Χρόνια σαν τριαντάφυλλα ξερά μες στα βιβλία
Τα δέντρα που ήταν άνθρωποι έχουν μαρμαρωθεί
Χιόνι παλιό και μάλαμα σαν ακριβή φιλία
Κορίτσια που γεννήθηκαν κρατώντας το σπαθί
Άρχισες πάλι ανέκδοτα τα επαρχιακά σου
Φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που 'χεις μέσα σου τη λες με τ' όνομά σου
Πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά...
Μάνος Ελευθερίου (1938–2018)
Πριν από δέκα χρόνια πίναμε τσάι χωρίς ζαχαρωτά κάπου στη Νέα Σμύρνη. Γελούσαμε με τους ανθρώπους, ξεκινώντας από τους ίδιους τους εαυτούς μας, σαν να ’χαμε μάθει από εκείνον πώς να γελάμε με τα δικά μας ερείπια. Μετά σταματήσαμε λίγο το χρόνο και βγάλαμε φωτογραφίες, θέλαμε να κλέψουμε λίγη αθανασία από τη στιγμή. Στο τέλος μου χάρισε την καρφίτσα με την καρδερίνα που φορούσε στο πέτο. Στα μέρη μου το λένε γαρδέλι, του είπα. «Ποιητική λέξη», ανταποκρίθηκε και χαμογέλασε σαν παιδί.
Κάποιες Κυριακές κοιτάζω την καρφίτσα που έχω πάνω στο γραφείο μου. Είναι μικρή, σιωπηλή, μα κουβαλάει μέσα της όλη την ποίηση του, εκείνη την απαλή πίκρα για τα χρόνια που ξεραίνονται σαν τριαντάφυλλα στα βιβλία. Και ο Μάνος είναι κάπου εκεί... Άρχοντας και γητευτής των μικρών πραγμάτων, ποιητής που έκανε την καθημερινότητα να μοιάζει με στίχο. Αιωνία η μνήμη του.
Νίκος Αλιάγας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου