Στις 12 Φεβρουαρίου έγινε η τελική ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την έκθεση σχετικά με τις προτεραιότητες της ΕΕ στη 70ή συνεδρίαση της Επιτροπής του ΟΗΕ για το Καθεστώς των Γυναικών. Δεν ήταν νόμος, δεν δεσμεύει άμεσα τα κράτη μέλη, όμως αποτελεί επίσημη πολιτική θέση. Το Κοινοβούλιο εγκρίνει το κείμενο, το στέλνει στο Συμβούλιο της ΕΕ και ουσιαστικά λέει «αυτές είναι οι κατευθύνσεις που θέλουμε να προωθηθούν». Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το υποβαθμίσουν, τέτοιες θέσεις έχουν πολιτικό βάρος και λειτουργούν ως πυξίδα για τις επόμενες αποφάσεις.
Μέσα σε αυτό το κείμενο υπήρχε και η γνωστή παράγραφος που αφορά την αναγνώριση των τρανς γυναικών στο πλαίσιο πολιτικών ισότητας. Ένα θέμα που έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις σε όλη την Ευρώπη, γιατί για πολλούς δεν είναι απλώς κοινωνικό ζήτημα αλλά βαθιά αξιακό. Εκεί περίμενε κανείς καθαρές στάσεις, ειδικά από πολιτικούς χώρους που μιλούν συνεχώς για πίστη, παράδοση και υπεράσπιση αξιών.
Κι όμως, στην τελική ψηφοφορία η εικόνα ήταν διαφορετική. Η ΝΙΚΗ, που συχνά εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας, δεν έδωσε την ξεκάθαρη καταψήφιση που πολλοί από τους ψηφοφόρους της περίμεναν. Αντί για καθαρό «όχι», η στάση ήταν αποχή ή απουσία από την ουσιαστική αντιπαράθεση. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μήνυμα.
Αλλά δεν αφορά μόνο τη ΝΙΚΗ. Το ίδιο ισχύει και για την Αφροδίτη Λατινοπούλου. Μια πολιτικός που χτίζει μεγάλο μέρος της δημόσιας παρουσίας της πάνω σε σκληρές τοποθετήσεις και ξεκάθαρη ρητορική, στη συγκεκριμένη ψηφοφορία επίσης δεν έδωσε το μήνυμα της ξεκάθαρης αντίθεσης. Όταν όμως το δημόσιο προφίλ βασίζεται στην αυστηρή κριτική προς όλους τους άλλους, τότε η αποχή μοιάζει με "δούλεμα".
Κάποιοι θα πουν πως η ψηφοφορία δεν είχε άμεση νομική ισχύ. Σωστό. Άλλοι θα πουν πως υπήρξαν πολλές επιμέρους ψηφοφορίες και τεχνικές διαδικασίες. Επίσης σωστό. Αλλά στην πολιτική, ο κόσμος κρίνει το τελικό αποτέλεσμα. Και εκεί που θα περίμενε κανείς καθαρή παρουσία και καθαρή καταψήφιση, είδε μια στάση που θυμίζει περισσότερο με ΠΑΠΑΤΖΑ.
Γιατί τελικά αυτό είναι το ζήτημα. Όταν χτίζεις πολιτικό αφήγημα γύρω από αρχές και ηθική, δεν μπορείς να επιλέγεις αποχή όταν έρχεται η στιγμή της δοκιμασίας. Η αποχή ίσως βολεύει επικοινωνιακά, αλλά αφήνει πίσω της αμφιβολία. Και η αμφιβολία είναι ό,τι χειρότερο για όσους στηρίζουν την εικόνα τους στην καθαρότητα.
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις αναρτήσεις ούτε από τα δυνατά λόγια. Κρίνεται όταν ανάβει ο πίνακας της ψηφοφορίας.
χανια παρών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου