Σε μια εποχή όπου η πίστη λοιδορείται, η ιστορία αποδομείται και η πνευματικότητα παρουσιάζεται ως αδυναμία, ο Μελ Γκίμπσον έκανε το αδιανόητο δεν σώπασε. Δεν ευθυγραμμίστηκε. Δεν ζήτησε άδεια. Και γι’ αυτό πολεμήθηκε.
Ο Γκίμπσον δεν υπήρξε ποτέ ο «βολικός» δημιουργός. Από το Braveheart έως Τα Πάθη του Χριστού, δεν αρκέστηκε στο να αφηγηθεί ιστορίες μα ανέσυρε μνήμη. Μίλησε για θυσία, ενοχή, μετάνοια, λύτρωση. Για έννοιες που ο σύγχρονος κόσμος θέλει να ξεχάσει, επειδή αποτελούν μέτρο σύγκρισης γι'αυτόν.
Η πίστη του δεν είναι διακοσμητική. Δεν χωράει σε βραβεία, ούτε σε πολιτικά ορθές δηλώσεις.Είναι πίστη βιωματική, απαιτητική, σκανδαλώδης και ο Σταυρός, όταν προβάλλεται χωρίς φίλτρα, ενοχλεί. Γιατί θυμίζει ότι υπάρχει αλήθεια πέρα από την ισχύ και νόημα πέρα από την απόλαυση.
Όταν τόλμησε να αποδώσει το Θείο Πάθος όπως πραγματικά είναι αιματηρό, επώδυνο, αμείλικτο δεν προκάλεσε απλώς καλλιτεχνικές αντιδράσεις. Προκάλεσε ιδεολογικό σεισμό. Τα Πάθη του Χριστού δεν συγχωρήθηκαν, γιατί δεν «εκσυγχρόνισαν» τον Χριστό όπως προστάζουν οι σειρήνες του καιρού.
Από εκεί και πέρα, η τιμωρία ήταν θέμα χρόνου.
Όχι απαραίτητα με καταδίκες αλλά με την γνωστή πολιτική ακύρωσης-δολοφονία χαρακτήρα.Χλευασμός. Περιθωριοποίηση. Σιωπηλή εξορία και όταν ο Γκίμπσον τόλμησε να μίλησει για όσα σαπίζουν πίσω από τις κουρτίνες της βιομηχανίας του θεάματος, το μοτίβο επαναλήφθηκε. Δεν χρειάζεται να αποδειχθείς λάθος,αρκεί να χαρακτηριστείς «τρελός». Το σύστημα δεν σκοτώνει πάντα τους αντιφρονούντες απλώς αρκείται στο να τους γελοιοποιεί.Ακόμη κι όταν στράφηκε στη σιωπή.
Ακόμη κι όταν αναζήτησε πνευματική ησυχία στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Άγιο Όρος.Ακόμη κι εκεί, τον χλεύασαν.
Για έναν κόσμο που έχει χάσει την έννοια της μετάνοιας, η προσευχή μοιάζει παραφροσύνη. Για έναν πολιτισμό που φοβάται τον Θεό, η ταπείνωση θεωρείται απειλή.Κι όμως, η πορεία του Μελ Γκίμπσον δεν είναι πορεία φυγής. Είναι πορεία επιστροφής. Επιστροφής στη ρίζα της πίστης στη σιωπή, στη μνήμη, στον αγώνα. Εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να παίζει ρόλους και στέκεται γυμνός απέναντι στην αλήθεια.
Ο Γκίμπσον σίγουρα δεν είναι άγιος. Δεν παρουσιάζεται ως αλάνθαστος. Αλλά πλήρωσε κόστος και αυτό αναμφίβολα σε κάθε εποχή, είναι το κριτήριο της γνησιότητας. Γιατί όποιος πληρώνει τίμημα για όσα πιστεύει, δεν πρέπει να τίθεται στο περιθώριο αλλά να προβάλλεται περισσότερο από όλους.Ο Μελ Γκίμπσον δεν στάθηκε απλώς μπροστά στον Σταυρό στάθηκε απέναντι σε κάθε εποχή που φοβάται την αλήθεια. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα για όλους μας η γνησιότητα δεν μετριέται από την αποδοχή, αλλά από την τόλμη να βλέπεις, να θυμάσαι και να ζεις χωρίς φόβο, ακόμα κι όταν ο κόσμος θέλει να σε κρατά σιωπηλό.
Στυλ. Καβάζης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου