος θαυμαστή, ποὺ μᾶς θαμπώνει...),
θἄρθουν γιὰ νὰ ξεπλύνουν
μὲ αἶμα ἄφθονο,
τὰ... λερωμένα τʹ ἄπλυτα,
ποὺ συσσωρεύτηκαν βουνό
νὰ κάψουν καὶ νὰ κόψουν μπερδεμένα ἄλυτα δεσμά,
ποὺ
ἀ ν θ ρ ω π ί ν ω ς,
δὲν φαίνονται νὰ ὑπάρχει τρόπος νὰ λυθοῦν... !
(κι ἀν αὔριο, ὅλʹ αὐτά, ἐπισκεφτοῦν τὴν γειτονιά μας,
θὰ νοιώσουμε...
τὶ ἦταν αὐτό ἐν τέλει
ποὺ μὲ τὴν τόση -κι ἄλλη τόση- ἐπιπολαιότητα,
ζήσαμε καὶ λατρέψαμε...
κι ἐμπιστευτήκαμε,
γιὰ... ζωή, τάχα,
καὶ... εὖ ζῆν...
κανονικότητα
καὶ πρόοδο...
κι ἐξέλιξη τοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων... ! )
Δημοσίευση σχολίου