Ήταν 8.36 ακριβώς, τέτοια ώρα ένα βράδυ σαν και το σημερινό της 9ης Φεβρουαρίου του 1881.Την ώρα εκείνη σταμάτησε να αναπνέει ένας άνθρωπος και άρχισε να ανασαίνει για πάντα η ενοχή, η πίστη, η αμφιβολία και το σκοτάδι που κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του.
Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι δεν πέθανε απλώς. Παρέδωσε τον κόσμο στους καθρέφτες του.
Για δύο μέρες η Αγία Πετρούπολη βούλιαξε από ανθρώπους που ήρθαν για να σταθούν μπροστά σε εκείνον που τόλμησε να πει πως χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται και να πληρώσει το τίμημα αυτής της σκέψης μέχρι τέλους.
Εξήντα ετών, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τους Αδελφούς Καραμαζώφ, το πιο ώριμο και πιο επικίνδυνο έργο του, άφηνε πίσω του όχι απαντήσεις αλλά πληγές που ακόμα αιμορραγούν.
Γιατί ο Ντοστογιέφσκι δεν έγραψε για να μας παρηγορήσει.Έγραψε για να μας ρωτήσει αν αντέχουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας χωρίς άλλοθι.
Ακολουθούν σπαράγματα από το μνημειώδες έργο του όχι μόνο για να τα «θαυμάσουμε», αλλά για να δοκιμαστούμε μέσα τους.
Ας διαλέξει ο καθένας την ατάκα που τον καίει περισσότερο..
-Και μήπως είναι τίποτα άλλο από ένα όνειρο η ζωή μας;
-Κανένας πόνος της ζωής δεν είναι τόσο βαθύς που να μπορεί να συγκριθεί με το θάνατο, αυτόν τον αιώνιο ανταγωνιστή της.
-Το έγκλημα δεν πρέπει να κρίνεται με τις καθιερωμένες θεωρίες. Η φιλοσοφία του είναι κάπως περισσότερο πολύπλοκη απ’ ό,τι νομίζεται. Έχει αναγνωριστεί πως ούτε η φυλακή, ούτε η απειλή της κρεμάλας, ούτε οποιοσδήποτε άλλος τρόπος εξαναγκασμού μπορούν να θεραπεύσουν τον εγκληματία.
-Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.
-Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται.
-Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.
-Να είσαι ο ήλιος και όλοι θα σε βλέπουν.
-Μου φαίνεται πως το δεύτερο μισό της ζωής ενός ανθρώπου δεν αποτελείται από τίποτε άλλο παρά από τις συνήθειες που μάζεψε στο πρώτο μισό.
-Όχι, άνθρωπέ μου, κανένας δεν μπορεί να ζήσει ξεγράφοντας τον οίκτο ολότελα.
-Αν ο άνθρωπος επινόησε το διάβολο, τότε τον φαντάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσή του.
-Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό. Και λέω στον εαυτό μου, με ζηλόφθονη αγάπη, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτε, αλλ’ ότι δεν μπορεί να υπάρχει. Επιπλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου