Γράφει η Μαριάμ Νίκου Κουλελη
Κι αν με ερωτάτε γιατί επήρα τα όρη και τα άγρια βουνά, η αλήθεια είναι βαριά και απλή μαζί: εκουράσθην. Σχάθκα. Κάπου κεί, μες στην πρωτεύουσα, ανάμεσα στον κόσμο τον πολύ και στις κουβέντες τις κενές απολεσθει ο εαυτός μου κι ούτε φωνή να τον φωνάξει δεν έμεινε.
Εκεί, άμα λες «ναι», είσαι καλή.
Άμα κάνεις υπομονή, σε θέλουν.
Άμα σωπάσεις, σε παρεξηγούν.
Νεύρα δίχως αιτία, λόγια φουσκωμένα, ψέματα που φοράνε την προβιά της αλήθειας. Όλοι σ’ έχουν φίλη κι όλοι, σαν έρθει η ώρα, σε πουλάνε για ψίχουλα.
Εγώ όμως έχω τη δουλειά μου. Δική μου.
Και από δω και μπρος θα κάμω μονάχα ό,τι μ’ αρέζει, με όποιον με γουστάρει και τον γουσταριζω.
Τον πάω κάποιον; Θα δουλέψω μαζί του.
Λίγο όμως.
Τόσο όσο να μη βαραίνει η ψυχή και να γυρνάω στο βουνό μου.
Θα καμω και τρίτη καριέρα, έτσι για το πείσμα.
Θα γράφω βιβλία ώσπου να στερέψουν τα τζιέρια μου.
Κι από φίλους, πέντε θα κρατήσω.
Τους ολίγους.
Τους καλούς.
Τους μπεσαλήδες.
Εδώ, στο βουνό, ομιλώ με τα δέντρα και τα σύννεφα.
Κι άμα με πάρει το παράπονο, ομιλώ και με τον Θεό.
Του φτιάχνω και καϊφέ.
Στη δική μου ψυχή, Θρακιώτης είναι ο Θεός — μερακλής και μπεσαλής, άνθρωπος του λόγου.
«Άιντε», του λέγω, «στον έκαμα τον ελληνικό με παχύ καϊμάκι και πολλές φουσκάλες».
«Άιντε, ρούφα τον», του ξαναλεγω, να ξεχάσεις την κατάντια μας....
Ο Δούκας με ακολουθεί πιστά.
Ξανανιωσε εδώ στο χωριό ο γεράκος μου.
Καταλαβαίνει ό,τι του λέγω, κι ας μην ξευρει γράμματα.
Κοιμάται στα πόδια του κρεβατιού, μπροστά στο τζάκι, και χαίρεται.
Μου μιλάει με τα μάτια.
Κι άμα γράφω, κάμει ησυχία — μη μου χαλάσει την έμπνευση.
Με ερωτάτε τι κάμω εδώ.
Ακούω τη φύση.
Νιώθω την αγάπη.
Τη νιώθω ίσα μέσα στο μεδούλι μου.
Με τον Νίκο κάμνουμε τις καλύτερες βόλτες.
Ξανασυστηθήκαμε, σαν άνθρωποι που ζητάνε ουσία πια.
Μια ζωή μέσα στη νύχτα και στον κόσμο τον πολύ.
Τώρα, όλος ο κόσμος μας είναι ένα χωριό οχτώ ψυχών.
Που θα σκεφτούν να σου φέρουν ένα φρέσκο αβγό
και ξύλα για το τζάκι, χωρίς πολλά λόγια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου