Αφιερωμένο στούς παρανοϊκούς πού ονειρεύονται νά κατακτήσουν τόν κόσμο καί τόν βυθίζουν στό πένθος. Γραμμένο από τόν κύρ Φώτη Κόντογλου τόσα χρόνια πρίν κι όμως τόσο επίκαιρο σήμερα...
"Πέτρες! Τί είναι οί πέτρες; Πέτρες! Δηλαδή, τίποτα! Ποιός δίνει σημασία σ᾿ αυτές; Ποιός χάνει τόν καιρό του μέ τίς πέτρες; Δέν αξίζει τόν κόπο μηδέ νά μιλήσει κανένας γι’ αυτές. Είναι τά πιό καταφρονεμένα πράγματα της πλάσης.
Ωστόσο, μού φαίνεται, πώς αυτές οί τιποτένιες πέτρες θ᾿ απομείνουνε μονάχα, όποτε χαλάσει ὁ κόσμος και λείψει κάθε ζωή απάνω στη γη. Αυτές είναι ἡ πρώτη σύσταση του κόσμου, κι αυτές θα ῾ναι το τελευταίο απομεινάρι του. Δεν κουνιούνται από τον τόπο τους, δεν μιλάνε. Μα θαρρώ πως ακούνε και πως βλέπουνε. Μας βλέπουνε εμάς τους ανθρώπους κι όσα κάνουμε, ακούνε όσα λέμε εμείς οι λιγόζωοι, οι ψευτο-κανωμένοι, και μας ελεεινολογάνε για την ανοησία μας, πως τάχα θα κυριέψουμε τον κόσμο!
Οι πέτρες που πατούσε απάνω τους ὁ Αχιλλέας κι ὁ Μέγας Αλέξανδρος θα κρυφογελούσανε με τη ματαιοδοξία τους, γιατί ξέρανε πως θα σβήσουνε πολύ γρήγορα, σαν καπνός, κι αυτοί, κι οι αυτοκρατορίες τους, κ᾿ οι δόξες τους, σε καιρό που αυτές θα στεκόντανε ακατάλυτες, όπως και θα βρίσκουνται ως τα σήμερα σε κάποια μεριά. Από τότε τις πατήσανε χιλιάδες άνθρωποι, δίχως να τις δώσουνε καμμιά προσοχή, κι όλοι τους γινήκανε κουρνιαχτός, σαν να μην ήρθανε ποτές στον κόσμο."
(Από το βιβλίο Ευλογημένο Καταφύγιο πού κυκλοφόρησε πρόσφατα από τίς Εκδόσεις Πορφύρα-Ακρίτας).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου