ελλέβορος > αγλέορας ~

από τον ελλέβορο στον αγλέορα.

Η φράση "τρώω τον αγλέορα" προέρχεται πιθανότατα από το αρχ. ἑλλέβορος με διάφορες φωνητικές μεταβολές. Ο ελλέβορος, φυτό γνωστό από την Αρχαιότητα, είχε στυφή γεύση και προκαλούσε εφίδρωση σε όσους το έτρωγαν, ενώ φαίνεται ότι το χορηγούσαν σε παρανοϊκούς και επιληπτικούς ως καταπραϋντικό. Επίσης τον συνιστούσαν ως αντίδοτο μετά από εξαιρετικά πλούσια γεύματα ή δηλητηρίαση. Έτσι, συνδέθηκε (στη φρ. τρώω τον αγλέορα) με τη δυσφορία από την πολυφαγία.

 

 

______________________

Απρόβλεπτες επιβιώσεις αρχαίων λέξεων και ονομάτων σε σημερινές νεοελληνικές λέξεις...

«έπ' ἀληθείας περί ἐλαχίστων μόνον λέξεων

τῆς γλώσσης δύναταί τις νά εἲπῃ

ὅτι ὄντως ἀπώλοντο». (Γ. Χατζηδάκις. ΜΝΕ)

Η ενότητα της γλώσσας δημιουργεί και ταυτόχρονα αντανακλά την ενότητα του ελληνισμού.