❝ τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης ❞

«Από όλα τα επιθυμητά το ανώτατο, το έσχατο. Δηλαδη ό,τι πιο επιθυμητό υπάρχει.»

 

 

 

"ἐφετόν"είναι το «επιθυμητό», από το ρ. "ἐφίεμαι" «επιθυμώ, ποθώ».

Η "ακρότης" είναι το ακριβές αντίστοιχο της φράσης "ἀκρον άωτον", δηλ. το υπέρτατο όριο Με παρόμοιους τρόπους οι βυζαντινοί συγγραφείς εξέφραζαν το υπέρτατο όριο.

Λέγοντας πχ «τῶν άρετῶν ἡ ἀκρόπολις / το ἀκροθίνιον / το ἀπαύγασμα / ἡ ἀκρότης / ἡ δόξα....» εννοούσαν ότι κάποιος είναι «στον υπέρτατο βαθμό ενάρετος».

 

 

Εδώ βέβαια ❝ τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης ❞ είναι ο Χριστός (τον οποίο πάλι με παρόμοιο σχήμα και πολύ ποιητικά ο  Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας [14ος αι.] ονομάζει «κατάλυμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐρώτων».