Αυτή δεν είναι η εποχή του Φαρισαίου,του σοφού και του καλού χριστιανού. Είναι η εποχή του ανόητου, του βλάκα διά Χριστόν, αυτού που απελπίζεται για την αξία και την σωτηρία του. Είναι η εποχή που καθόμαστε γυμνοί επί κοπρίας και κλαίμε για την αμαρτία και την ανεπάρκεια μας και δεν κομπάζουμε ούτε για τα καλά μας , ούτε για τα κατορθώματα, ούτε για τις θρησκευτικές καταβολές μας. Είναι η εποχή που γυρνάμε πίσω γυμνοί και θεόφτωχοι σαν τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας. Και τα μωρά δεν γνωρίζουν και δεν κατέχουν τίποτα.Περιμένουν να τα μάθουν όλα από αυτούς που τα μεγαλώνουν.
Κύριε μάθε μας πώς να προσευχόμαστε, πώς να νηστεύουμε, πώς να βλέπουμε και πως να μη βλέπουμε ,πως να σιωπούμε , πως να μετανοούμε, πώς να αγαπάμε.
Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι φτάνουν μέχρι το Πάσχα και δεν λαμβάνουν αλλοίωση και χάρη. Ξεκίνησαν με ελπίδα στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους και δεν έκαναν ούτε ένα βήμα μπροστά. Με πεποίθηση στον εαυτό μας και ελπίδα στον εαυτό μας δεν πάμε πουθενά. Αυτή η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων .Είναι μόνον για αυτούς που απέκλεισαν κάθε αυτοβοήθεια και παραδίνονται ολοκληρωτικά στον Θεό.
π.π.
