Όπως γίναμε μέτοχοι του θανάτου του Αδάμ, έτσι θα γίνομε μέτοχοι και της ζωής του Κυρίου.
«Εάν με το παράπτωμα του ενός», λέγει,
«πέθαναν πολλοί, η χάρη του Θεού και η δωρεά που ήρθε με τη χάρη του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού, ήταν υπεραρκετή για τους πολλούς».
«Άρα λοιπόν, όπως με το παράπτωμα του ενός η καταδίκη κυριάρχησε σε όλους τους ανθρώπους, έτσι και η δίκαια πράξη του ενός ήταν δικαίωση και ζωή για όλους τους ανθρώπους. Γιατί, όπως με την παρακοή του ενός ανθρώπου έγιναν αμαρτωλοί οι πολλοί, έτσι και με την υπακοή του ενός θα δικαιωθούν οι πολλοί».
Τα ίδια διδάσκει πιο καθαρά και στην προς Κορινθίους επιστολή λέγοντας·
«Όπως με τον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και με τον Χριστό όλοι θα ζωοποιηθούν».
Από αυτά είναι φανερό ότι η νίκη του Σωτήρα μας είναι δική μας νίκη, αφού η ήττα του προπάτορά μας υπήρξε ήττα όλων· και πρέπει, όπως γίναμε μέτοχοι της πράξεως εκείνου, έτσι ν’ απολαύσουμε και τα αγαθά μαζί με Εκείνον που έλαβε σάρκα από εμάς και δοξάσθηκε για μας.
Γι’ αυτό και ο θείος Απόστολος έλεγε·
«Εκείνους που τους ήξερε από πριν, αυτούς και προόρισε να γίνουν όμοιοι με την εικόνα του Υιού Του, ώστε αυτός να είναι πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς.
Εκείνους που αυτός προόρισε, εκείνους και κάλεσε· και εκείνους που κάλεσε, αυτούς και δικαίωσε· και εκείνους που δικαίωσε, αυτούς και δόξασε».
Και κάπου αλλού λέγει·
«Εάν είμαστε παιδιά Του, είμαστε και κληρονόμοί Του· κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Χριστού, εάν βέβαια πάσχουμε μαζί Του, για να δοξασθούμε και μαζί Του».
Και αλλού·
«Εάν υπομένουμε, και θα βασιλεύουμε μαζί Του».
Για χάρη λοιπόν όλης της φύσεώς μας ο Λόγος του Θεού προσέλαβε τη δική μας απαρχή, ώστε, οδηγώντας την μέσα από κάθε αρετή, να προκαλέσει σε πάλη τον ανταγωνιστή και να αποδείξει ότι ο αθλητής είναι ανίκητος· και αυτόν να τον δοξάσει, ενώ εκείνου την πράξη να την στηλιτεύσει, και να κάνει όλους να κινηθούν με θάρρος εναντίον του.
Γι’ αυτό στα ιερά Ευαγγέλια έλεγε άλλοτε·
«Είδα τον Σατανά να πέφτει σαν αστραπή από τον ουρανό»,
και άλλοτε πάλι·
«Εάν κάποιος δεν μπει μέσα στο σπίτι του ισχυρού και δεν δέσει τον ισχυρό, πώς είναι δυνατόν να αρπάξει τα σκεύη του;».
Λέγοντας «σπίτι του ισχυρού» εννοεί την ανθρώπινη φύση, η οποία έχει αυτομολήσει προς εκείνον, ανεχόμενη να εκτελεί ό,τι διατάσσει εκείνος και επισύροντας επάνω της αυθαίρετη δουλεία.
Και αλλού πάλι·
«Έχετε θάρρος, εγώ νίκησα τον κόσμο».
Και κάπου αλλού·
«Τώρα γίνεται δίκη του κόσμου αυτού· τώρα ο άρχοντας του κόσμου αυτού θα πεταχθεί έξω. Και εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, θα σας ελκύσω όλους προς τον εαυτό μου».
