Πρόσφατα η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής απεφάσισε την αγιοκατάταξη του ηρωικού και ανεπανάληπτου Γέροντα Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου. Το γεγονός αυτό δεν είναι μια απλή πράξη αλλά μεταδίδει μηνύματα και αρετές που στολίζουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη με τις χάρες και τα αγιαστικά νάματα της ουρανίου παρουσίας. Μια κατάσταση που στο τέλος μεταμορφώνει και ανακαινίζει τον άνθρωπο καθοριστικά. Αυτή η αγιοκατάταξη μάς επιτρέπει σήμερα να γράψουμε και να τονίσουμε το θυσιαστικό πνεύμα που οδήγησε τον Άγιο παρ’ όλο ότι ήταν μεν μόλις 59 ετών, είχε όμως ασθένειες που τον ταλαιπωρούσαν και τον βασάνιζαν ίσως για την εγκατάλειψη αυτού του τόσο πρωτοποριακού έργου της εποχής εκείνης. Όμως ο Άγιος ήταν αποφασισμένος και πεπεισμένος ότι τίποτε άλλο δεν ήθελε να κάνει στη ζωή του. Μόνη του έγνοια ήταν πώς να μεταδοθεί η Ορθοδοξία στα πέρατα της οικουμένης.
Σε παλαιότερες μελέτες μου ασχολήθηκα εκτενώς για τη βαθιά και ειλικρινή του επιθυμία να θυσιάσει τα πάντα, την καλοπέραση και άνεση στον χώρο της Μονής Πετράκη που είχε όταν βρισκόταν εκεί. Στις μελέτες μου λοιπόν αυτές έδωσα πρωτότυπες πληροφορίες και αυθεντικά στοιχεία που δικαιολογούσαν άνετα την πρόσφατη απόφαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας για την αγιοκατάταξή του στο Αγιολόγιο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ήδη όλα σχεδόν τα πρόσωπα που συνεργάσθηκαν μαζί του δεν ζουν. Και ο Άγιος Γέροντάς είχε τόση αγάπη και φιλανθρωπία που εμπνεύστηκε από ένα αριθμό αγίων που του συμπαρίσταντο καθ’ όλη τη διάρκεια της 12ετούς εργασίας στον χώρο της Ιεραποστολής. Πίστεψε βαθειά ότι χωρίς τις αρετές της αγάπης, της ταπείνωσης, της θυσίας δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε ότι ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το προσωπικό του ανέβασμα αλλά για την εντολή του Κυρίου «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Αυτό ήταν το μυστήριο και η αποστολή του εαυτού του εξ ολοκλήρου: να υπηρετήσει τον διπλανό και τον πλησίον του της οποιασδήποτε καταγωγής ή προέλευσης.
Δεν ήταν δυνατό να τον γνωρίσω προσωπικά λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, όμως διαβάζοντας τα νέα της εποχής εκείνης, ενθουσιάστηκα τόσο που τελικά γίναμε φίλοι εξ αποστάσεως και προέβλεψε ότι θα τον διαδεχθώ με τα εξής λόγια. «Λοιπόν, αγαπητέ μου Ανδρέα, τράβηξε εμπρός με τη χάριν και βοήθειαν του Χριστού μας. Αν ο Κύριος μ’ αφήσει να εργασθώ 8-10 χρόνια εδώ, θα είμαι ευτυχής να παραδώσω σε σένα, τον Ανδρέα Τηλλυρίδη από την Λεμεσόν της Κύπρου την συνέχειαν του ιερού έργου». Σύμπτωση ή πρόνοια Θεού; Ακόμα φωτισμένος από τον ουρανό ήταν σε θέση από τότε να επικοινωνεί και να εμπνέεται από το πνεύμα της αγιότητος. Πόσο ευλογημένη ήταν αυτή η έμπνευση σε μένα όταν μόλις είχα κλείσει τα δεκαπέντε μου χρόνια. Βρίσκομαι ακόμα μέσα στον βαθύ ωκεανό των ανεξερεύνητων βουλών του ίδιου του Θεού. Σκέφτηκα ότι τελικά για να αντιληφθούμε πόσο ο Θεός μάς επισκέπτεται μ’ ένα μυστικό τρόπο ας τον αφήσουμε να εργασθεί μέσα μας θαυματουργικά.
