ΑΓΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ἕνας χωρικός συνήθιζε νά διαβάζει στό σπίτι του καθημερινά τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας. Ὅταν πῆγε στό μοναστήρι καί τόν εἶδε ὁ ὅσιος Γέροντας τοῦ χαμογέλασε. Ἐκεῖνος τότε ὡς νά φοβήθηκε καί τόν ρώτησε:
«Γιατί, Γέροντα, τί ἔκανα;»
Τοῦ ἀπάντησε ἀμέσως χαρούμενος:
«Αὐτό πού κάνεις νά τό κάνεις, νά διαβάζεις τούς Χαιρετισμούς. Νά συνεχίσεις νά τούς διαβάζεις. Εἶναι μεγάλη εὐλογία».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης
~~

Όσοι γνώρισαν την Οσία Σοφία την ασκήτρια της Κλεισούρας αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει, η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε “Τους Χαιρετισμούς , παιδ ί α, τους Χαιρετισμούς της Πανα ί ας μας !”

~~

Άγιος Παΐσιος

-Γέροντα, οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι δο­ξολογία;
– Δοξολογία είναι. Μπορείς να τους λες σαν ευχαρι­στία στην Παναγία, όταν εκπληρώνη κάποιο αίτημά σου. Όχι όλο να ζητάμε από την Παναγία, αλλά να Την ευχαριστούμε κιόλας. Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας έχουν πολλή Χάρη. Ανώνυμος τους έγραψε. Να τους μάθης απ’ έξω και να τους λες και μέσα στην ημέρα.

~~

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ευλαβείτο πολύ την Παναγία, όπως και όλοι οι αγιορείτες. Έλεγε ότι ο χριστιανός δεν μπορεί να είναι χριστιανός αν δεν σέβεται ειλικρινά την Παναγία. Αγαπούσε να ακούει τους ύμνους της και τους Χαιρετισμούς της. Μάλιστα συνιστούσε να διαβάζονται και οι Χαιρετισμοί στο Απόδειπνο καθημερινώς, όπως γίνεται στα μοναστήρια. Δεν ήθελε όμως αυτό να το επιβάλει. Συμβούλευε ότι αυτό πρέπει να το αποφασίσουν μόνοι τους οι χριστιανοί (μοναχοί και λαϊκοί). Να πουν δηλαδή ότι «ακούσαμε ότι στο τάδε μοναστήρι διαβάζουν και τους Χαιρετισμούς μαζί με το Απόδειπνο, να το κάνουμε κι εμείς». Κι έτσι να το αποφασίσουν μόνοι τους και να μην τους το επιβάλλει κάποιος άλλος.

Ο Ιερομόναχος Ευγένιος Διονυσιάτης (1875 - 10 Δεκεμβρίου 1961) αγαπούσε υπέρμετρα την Παναγία και την αγία μητέρα της, τη «μάμμη» όλων των Αγιο­ρειτών. Τους Χαιρετισμούς της έλεγε πολλές φορές την ημέρα. Δεν είναι δίχως σημασία που ο θάνατός του ήλθε στο δειλινό της εορτής της Αγίας Άννης. Το πρωί είχε τελέσει την τελευταία θεία Λειτουργία του. Εξήλθε του ιερού βήμα­τος μετά δακρύων και χαράς. Στο πρόσωπό του έβλεπες όλη τη μακάρια ανάπαυση των πολλών κόπων του. Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο. Πράγματι, η μητέρα της μητέρας του Παναγία, τον παρέλαβε με τις πρεσβείες της κοντά της. Εκεί που από μικρός προσδοκούσε να κατευθυνθεί και να τερματίσει, ο έτοιμος από καιρό. Καθήμενος στο σκαμνί του και βαστώντας το κομποσχοίνι του τελείωσε τον βίο του οσιακά.

~~

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.
Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου προφθάσε».
Τὸ ὄνομά Της, τὰ ’χει ὅλα μέσα. Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».
Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει.
Γερόντισσα Γαλακτία

~~

Ησύχιος μοναχός Γρηγοριάτης (1896 - 1999)

Έζησε 76 χρόνια στη μονή με πέντε ηγουμένους. Και στους πέντε έκανε την ίδια υπακοή. Μόνο γι’ αυτό είναι σπουδαίος. Μετά από 50 έτη μοναχικής ζωής, υπακούοντας βγήκε στον κόσμο για μία απαραίτητη εγχείρηση. 
 Η πρόοδος της τεχνολογίας του έκανε μεγάλη εντύπωση. Τα παρατηρούσε όλα σαν μικρό παιδί. 
Παρά τις συστάσεις των ιατρών δεν μπορούσε να μη μένει όρθιος στο ναό και στο κελλί του. Από την πολύχρονη ορθοστασία είχαν ανοίξει πληγές τα πόδια του. Με πληγιασμένα πόδια έλεγε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας όρθιος στο κελλί του.

~~

Ιερομόναχος Ιωακείμ Νεοσκητιώτης (1858 -1943)
Προείδε το τέλος του. Έλεγε συνέχεια τους Χαιρετισμούς της πολυαγαπημένης του Παναγίας, ακόμη και στον ύπνο του. Παραμονές της εκδημίας του είδε στ’ όνειρό του τον φίλο του, τον άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως (†1920). Μίλησε ξανά στον καλό υποτακτικό του Θεοφύλακτο για την έξοδο την ανεπίστροφη από τον μάταιο αυτό κόσμο.

~~

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

«Να έχετε προσευχή, υπομονή και επιμονή για όλα. Να κοινωνάτε ταχτικά. Να διαβάζετε συνέχεια το Ψαλτήρι, Παράκληση και Χαιρετισμούς της Παναγίας».

~~

Τη Μεγάλη Σαρακοστή είναι επικηρυγμένος ο Χριστός και με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε τη Μάννα Του:
''Χαίρε Μήτηρ του Θεού και πάντων των Αγίων''. Όταν πέφτω στην προσευχή όλα τα ξεχνώ, είναι σαν θεραπεία και βλέπω τον Χριστό στον Σταυρό και τη Μητέρα Του.
Αναστάσιος Μαλαμάς (1929-1999)

~~

Ο π. Παύλος Νικηταράς ( 1912- 1999 ) ανέφερε ότι κάποια ασέληνη βραδιά είχαν βγει με τον π. Νικηφόρο για ψάρεμα στον κόλπο του Κουβαριού.
Οταν κατα τις 11 το βράδυ ανέσυραν τα δίκτυα και έπρεπε να “ξεψαρίσουν” ο π. Παύλος ρώτησε με απορία τον Γέροντα Νικηφόρο
-Μα πως θα ξεψαρίσουμε αφού δεν έχει καθόλου φώς;
Ο Γέροντας του απάντησε
-Εχει ο Θεός.
Ξεκίνησαν να λένε τους Χαιρετισμους στην Υπεραγία Θεοτόκο και ξαφνικά εμφανίστηκε ένας φωτεινός δίσκος από πάνω τους που φώτισε ολον τον τόπο !
Ο π. Παύλος τρόμαξε , φοβούμενος ότι ήταν κάποιος δορυφόρος που θα έπεφτε πάνω τους, αλλά ο Γέροντας Νικηφόρος παρέμεινε απαθής απαγγέλοντας τους Χαιρετισμούς 
Έτσι μέσα στο άπλετο αυτό θεικό φώς συνέχισαν το “υπούργημα” τους , την διακονία τους αυτή δηλαδή το “ξεψάριαμα” των δικτυών και μόνο αφότου έριξαν τα δίκτυα για δεύτερη φορά στην θάλασσα εξαφανίστηκε αυτός ο ουράνιος δίσκος, και εξαφανίστηκε το ουράνιο φώς, που έστειλε η Υπεραγία Θεοτόκος στους δούλους Της , που έλεγαν τους Χαιρετισμούς Της.
~~

Μοναχός Ιερόθεος Διονυσιάτης (1883 - 1963)
Το 1938 όταν ήταν μυλωνάς στον μύλο της μονής, του παρουσιάσθηκε πλήθος δαιμόνων ως τράγοι και μαϊμούδες να τον εκφοβίσουν.
Άρχισε να ψέλνει δυνατά το «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία» και αμέσως εξαφανίσθηκαν. Από τότε είχε μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία κι έκαιγε ακοίμητο καντήλι στην εικόνα της στο κελλί του. Όταν προσευχόταν ή διάβαζε την ακολουθία, τού παρουσιάζονταν οι δαίμονες και τον περιέπαιζαν κι ενοχλούσαν. Άλλοτε κτυπούσαν δυνατά τη θύρα του κελλιού του και του δημιουργούσαν ταραχή. Επικαλούμενος την Κυρία Θεοτόκο χάνονταν.

Το 1944 ευρισκόμενος στο μετόχι της μονής τού Μονοξυλίτη για τον τρύγο ασθένησε βαριά. Πονούσε, έβηχε δυνατά, δεν μπορούσε να φάει και να καταπιεί τίποτε. Διάβασε το Απόδειπνο κι έγειρε να ξεκουρασθεί. Τα μεσάνυχτα ξύπνησε από ένα δυνατό φως. Φως διαφορετικό, κάτασπρο. Στο ράφι του βλέπει την εικόνα της Παναγίας να λάμπει. Άρχισε να λέει τους Χαιρετισμούς της. Ο λαιμός του καθάρισε κι έγινε τελείως καλά. Η εικόνα της Παναγίας δεν υπήρχε ούτε πριν ούτε μετά. Φανερώθηκε για να του πει πως Εκείνη ήταν η θεραπεύτριά του. Ξημέρωνε η εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου: 8.9.1944.

Διηγείται ο ίδιος στον παραδελφό του Λάζαρο (†1974): «Καθώς προσηυχόμουν εις τας τρεις η ώρα της νυκτός, έξαφνα βλέπω το κελλί μου και εγέμισε φως! Φως, μα τί να σου πω! Όχι λάμπες, όχι ηλεκτρικά … αλλά σαν ήλιος κάτασπρος και μου φαινόταν ότι έβγαινε από την εικόνα όπου έχω της Παναγίας. Πολύ ευχαριστήθηκα και χαράν πολλήν αισθανόμην και άρχισα να λέγω τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και ό,τι άλλο ήξερα από την Παράκλησιν, από τα μεγαλυνάρια, “Άξιόν έστιν”, και τα έψαλλα με πολλήν χαράν και ευχαρίστησιν. Τρεις έως τέσσερες ώρες θαρρώ να εστάθηκε το φως και ύστερα εχάθηκε».

πηγή