Και προχωρώντας το αναπτύσσει πιο καθαρά:
Ότι η ενανθρώπηση του Σωτήρα είναι κοινή ευεργεσία των ανθρώπων.
«Όσον αφορά την κρίση, ο άρχοντας του κόσμου αυτού έχει κριθεί».
Και πάλι·
«Έρχεται ο άρχοντας του κόσμου αυτού, και επάνω μου δεν έχει καμμία δύναμη».
Όντας δηλαδή απαλλαγμένος από κάθε αιτία, δεν είχε κανένα από τα σπέρματα του διαβόλου. Γι’ αυτό και κατάργησε την τυραννία του, και τον έβγαλε έξω, και έκανε να τον καταπατούν εκείνοι που προηγουμένως ήταν δούλοι του, ενθαρρύνοντάς τους και λέγοντας·
«Να, σας δίνω την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού».
Για να δούμε όμως και την ίδια την πάλη προς τον διάβολο, ας πάμε στην ιστορία των Ευαγγελίων.
Οδηγήθηκε ο Ιησούς από το Πνεύμα, μετά τη βάπτισή Του, στην έρημο, για να πειρασθεί από τον διάβολο. Οδηγήθηκε βέβαια όχι ο Λόγος του Θεού, αλλά ο ναός (άνθρωπος) που προσλήφθηκε από τον Θεό Λόγο, από τους απογόνους του Δαβίδ.
Γιατί το Άγιο Πνεύμα δεν οδήγησε τον Θεό Λόγο για να παλέψει με τον διάβολο, αλλά τον ναό που έπλασε μέσα στην Παρθένο σε ναό του Θεού Λόγου.
Νήστεψε σαράντα μέρες και άλλες τόσες νύχτες. Δεν θέλησε να ξεπεράσει το μέτρο εκείνων που είχαν νηστέψει παλαιότερα, για να μη αποφύγει την πάλη μαζί Του ο αντίπαλος, για να μη καταλάβει ποιος κρύβεται και αποφύγει να παλέψει μ’ αυτόν που φαινόταν.
Γι’ αυτό, μετά από τις ημέρες που είπαμε, εμφανίζει το πάθος της ανθρώπινης φύσεως και επιτρέπει στην πείνα να προκληθεί, δίνοντας λαβή σ’ εκείνον μέσω της πείνας.
Γιατί δεν τολμούσε να πλησιάσει, επειδή έβλεπε να γίνονται πολλά γύρω από Αυτόν που ήταν ταιριαστά σε Θεό.
Πράγματι, όταν γεννήθηκε, άγγελοι έψαλλαν· ανέτειλε άστρο που οδήγησε τους μάγους για να Τον προσκυνήσουν· έβλεπε τους κορυφαίους της παρατάξεως αυτής, αλλά και τον ίδιο να εφαρμόζει κάθε διάταξη του νόμου, να αποστρέφεται την κακία, να σιχαίνεται κάθε πονηρία, και αυτό σύμφωνα με την πρόβλεψη που έγινε γι’ Αυτόν από τον προφήτη·
«Προτού να γνωρίσει το καλό ή το κακό, αποφεύγει να πειθαρχήσει στο κακό και προτιμά το καλό».
Αλλά και ο Ιωάννης φώναζε·
«Να ο Αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου».
Ο Πατέρας βεβαίωσε από τον ουρανό·
«Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο έδειξα την ευαρέσκειά μου».
Ήρθε από πάνω η χάρη του Πνεύματος.
Αυτά και πολλά άλλα τέτοια προξενούσαν κατάπληξη στον διάβολο και δεν τον άφηναν να έρθει κοντά στον αγωνιστή της φύσεώς μας.
Όταν όμως δέχθηκε την προσβολή της πείνας και τον είδε να έχει ανάγκη από τροφή και να μη μπορεί να αντέξει περισσότερο από τους παλιούς άνδρες, πλησιάζει, νομίζοντας ότι βρήκε πολύ μεγάλη ευκαιρία και πιστεύοντας ότι θα Τον νικήσει εύκολα.
