Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας
Αρχιερεύς άγιος!
Μυριόστομη υπήρξε η συγκεκριμένη ετυμηγορία του πληρώματος της Εκκλησίας, ειδικά τούτες τις μέρες, της φαεινής και οσιοπρεπούς μεταχωρήσεώς του στα επουράνια… Το επαναλαμβάνει και η δική μου ευτέλεια, ως μεγίστη απορροή μικροτάτης προσεγγίσεως που έκανα κάποτε στην έκπαγλη από θεϊκό κάλλος μορφή του… Αυθεντικός επίσκοπος, φθιαγμένος από στόφα όντως αγιοπατερική, πλασμένος στα καλούπια της αποστολικής κατασκευής, μυρωμένος από τα άνθη της προπτωτικής αθωότητας και σφραγισμένος με τα στίγματα της μαρτυρικής ιδιότητας… Φιλοξενήθηκε στο Ηράκλειο πριν λίγα χρόνια σε σπίτι φιλικό. Είχε επιθυμία να επισκεφθεί την Γερόντισσα Γαλακτία. «Θέλετε -του πρότεινα- να ειδοποιήσω ιερείς με τους οποίους συνδέεσθε»; Με αφόπλισε και με καθήλωσε η προνοητική του απάντηση: «Θέλεις να σε εύρουν νέοι μπελάδες εκτός απ’ αυτούς που ήδη αντιμετωπίζεις»; Και συνέχισε: «Υπάρχουν δύο ειδών κληρικοί:
- Οι σηματωροί που διευκολύνουν όσους διαπλέουν το πολυτάραχο πέλαγος της παρούσης ζωής προκειμένου να ελλιμενισθούν με ασφάλεια στους κόλπους της ουρανίου βασιλείας, και
- Οι ανεμόσβουροι, που κινούνται όπως φυσάει ο άνεμος, στροβιλίζουν τα καράβια (=ταλαιπωρούν τις ανθρώπινες ψυχές) και τελικά τα καταποντίζουν στον βυθό της απωλείας…».
Διακρατώ ηχογραφημένες και άλλες αγιοπατερικές ρήσεις του:
«Στερούνται την θεογνωσία – θεολογία, όσοι ασχολούνται με την ψυχολογία! Μπερδεύονται οι ίδιοι και καμαρώνουν έπειτα επειδή <αναπαύουν> όλους τους μπερδεμένους… Η θεολογία είναι κατάθεση εμπειρίας Θεού! Η ψυχολογία είναι κούφια ανάλυση αγνώστου αντικειμένου…» «Η ψυχολογία λειτουργεί σήμερα ως άλλοθι της αμαρτίας»!
Η Γερόντισσα απεφάνθη ενθουσιωδώς περί αυτού:
«Μέγας ήλιος του Αιγαίου και του κόσμου ολόκληρου»! Και εκείνος: «Αυτή η απλή γιαγιά είναι στα μέτρα του γέροντά μου»! (Αγίου Αμφιλοχίου Μακρή). Οι Άγιοι αναγνωρίζονται χωρίς μεσάζοντες… «Ο πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται…» (Α΄Κορ. Β΄15). Έμεινε με δική του εντολή απόρρητη εκείνη η επίσκεψή του…
Ηλιοκαμένος από το ιεραποστολικό σκάμμα στα αποσκληρυμμένα από έλλειψη ουράνιας δρόσου χώματα της οικουμένης, επειδή πρώτα υπήρξε ζωογονημένος από την αέναη ροή της χάριτος, που άρδευε εμφανώς τα μύχια της καρδίας του και εκκόλαπτε την πολύκαρπη φυτεία των θαυμαστών έργων του… Είχε πλούσιο ιεραποστολικό αμητό, διότι πρώτιστα απέκτησε ενδοκάρδιο ησυχαστικό θησαυρό… Άνθρωπος γνησίας αγάπης ως αυθεντικός φορέας της ενεργείας του Θεού, και όχι γλυκόλογος αμοραλίστας ως εκφραστής του συγχρόνου επάρατου αγαπουλισμού…