Αυτή την στιγμή ταξιδεύω σε μια από τις ανεξερεύνητες περιοχές της Κένυας που βρίσκεται στα σύνορα Αιθιοπίας, Σουδάν, Ουγκάντας και Σομαλίας. Να ήταν κι αυτό το γεγονός μέσα στο σχέδιο του Θεού ώστε να πληροφορηθώ για την αναχώρηση του αειμνήστου τώρα και στους ουρανούς ευρισκομένου Γέροντα Αμφιλοχίου Τσούκου, που μας συνδέει μια πολύ σημαντική στιγμή στο χώρο της Ιεραποστολής, εκεί δηλαδή που έγινε η γνωριμία μας. Φαίνεται εκείνες τις μέρες ότι αισθανόμουνα έντονη την επιθυμία να επικοινωνήσω μαζί του. Τηλεφωνούσα αλλά δεν είχα καμμία απάντηση και συνέχισα το ταξίδι μου με τη σκέψη ότι κι αυτό ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού.
Με τον αείμνηστο και θαυμάσιο Γέροντα Αμφιλόχιο συναντηθήκαμε γύρω στη δεκαετία του ’80 όταν κι εγώ οδοιπορούσα ήδη στον χώρο της Ιεραποστολής όπου κι εκείνος ήδη είχε υπηρετήσει και ακολούθησε τον Άγιο τώρα Χρυσόστομο, πρωτοπόρο της Εξωτερικής Ιεραποστολής στην Αφρικανική Ήπειρο. Και η ιστορία συνεχίστηκε έτσι ακριβώς όπως προφήτευσε και προέβλεψε ο Άγιος Χρυσόστομος. Εγκατασταθήκαμε και οι δυο μας στο σπιτάκι που έκτισε ο ίδιος ο Άγιος όπου έμεινε όλα τα χρόνια της εκεί διακονίας του στον περίβολο των Αγίων Αναργύρων στην πρωτεύουσα της Κένυας, Ναϊρόμπι. Εκεί λοιπόν στο σπιτάκι αυτό που ο πρωτοπόρος Άγιος τώρα Χρυσόστομος έστησε το κέντρο του, για να πορευθεί στη συνέχεια εκτός από την Κένυα στο Ζαΐρ (Κονγκό). Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το ίδιο σπιτάκι ο Γέροντας Αμφιλόχιος κι εγώ νεαρός τότε και άπειρος έμαθα τι σημαίνει αγάπη και θυσία για τον διπλανό μου τον πλησίον μου και τον περιφρονημένο.
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος θα μπορούσα να πω ότι υπήρξε για μένα ο δάσκαλός μου, ο πνευματικός μου πατέρας, ο ταπεινός και πράος, που πραγματικά τον είχα ανάγκη στο ξεκίνημά μου στον χώρο της Ιεραποστολής. Και το πιο σημαντικό, εκείνος μαθήτευσε δύο φορές κοντά στον Άγιο Χρυσόστομο, αφού την περίοδο 1968-69 βρισκόταν εδώ με μια άλλη μέλλουσα Αγία την Γαβριηλία. Να σημειώσω εδώ ότι παρών ήταν και ο π. Παύλος Νικηταράς προηγούμενος της Μονής Πάτμου και όλοι μας είχαμε αυτή τη μεγάλη ευλογία να ξεκινήσουμε το ιεραποστολικό μας ταξίδι με την ευχή του Γέροντα και σήμερα Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου. Τι να γράψω όταν σκέφτομαι ότι έζησα κι εγώ κάποιες στιγμές μαζί με όλους, ιδιαίτερα με τον Γέροντα Αμφιλόχιο.
Εκείνος ήταν ήδη έμπειρος κι εγώ ένας νέος στον στρατό της ειρήνης για την νέα περίοδο που μάς άφησε ο Άγιος Χρυσόστομος, θυμάμαι έντονα τις πρώτες εμπειρίες μου όταν σαν κατηχητής έκανα τις πρώτες προσπάθειες στην Λαϊκίπια με τους Μασάι και τους Τουρκάνα, έκανα αυτή την προσπάθεια μόνος μου καθισμένος κάτω από ένα δένδρο με μεταφραστή τον τυφλό Παύλο που μιλούσε άπταιστα την αγγλική και τις τοπικές διαλέκτους των διαφόρων φυλών της περιοχής. Ο Γέροντας Αμφιλόχιος ήταν εκείνος που έκανε τις πρώτες ομαδικές βαπτίσεις. Αν δεν με απατά η μνήμη μου περίπου 150 άτομα και μετά ακολούθησαν οι ομαδικοί εκκλησιαστικοί γάμοι. Ήταν πολύ φυσικό να γίνω ο νονός όλων και ο κουμπάρος στην προκειμένη περίπτωση. Θυμάμαι ακόμα έντονα στη μνήμη μου ότι ο Γέροντας Αμφιλόχιος ήταν συγκλονισμένος απ’ αυτό το γεγονός αφού γινόταν για πρώτη φορά στην ιστορία των διαφόρων φυλών της περιοχής. Ακόμα μού έρχονται στη σκέψη μου τα λόγια, οι σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσα στο μακρινό και ιστορικό ταξίδι.
Μου έλεγε χαρακτηριστικά: «Ανδρέα μου, σήμερα γεύτηκα έντονα μέσα στην καρδιά μου, την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Περίμεναν είκοσι αιώνες για να φθάσει κοντά τους ο Χριστός και η Ορθοδοξία. Αυτό δείχνει πόσο ο Θεός αγαπά τα δημιουργήματά του, τις υπάρξεις αυτές που σήμερα έγιναν παιδιά δικά Του, άγγελοι εδώ στη γη, με τα ίδια τα μάτια της ψυχής τους άγγισαν για πρώτη φορά την θεία αυτή διδασκαλία της αγάπης, της συγχώρησης, της ταπεινοφροσύνης και της υπακοής».
Οι μέρες μας περνούσαν ήσυχα και εφ’ όσον μέναμε μαζί στο ίδιο σπιτάκι του Αγίου Χρυσοστόμου δεν περνούσε στιγμή που δεν τον αναφέραμε. Νομίζαμε ότι ήταν εκεί μαζί μας και περιφερόταν γύρω μας αφού απ’ εκεί ξεκίνησε ο ίδιος τον φωτισμό των αδελφών μας όχι μόνο της Κένυας αλλά και στις άλλες χώρες της Αφρικής, Ουγκάντα, Τανζανία, Ζαΐρ κ.τ.λ.
Έτσι με τον Γέροντα Αμφιλόχιο περνούσαμε στιγμές ανεπανάληπτες αφού ο ίδιος αγαπούσε ιδιαίτερα τις ακολουθίες και είχαμε δίπλα μας τον Καθεδρικό ναό των Αγίων Αναργύρων, έτσι εκείνος λειτουργός κι εγώ ψάλτης. Ζούσαμε θα έλεγα μια από τις καλύτερες στιγμές της εδώ παρουσίας και των θείων ενεργειών που μας μετέδωσε η ουράνια παρουσία στρατιών από αγίους και αγγέλους που μας συνέδεαν πνευματικά.
Έπρεπε να γνωρίσουμε και άλλα μέρη της Κένυας. Έτσι αρχίσαμε ταξείδια και επισκέψεις στα ενδότερα. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν δρόμοι όπως σήμερα. Βλέπω ακόμα μπροστά μου τους βράχους και τα υψώματα που για να φθάσουμε στον προορισμό μας έπρεπε οπωσδήποτε να τα διασχίσουμε. Κι ο Γέροντας έκλεινε τα μάτια και με το κομποσχοίνι του έκανε την προσευχή του σιωπηλά. Πόσες ώρες, πόσες μέρες, πόσες νύχτες… Κι όμως μού έλεγε: «Ήλθαμε εδώ για να δουλέψουμε να δώσουμε τους εαυτούς μας για τους γύρω ανθρώπους μας που μας περιμένουν ν’ ακούσουν για πρώτη φορά τον λόγο του Ευαγγελίου της ζωής και της Ανάστασης. Σήμερα, Ανδρέα παιδί μου, καλούμαστε να θυσιάσουμε την ζωή μας και τους εαυτούς μας για να φέρουμε κοντά στον Χριστό τούς ανευαγγελίστους λαούς αυτούς που για τόσους αιώνες αναμένουν να Τον γνωρίσουν και να γίνουν στο τέλος παιδιά της Ουρανίου Βασιλείας Του».
Αυτά τα λόγια μέχρι σήμερα ενθυμούμαι, βγαλμένα από την ψυχή του πολυσέβαστου Γέροντα Αμφιλόχιου και που με καθοδηγούν ώστε να εκπληρώσω την ιερή μου αποστολή. Για του λόγου το αληθές παραθέτω πιο κάτω μια αυτούσια επιστολή του Γέροντα Αμφιλόχιου προς τον Άγιο Χρυσόστομο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου