Θεωρεί σκληρότητα κάθε παρατήρηση
και απόρριψη κάθε διόρθωση.
Όμως η αληθινή αγάπη δεν κολακεύει.
Δεν αφήνει τον άλλον να βαδίζει προς τον γκρεμό σιωπώντας.
Ο άγιος ποιμένας δεν παραδίδει το πρόβατο στον λύκο
για να μην το δυσαρεστήσει.
Αντιθέτως, υψώνει φωνή,
ακόμη και αν πονέσει,
διότι βλέπει τον κίνδυνο που ο άλλος αγνοεί.
Η παιδεία του Θεού στη ζωή μας
έρχεται πολλές φορές μέσα από δοκιμασίες,
ελέγχους, αποκαλύψεις των λαθών μας.
Όταν όμως η καρδιά μαλακώσει
και πάψει να αντιδρά εγωιστικά,
τότε διακρίνει ότι πίσω από κάθε επίπονη διόρθωση
κρύβεται η στοργή του Πατέρα.
Η οδύνη γίνεται καθαρμός και ο έλεγχος μετατρέπεται σε φως.
Όποιος αγαπά αληθινά, δεν εγκαταλείπει.
Υπομένει, διορθώνει, καθοδηγεί, προσεύχεται.
Και όποιος αγαπιέται αληθινά,
καλείται να αποδεχθεί την παιδεία ως δώρο σωτηρίας.
Διότι η αγάπη που δεν θεραπεύει, δεν είναι πλήρης.
Και η θεραπεία που δεν στηρίζεται στην αγάπη,
δεν καρποφορεί.
Ας μάθουμε λοιπόν να δεχόμαστε τον έλεγχο
με ευγνωμοσύνη και να ασκούμε την παιδεία
με διάκριση και ταπείνωση.
Τότε η Εκκλησία γίνεται πράγματι τόπος ίασης
και όχι απλώς συναναστροφής.
Και η αγάπη αποδεικνύεται δύναμη σωτηρίας
και όχι συναίσθημα επιφανειακό.
Η αγάπη που παιδαγωγεί είναι αγάπη που σώζει.
Όταν ο λόγος που σε ελέγχει πονά,
μη βιαστείς να τον απορρίψεις.
Μπορεί να είναι το χέρι που σε κρατά για να μη χαθείς.
Ιερομόναχος Παΐσιος
