Ο αργαλειός της κυρά-Λένης* δεν ήταν απλώς ένα ξύλινο εργαλείο. Ήταν η καρδιά του σπιτιού. Κάθε πρωί, πριν ακόμη φέξει καλά ο ήλιος πάνω από τις χαμηλές σκεπές του χωριού, εκείνη καθόταν στο χαμηλό σκαμνί της, έσφιγγε το μαντίλι στα μαλλιά και περνούσε το χέρι πάνω από τα στημόνια, σαν να χαιρετούσε έναν παλιό φίλο.
Το ξύλο έτριζε λίγο, τα νήματα τεντώνονταν, και ο αργαλειός άρχιζε το τραγούδι του.
Τακ-τακ… τακ-τακ…
Ήταν ένας ήχος που γέμιζε το μικρό σπίτι, σαν παλμός ζωής. Η κυρά-Λένη* δεν έπλεκε μονάχα υφάσματα. Έπλεκε ιστορίες. Από παλιά ρούχα, φθαρμένες ποδιές, ξεβαμμένα πουκάμισα του άντρα της και μικρά φορεματάκια των παιδιών της, έκοβε λουρίδες υφάσματος. Τις έπλενε, τις άπλωνε στον ήλιο και ύστερα τις έκανε κουρελούδες — πολύχρωμες σαν τα χρόνια που πέρασαν. Κάθε λωρίδα είχε μέσα της μια μνήμη. Το μπλε ήταν από το πουκάμισο που φόρεσε ο άντρας της όταν πρωτοπήγε στο πανηγύρι να τη ζητήσει. Το κόκκινο ήταν από την ποδιά της όταν γεννήθηκε ο πρώτος της γιος. Το λουλουδάτο ήταν από το φόρεμα της κόρης της που μεγάλωσε πια και έφυγε για την πόλη.
Και εκείνη τα έδενε όλα μαζί.
Τακ-τακ… τακ-τακ…
Το χωριό την ήξερε καλά. Όταν κάποιος χρειαζόταν ένα κιλίμι για προίκα ή μια κουρελού για τον χειμώνα, χτυπούσε την πόρτα της.
— «Κυρά-Λένη, έχεις τίποτα έτοιμο;»
Εκείνη χαμογελούσε με εκείνο το κουρασμένο αλλά ζεστό χαμόγελο.
— «Θα σου πλέξω, παιδί μου… δώσε μου λίγες μέρες.» Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια. Το σπίτι ήταν φτωχικό. Τα πατώματα γυμνά, το τραπέζι λιτό. Μα τα παιδιά της δεν πείνασαν ποτέ. Ό,τι έβγαζε από τον αργαλειό, γινόταν ψωμί, λάδι, τετράδια για το σχολείο. Πολλές νύχτες, όταν όλα ησύχαζαν, άναβε τη μικρή λάμπα και συνέχιζε να υφαίνει.
Ο αργαλειός τότε ακουγόταν σαν καρδιά μέσα στο σκοτάδι.
Τακ-τακ… τακ-τακ…
Μια φορά ο μικρός της γιος την ρώτησε:
— «Μάνα, γιατί δεν ξεκουράζεσαι;»
Εκείνη σταμάτησε για λίγο, κοίταξε τα νήματα και είπε σιγανά: — «Γιατί, παιδί μου… αυτά τα νήματα είναι το αύριο σας.»
Απόστολος Σφυράκης Καλλιτέχνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου