Ζῶ οἰκειοθελῶς ἀποκομμένος ἀπ’ ὅλο τὸν σάλο τοῦ κόσμου· δέν πληροφοροῦμαι γιά ὁποιαδήποτε γεγονότα. Δέν ἔχω οὔτε τηλέφωνο οὔτε ῥαδιόφωνο, καὶ βεβαίως οὔτε τηλεόραση. Δέν γνωρίζω τίποτε ἀπ’ ὅσα γίνονται σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Αὐτὸ ὅμως δέν σημαίνει ὅτι ἔκλεισα τὰ μάτια σ’ ἐκείνη τή μεγάλη τραγωδία πού ζεῖ ὅλος ὁ κόσμος. Νομίζω ὅτι εἶναι ἀκριβῶς ἀπαραίτητο νά ἀποσυρθεῖ κάποιος ἀπὸ τὰ «μικροπράγματα» καί τίς «λεπτομέρειες», γιά νά ζήσει ἐντονότερα καὶ βαθύτερα τὴν ἀληθινὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ τοῦ «ἀνθρώπου».
Ζώντας στό «περιθώριο», μακριὰ ἀπὸ τὴν ἄγρια θηριώδη αὐτὴ ζωή, μὲ φοβερὸν πόνο στήν καρδιά κράζω πρὸς τὸν Οὐρανὸ νά κατεβεῖ ὡς τὸ ἐπιπεδο τῆς γῆς μέ τὸ ὑπέροχο μυστήριό Του, νά ἀγκαλιάσει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πού πραγματικὰ πάσχουν, νά ἀνοίξει γι’ αὐτοὺς ἄλλους ὁρίζοντες τοῦ Εἶναι, ὥστε ὁ κάθε κόπος τοῦ ἀνθρώπου νά γίνει ἐνθουσιώδης διαδικασία δημιουργίας…
Τόσο πολὺ ἀλλάζει τὸν ἀνθρωπο τὸ νά εἶναι μόνος!
Ἅγιος Σωφρόνιος
