Ο Ασκητής

Σαράντα μέρες έπλεκα στην έρημο καλάθια
Με ταπεινή προσήλωση και πείσμα ασκητικό
μα τώρα μου ξυπνήσανε φίδια και άγρια πάθια
και ένα βουβό παράπονο και σαγηνευτικό.

Όταν ο ήλιος χάνεται πέρα στην Αλεξάνδρεια
με χάδια κρύα συριστικά η νύχτα μ’ ακουμπά
και έρχονται απ’ την Πανέρημο κλάμματα παρακάλια
και μια παράξενη βοή πέρα απ’το Σινά.

Τότε κρυφά σταυρώνομαι και πιάνω κομποσχοίνι
να διώξω τον αόρατο και τα πειρασμικά
και μ’ όση πλέον δύναμη μου έχει απομείνει
λιβάνι και κεδρόφυλλα ταϊζω τη φωτιά.

Μα απόψε ένας δαίμονας σπαράζει και επιμένει
σαρδόνια και διαβολικά, να αυτοεξεταστώ
με ένα ρυθμό περίεργο την κρίση μου σημαίνει
όπως χτυπάει το τάλαντο για το μεσονυκτικό.

Βλέπω λοιπόν τη νιότη μου και μία μάνα χήρα
πέρα απ’της Θράκης τα βουνά χάμω και να σπαρά
για τη ...φρικτή και απάνθρωπη απόφαση που πήρα
να βάλω ράσο τρίχινο για ρούχα νυφικά.

Και ακόμα μια πεντάμορφη- ιλάσθητι Παρθένε-
να ψάλλει τα εγκώμια έρωτα σαρκικού
και με τα μάτια της υγρά να λέει : «Καταραμένε
έγινες σφάγιο δειλό ενός σκληρού Θεού»

.Τους φίλους μου να τριγυρνούν στα καπηλειά της Πόλης
ή στο λιθάρι να μετρούν κλέος και σιγουριά
στιγματισμένο να θωρούν σαν θύμα της πανώλης
Εμένα που απαρνήθηκα κάθε παλληκαριά.

Θυμάμαι που καυχόμουνα για τ ’αργυρό σπαθί μου
Και για ένα άτι αράπικο θρασύ και τολμηρό
Μα τώρα ψείρες και κοριοί τρώνε απ’το κορμί μου
Και έχω συντρόφι μου πιστό κρανίο νεκρικό.

Ναι… τώρα αντι γι’αρώματα που βάζουν στους ερώτους
μ’ ακαθαρσίες χαίρομαι για να ταπεινωθώ
και κάθομαι στη σύναξη με σεβαστούς γερόντους
ψελλίζοντας τον Άμωμο κει στο Καθολικό.

Αλλού ο κόσμος χαίρονται φλουριά και περηφάνεια
οι άρχοντες κουρεύουνε πρόβατα και αρνιά
Μα εμέ στο παγερό κελί μαστίζει η ορφάνια
Και έρχονται τα δαιμόνια και τα αγερικά.

Ελέησε με Δέσποτα! Δεν είναι που φοβάμαι
Του σατανά τα δόκανα, της σάρκας τη φωτιά
Είναι που τώρα στα στερνά κλαίω μα και λυπάμαι
που ακόμα ετούτη η ψυχή δεν έβγαλε φτερά.

Είμαι «τρυγών φιλέρημος» δεν ξέρω άλλον δρόμο
στην ικεσία δόκιμος , στο φως του Ιησού
μα τώρα πλέον ένιωσα με έναν ξένο τρόμο
πώς είμαι ακόμα άνθρωπος ... και άνθρωπος του πηλού.

Ολόρθη η ικεσία μου και η νήψη άθλημα μου
παράκληση και ελπίδα μου μονάχα η Ευχή
κόμπο τον κόμπο ο έρωτας ματώνει την καρδιά μου
να έρθει Φως... ολάκερο να λούσει το Κελί.


Παντελεήμων Κρ.(2008)