"...Λόγου χάριν ἐσύ μέ πληγώνεις, καί ἐγώ δέν στενοχωριέμαι, δέν διαμαρτύρομαι, δέν ἐκφράζομαι κατά πεισματικόν τρόπο· ἀντίθετα ταπεινώνομαι,
Ἐσύ μέ ἀνεβάζεις, καί ἐγώ κατεβάζω τόν ἑαυτό μου.
Ἐσύ δέν μέ ἀγαπᾶς, ἀλλά ἐγώ σέ ἀγαπῶ.
Ἐσύ μέ βρίζεις, ἀλλά ἐγώ σέ εὐλογῶ.
Ἐσύ μοῦ ἀρνεῖσαι, ἀλλά ἐγώ σοῦ καταφάσκω, σοῦ λέγω ναί.
Ἐσύ σκληραίνεσαι, ἐνῶ ἐγώ σοῦ φέρομαι μέ γλυκύτητα.
Ἐσύ μοῦ ζητᾶς κάτι πού εἶναι τρομερά δύσκολο γιά μένα, καί ἐγώ λέγω ἀμέσως, νά εἶναι εὐλογημένο, καί ἀρχίζω νά τό πραγματοποιῶ.
Ἐσύ μέ ἐξουθενώνεις, καί ἐγώ νοιώθω ὅτι εἶσαι ἀδελφός μου, ὅτι εἶμαι ἕνα μαζί σου, καί ταπεινώνομαι πιό βαθιά ἐγώ ἀπό ὅ,τι μέ ταπεινώνεις ἐσύ·
καί ἀπό τήν ταπεινοφροσύνη μου διαπιστώνω πόσο μέ ἀγαπάει ὁ Θεός, πόσο μοῦ δίνει τήν χαρά, τήν νίκη, πόσο μοῦ χαριτώνει τήν καρδιά.
Αὐτή εἶναι ἡ ἑκούσια ταπείνωσις".
Μακαριστού Γέροντος Αἰμιλιανού
