Όταν τελούσε την Θεία Λειτουργία,όχι μόνον ήταν ταπεινός και συντετριμμένος μπροστά στο άφθαστο μεγαλείο του Μεγάλου Αρχιερέως,τον Οποίο με δέος διακονούσε,αλλά ταυτόχρονα ήταν συνεπαρμένος από τα τελούμενα και την μοναδική λαμπρότητα της λατρείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Είχε το χάρισμα και την ικανότητα να τα συνδυάζει όλα άριστα και με τρόπο μοναδικό. Μετέφερε στο εκκλησίασμα το δέος και την συγκίνηση που αισθανόταν ο ίδιος και δημιουργούσε την αίσθηση ότι στεκόταν στον Ουρανό μπροστά στον θρόνο του Υψίστου. Όσοι είχαν νουν Χριστού τον καταλάβαιναν απόλυτα και δικαιολογούσαν το σπάσιμο της φωνής του,τα δάκρυα και τους στεναγμούς του στα κρίσιμα σημεία της Θείας Λειτουργίας
