Η άρνηση της πραγματικότητας, που συχνά χαρακτηρίζεται ως «ηλίθια» ή παράλογη λόγω της εμμονής της παρά τις αποδείξεις, αποτελεί έναν πρωτογενή ψυχολογικό αμυντικό μηχανισμό .

Είναι η ασυνείδητη διαδικασία κατά την οποία το άτομο αρνείται να αποδεχτεί μια επίπονη ή δυσάρεστη αλήθεια, προστατεύοντας τον εαυτό του από έντονο άγχος, φόβο ή εσωτερικές συγκρούσεις. 

 

Γραφει ο  Στέφανος Δαμιανίδης

 

 Σε δύο ημέρες από σήμερα, στις 17 Φεβρουαρίου 2026, θα βρεθώ κατηγορούμενος στο δικαστήριο της Κομοτηνής. Ο λόγος; Το 2021, σε μια εκπομπή μου, διάβασα στον αέρα ένα μήνυμα ενός γιατρού από ένα νοσοκομείο της χώρας, που μιλούσε για παρενέργειες χρονικά συνδεδεμένες με τα γνωστά σκευάσματα. Η διοικήτρια του νοσοκομείου έκρινε ότι διέσπειρα ψευδείς ειδήσεις και με μήνυσε. Πρωτόδικα αθωώθηκα στο δικαστήριο της Δράμας, αλλά ο εισαγγελέας άσκησε έφεση. Έτσι, την Τρίτη το πρωί, θα με ξαναδικάσουν για το ίδιο ακριβώς θέμα.

 

Χτες το βράδυ,  βρέθηκα σε μια εκδήλωση των υγειονομικών εκείνων που το καθεστώς Μητσοτάκη είχε εκδιώξει από το ΕΣΥ, επειδή διέπραξαν το «έγκλημα» να μην υποκύψουν στον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Πολλοί άνθρωποι, από ενδιαφέρον, με ρωτούσαν για το δικαστήριό μου, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους. Προφανώς, έχω την πεποίθηση –ειδικά με όλα όσα έχουν αποδειχτεί τα τελευταία χρόνια– ότι πολέμησα για τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αυτός είναι ο λόγος που, περήφανος, θα σταθώ μπροστά στον φυσικό μου δικαστή, θα τον κοιτάξω στα μάτια και θα του πω πως λυπάμαι που δεν έκανα περισσότερα για να ενημερώσω τους Έλληνες για όσα τους έκρυβαν οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου. Όλα αυτά, όμως, είναι για την Τρίτη και το δικαστήριο της Κομοτηνής...

 

Σήμερα, θέλω να σταθώ σε μία συνταρακτική ιστορία που μου διηγήθηκε χτες βράδυ ένας διασώστης του ΕΚΑΒ. Το περιστατικό που θα περιγράψω του συνέβη 10 ημέρες μετά την επιστροφή του στην υπηρεσία, μετά την πολύμηνη αναστολή εργασίας. Δέχονται λοιπόν κλήση στο κέντρο του ΕΚΑΒ για ένα 12χρονο κορίτσι που οι γονείς του το βρήκαν χωρίς τις αισθήσεις του το πρωί και φεύγουν με τέρμα τις σειρήνες. Όταν φτάνουν στο σπίτι, την πόρτα ανοίγει η μικρή αδερφή του κοριτσιού και λέει στον διασώστη: «Η αδερφή μου δεν ξυπνάει...». Δυστυχώς, το κορίτσι έχει φύγει από τη ζωή μέσα στον ύπνο του και καμία προσπάθεια των διασωστών και της γιατρού δεν μπόρεσε να αλλάξει την έκβαση του τραγικού γεγονότος.

Ο διασώστης ζητάει κάποιες επιμέρους πληροφορίες από τον πατέρα για την κόρη του. Η μικρή δεν είχε ιστορικό ασθενειών, δεν είχε διαμαρτυρηθεί για ενοχλήσεις, είχε περάσει διάφορους ιατρικούς ελέγχους γιατί ήταν αθλήτρια και δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πώς είχε πεθάνει έτσι ξαφνικά. Ο διασώστης τότε έκανε την ερώτηση: «Το παιδί είναι εμβολιασμένο για τον COVID;» Το πρόσωπο του πατέρα άλλαξε και, με μια εμφανή πρόθεση υπεράσπισης της επιλογής του, του απαντά: «Φυσικά, είμαστε εμβολιασμένοι όλοι στην οικογένεια – εγώ, η σύζυγος και τα δύο παιδιά μας» και έκοψε εκεί τη συζήτηση. Ο διασώστης ζήτησε το βιβλιάριο του παιδιού και διαπίστωσε ότι ο εμβολιασμός του είχε γίνει πριν από 28 μόλις ημέρες...

Λίγο αργότερα, όταν έφτασε ο ιατροδικαστής και ζήτησε το ιστορικό της μικρής από την γιατρό, ο διασώστης διαπίστωσε ότι η γιατρός απέφευγε να μιλήσει για τον εμβολιασμό του παιδιού που είχε γίνει λίγες ημέρες πριν και επιχείρησε να πει στους δύο που συζητούσαν ότι είναι αναγκαίο να γίνει μια κίτρινη κάρτα. Δυστυχώς, όμως, δεν του έδωσαν την δέουσα σημασία και συνέχισαν το... «έργο» τους! Την επόμενη μέρα, με θλίψη του, ο διασώστης παρακολουθούσε δηλώσεις του πατέρα σε κανάλια να λέει ότι το εμβόλιο δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατο της κόρης του...

 

Και έρχομαι και λέω τώρα εγώ: Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η άρνηση ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, γιατί το να πει ένας γονιός ότι έχασε το παιδί του, ή τη μητέρα του, ή τον πατέρα του, από αυτή τη συγκεκριμένη ιατρική πράξη, είναι σαν να παραδέχεται ότι ο ίδιος τους έσπρωξε στον θάνατο – και αυτό είναι αρκετό για να σε τρελάνει... Συνεπώς, δεν έχω κακίσει και δεν θα κακίσω ποτέ αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς όμως που θα τους στηλιτεύω διαρκώς είναι οι γιατροί που, αντί να κάνουν τη δουλειά τους με τις κίτρινες κάρτες, έκοβαν λάσπη!

 

Και καθώς σκέφτομαι αυτή την ιστορία, νιώθω ένα βάρος στην καρδιά μου για όλα τα αθώα θύματα που χάθηκαν σιωπηλά, για τις οικογένειες που έμειναν πίσω να παλεύουν με τον πόνο και την ενοχή, για τους διασώστες και τους υγειονομικούς που είδαν την αλήθεια κατάματα αλλά σιώπησαν από φόβο. Αυτή η μικρή κοπέλα, με τα όνειρα της αθλήτριας και το χαμόγελο που δεν θα ξαναδούμε, γίνεται σύμβολο μιας εποχής όπου η αλήθεια θάφτηκε κάτω από στρώματα ψεμάτων και πιέσεων. Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου για να έρθει η αλήθεια στο φως και να φωτίσει τα σκοτάδια μας, να μας θυμίσει ότι η ζωή είναι πολύτιμη και ότι οφείλουμε να πολεμάμε για αυτήν, όχι μόνο για εμάς, αλλά για τα παιδιά που έρχονται. Γιατί, στο τέλος, η ιστορία θα κρίνει όλους μας – και εύχομαι, από καρδιάς, να βρούμε τη δύναμη να σταθούμε όρθιοι, με δάκρυα στα μάτια αλλά με περηφάνια στην ψυχή.