Εγένοντο καταφανείς οι καρποί του Αγίου Πνεύματος στην εν-Χριστωμένη υπόστασή του, διότι εξωτερίκευε αβίαστα την εσώψυχη παραγωγή του… «Εν αυτώ διεσώθη το παλαιό της εκκλησίας σχήμα» (Επιστολή προς Μουσσώνιον) όπως θα έλεγε ο Μέγας Βασίλειος. Ακόρεστος θηρευτής της Χάριτος, επικύρωνε τα έργα της διακονίας του, με τα θαυμαστά σημεία της Χριστοειδίας του. Γύρω στις δέκα χιλιάδες βάπτισε κάποτε στην Αφρική. Λύσσαξε ο δαίμονας και έβαλε τους μάγους της χώρας εκείνης να τον συλλάβουν και να τον ρίξουν σε ξεροπήγαδο… Τοποθέτησαν επάνω ξύλα και ετοίμασαν την πυρπόλησή του. Εκείνος παραδόθηκε ατάραχος στο θέλημα του Θεού και προσευχόταν ήρεμα και θερμά… Ήταν υπαρξιακά οριακή και ανθρώπινα απαράκλητη η στιγμή εκείνη… Εκεί απέδειξε ότι δεν ήταν ψεύτικος και φαντασμαγορικός, αλλά αντίθετα φανέρωσε ότι βημάτιζε «ανυπόδητος» στους ρυθμούς της αυταπάρνησης και εκινείτο αμετάκλητα στην τροχιά του μαρτυρίου. Εκεί πιστοποίησε ότι ήταν ποιμήν και σφάγιο.
Ο επίσκοπος δεν είναι ένα μαγικό πρόσωπο που μόλις ανέβει τις βαθμίδες της ιεραρχικής υπεροχής μεταμορφώνεται σε αδιαμφισβήτητη αυθεντία. Φορέας αληθείας και ζωής είναι ο γνήσιος μιμητής των Αποστόλων, που είναι ικανός να μαρτυρήσει την αλήθεια και να μαρτυρήσει για την αλήθεια. Την επιτυχέστερη διακήρυξη αυτής της βασικής αρχής την βρίσκω σε μια σύντομη αλλά περιεκτική φράση που περιέχεται στο «Μαρτύριον του Αγίου Πολυκάρπου». Σύμφωνα με το θαυμασιότατο αυτό κείμενο, ο επίσκοπος Πολύκαρπος ήταν για την Εκκλησία της Σμύρνης αυθεντικός ποιμένας, «ώσπερ κριός επίσημος εις προσφοράν, ολοκαύτωμα δεκτόν τω Θεώ ητοιμασμένον» (XIV,Ι). Ήταν φρυκτωρός ποιμένας και ταυτόχρονα πρώτος κριός, που προσφερόταν να θυσιασθεί για την αγάπη του Κυρίου του και την σωτηρία του ποιμνίου του. Ενταγμένος οργανικά ο τρισμακάριος στην χαρισματική ατμόσφαιρα των πρωτοχριστιανικών χρόνων «αυτός εν εαυτώ το απόκριμα του θανάτου έσχηκεν ίνα μη πεποιθώς ή εφ’ εαυτώ αλλ’ επί τω Θεώ τω εγείροντι τους νεκρούς» (Β΄Κορ. Α΄9). Και ώ του θαύματος! Η αταραξία της ψυχής του και η επένδυση της προσευχής του, τον μετέφεραν αστραπιαία χιλιόμετρα μακριά, προς δόξα Θεού και καταισχύνη των δυνάμεων του σκότους! Όντως εκπληκτικές θεοσημείες που εντοπίζονται στην αρχέγονη εκκλησία, αλλά επαναλαμβάνονται εκεί που επιχωριάζει η ανόθευτη θεογνωσία…
Αποστολική ζωή, αποστολικός ζήλος, αποστολικά κατορθώματα, αποστολικά σημεία, αποστολικό κύρος! Δεν ήταν μόνο «θρόνων διάδοχος» των Αποστόλων αλλά πρωτίστως «τρόπων μέτοχος» και δια τούτο «Χάριτος έμπλεος»! Αιωνία σου η μνήμη ακοίμητε επι<Σκοπέ> του οίκου Ισραήλ> (ΙΕΖ. Γ΄17), απτόητε και ακάματε φύλακα και καλλιεργητά του αμπελώνος Κυρίου. «Κατέλιπες όνομα του εκδιηγήσασθαι επαίνους και η δόξα σου ουκ εξαλειφθήσεται… το όνομά σου ζη εις γενεάς… το μνημόσυνόν σου εν ευλογίαις…» (ΣΟΦ. ΣΕΙΡ. ΜΔ΄8 κ.ε.). Τους αμέτρητους αγνούς και ανιδιοτελείς αγώνες σου για την ορθόδοξη φωταγώγηση κάθε εσκοτισμένης περιοχής στα πέρατα της οικουμένης «διηγήσονται λαοί και τον έπαινόν σου εξαγγελεί εκκλησία». (ΣΟΦ. ΣΕΙΡ. ΜΔ΄15).
Σε κατευοδώνουμε έκθαμβοι «εν πόλει Θεού ζώντος και Ιερουσαλήμ επουρανίω» (Εβρ. Ιβ΄12) όπου ο αριστεύς των πνευματικών παλαισμάτων Άγιος Αμφιλόχιος ο Γέροντάς σου περιχαρής σε αναμένει για να απολαύσει τα έπαθλα της νίκης σου από τα χέρια του αγωνοθέτη Χριστού! Σε υποδέχονται συν αυτώ ενθουσιωδώς και οι τέσσερεις έτεροι υιοί του Αρχιερείς, που βημάτισαν και εκείνοι ακάθεκτοι στην Κοιλάδα του Κλαυθμώνος και αναπαύονται τώρα πλησίον του στις απάτητες κορυφές του ουρανίου λειμώνος.
Ήτοι οι παράδελφοί σου Κρήτης Τιμόθεος, Λαρίσης Θεολόγος (για τον οποίο εκαυχάτο εν Κυρίω ο Άγιος ότι ήταν εκ των αρίστων που προήχθησαν την περίοδο εκείνη και προφήτευσε ότι θα έχει τέλος μαρτυρικό από την επάρατη Μασονία), ο Δημητριάδος Ηλίας και ο Βερατίου Ιγνάτιος. Πρωτίστως έκθαμβος θα συναντήσεις την Μεγάλη Οικοδέσποινα της αναστάσιμης πανδαισίας που σε αναμένει, την Κυρία Θεοτόκο, στην οποία επέδειξες περίσσευμα ερωτικής αναφοράς όσο κοσμούσες την ιερατική διακονία, την θεόλεκτη χορεία των αγίων ιεραρχών όπου αναφαίρετα πλέον ανήκεις και όλους τους «τραυματίας του Θείου Νυμφίου» κατά τον ιερό Καβάσιλα.
Εκεί στον αχειροποίητο ναό, όπου πλέον με θεοΰφαντη στολή αενάως μετέχεις στην άκτιστη θεία λατρεία, μνημόνευε δεόμεθα και ημών των αναξίων. Και εμείς, όσο ζούμε, καθηκόντως θα αναβαπτιζόμεθα στα ρείθρα της δροσοβόλου παρακαταθήκης σου, ευχόμενοι σύντομα να αξιωθούμε «επ’ εκκλησίας» να υμνολογήσουμε την πανθομολογούμενη αγιωσύνη σου.
Αμήν!
