ΠΟΣΟ «ΙΣΛΑΜΙΚΗ» ΗΤΑΝ Η «ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΣΤΟ ΙΡΑΝ;
Παρακολουθῶ διάφορες τοποθετήσεις φίλα προσκείμενων στὸ ἰσλαμικὸ καθεστὼς τοῦ Ἰρᾶν, τὸ ὁποῖο ὑποστηρίζουν ἀπὸ μία μὴ ἰσλαμικὴ σκοπιά, ὡς «ἀντιιμπεριαλιστικό», «ἀντισιωνιστικό» κ.λπ. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ προέρχονται κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀριστερά. Εἶναι βέβαια πολὺ ἄνετο νὰ ὑποστηρίζει κανεὶς τὸ ἰρανικὸ καθεστὼς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Τὸ τί θὰ συνέβαινε ὅμως ἄν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν στὸ Ἰρᾶν, μπορεῖ πολὺ εὔκολα νὰ τὸ ὑποθέσει κανείς: εἴτε θὰ σάπιζαν στὴν φυλακὴ ἤ θὰ ἦταν ἐκτελεσμένοι, μόνο καὶ μόνο λόγῳ τῆς ἰδεολογίας τους, ἡ ὁποία στὸ Ἰρᾶν βρίσκεται ἐκτὸς νόμου.
Ἡ Ἀριστερὰ στὸ Ἰρᾶν τέθηκε ἐκτὸς νόμου μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1979 ἀπὸ τὸ ἰσλαμικὸ καθεστώς ποὺ ἐγκαθιδρύθηκε μετὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Σάχη. Καὶ τὸ ἴδιο ἔγινε μὲ ὅλα τὰ κοσμικὰ πολιτικὰ κόμματα. Εἰδικὰ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἄρχισε ἡ συστηματικὴ ἐκκαθάριση τῶν κομμουνιστῶν, μὲ φυλακίσεις, βασανιστήρια καὶ χιλιάδες ἐκτελέσεις. Ἀλλὰ γι' αὐτὰ οἱ σημερινοὶ μεταμοντέρνοι ἀριστερούληδες δὲν μιλᾶνε, γεγονὸς ποὺ καταδεικνύει τὴν πολιτική τους κατάντια ὡς «ἰσλαμοαριστεροί».
Θὰ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1979 δὲν ἦταν μία «ἰσλαμικὴ ἐπανάσταση», ὅπως λανθασμένα λέγεται κατὰ κόρον, ἀλλὰ μία παλλαϊκὴ ἐπανάσταση ἐναντίον τοῦ Σάχη, καὶ ἦταν τὸ ἀποκορύφωμα μεγάλων (καὶ συχνὰ πολυαίμακτων) κινητοποιήσεων ποὺ ξέσπασαν στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970. Καὶ οἱ πρωταγωνιστὲς αὐτῶν τῶν κινητοποιήσεων δὲν ἦταν οἱ ἰσλαμιστές, ἀλλὰ ἡ Ἀριστερὰ καὶ τὰ συνδικάτα, μὲ μεγάλες ἀπεργίες καὶ μαζικὲς διαδηλώσεις. Αὐτὲς οἱ ἐργατικὲς κινητοποιήσεις γρήγορα προσέλαβαν παλλαϊκὸ χαρακτήρα, μὲ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τῶν πληβειακῶν στρωμάτων τῆς ἰρανικῆς κοινωνίας.
Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1979, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν ὅλοι ὅσοι ἦσαν ἐναντίον τοῦ Σάχη, οἱ κυρίαρχες δυνάμεις ἦταν ἡ Ἀριστερά (μὲ πρώτη δύναμη τὸ φιλοσοβιετικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα «Τουντέχ») καὶ οἱ ἰσλαμιστές, (οἱ ὁποῖοι ὡστόσο δὲν ἀποτελοῦσαν μία ἑνιαῖα παράταξη ὑπὸ τὸν Χομεϊνί). Μετὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Σάχη στὸ τέλος ἐπεκράτησαν οἱ ἰσλαμιστὲς τοῦ Χομεϊνί, ὁ ὁποῖος ἦρθε ἀπὸ τὸ Παρίσι, μὲ τὴν ἄδεια τῶν γαλλικῶν ἀρχῶν. Καὶ τὸ κύριο ζητούμενο γιὰ τὶς ΗΠΑ καὶ τό «δυτικὸ στρατόπεδο» ἐκείνη τὴν στιγμὴ νὰ μὴν πάρουν οἱ κομμουνιστὲς τὴν ἐξουσία, προκειμένου νὰ ἀναχαιτιστεῖ ἡ σοβιετικὴ ἐπιρροὴ στὸ Ἰρᾶν.
Τελικὰ ὁ ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐξουσία ἔγειρε εἰς βάρος τῆς Ἀριστερᾶς, ἐξαιτίας τοῦ ὁπορτουνισμοῦ της. Ἐνῷ οἱ ἰσλαμιστὲς ἐξαρχῆς μισοῦσαν θανάσιμα τοὺς κομμουνιστές, ἡ Ἀριστερὰ στήριξε τὸν Χομεϊνί, φθάνοντας στὸ σημεῖο νὰ ψηφίσει ὑπὲρ τῆς ἀνακήρυξης τῆς «Ἰσλαμικῆς Δημοκρατίας» στὸ δημοψήφισμα τοῦ Μαρτίου τοῦ 1979. Ἀφοῦ ἡ Ἀριστερὰ ἔπαιξε ἔτσι τὸν ρόλο τοῦ «χρήσιμου ἠλίθιου», ὅταν οἱ ἰσλαμιστὲς πῆραν τὴν ἐξουσία τὴν συνέτριψαν δίχως ἔλεος.
Αὐτὰ τὰ ἀναφέρω μὲ τηλεγραφικὸ τρόπο. Μπορεῖ κανεὶς πολὺ εὔκολα νὰ διαβάσει ἀναλυτικὰ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1979 ἀπὸ πολλὲς πηγές.
Ἀηδία πάντως προκαλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ σημερινοὶ καλοζωισμένοι μεταμοντέρνοι ἰσλαμοαριστεροὶ τῆς Δύσης (καὶ τῆς Ἑλλάδας) δὲν γράφουνε λέξη γιὰ ὅλα αὐτά, πετώντας στὰ σκυλιὰ χιλιάδες ἐκτελεσμένους συντρόφους τους (συντρόφους τους;) γιὰ νὰ ζήσουν τὸ εἰδύλλιό τους μὲ τὸν ἰσλαμισμό. Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι οἱ κάθε εἴδους ἰσλαμιστὲς ἐπιφυλάσσουν τὴν ἴδια τύχη καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους ὅταν θὰ πάψουν νὰ παίζουν τὸν ρόλο τοῦ χρήσιμου ἠλίθιου (ἄντε, γιὰ νὰ μὴν μπῶ τίποτ' ἄλλο!).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου