Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον

 Μια από τις πιο γνωστές θεολογικές φράσεις όλων των εποχών.

"Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον.
Ὅ δέ ἥνωται τῷ Θεῷ τοῦτο καί σώζεται "
(Ρ. G. 37, 181).

(λατινική μετάφραση)
Nam quod assumptum non est,
curationis est expers:
quod autem Deo unitum est,
hoc quoque salute consequitur. 

 



________________

Ο Απολλινάριος Λαοδικείας (4ος αι.) προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη θεότητα του Χριστού ενάντια στον Αρειανισμό, υποστήριξε ότι ο Χριστός είχε ανθρώπινο σώμα και ψυχή, αλλά όχι ανθρώπινο νου. Πίστευε ότι έτσι διασφάλιζε την αναμαρτησία του Χριστού, επειδή ο νούς τότε εθεωρείτο η πηγή της αμαρτίας.

Ο 'Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος όμως αντέκρουσε αυτή τη θέση με τη διάσημη αυτή φράση (από την Επιστολή 101, Προς Κληδόνιον). Με απλά λόγια:
"Αυτό που δεν προσελήφθη (από τον Χριστό),
δεν θεραπεύτηκε. Μόνο ό,τι ενώθηκε με τον Θεό σώζεται»

Και το μεν νόημα είναι κοινό σε όλους τους πατέρες της εποχής, αλλά αυτή η διατύπωση ήταν χαρακτηριστική για τον άγιο Γρηγόριο. Έχασε τον αγαπημένο του φίλο Βασίλειο, νέο. Υπέφερε από εξορίες, συκοφαντίες, προδοσίες -και μάλιστα από δικούς του ανθρώπους. Παραιτήθηκε από τον πατριαρχικό θρόνο συντετριμμένος. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη μοναξιά, γράφοντας ποιήματα γεμάτα πόνο.

Το «ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον» δεν το διατυπώνει ένας θεολόγος-διανοητής από τον πύργο της ισχύος του, αλλά ένας βαθιά πληγωμένος (χαρακτηρίστηκε «πληγωμένος αετός»), που γνώρισε τον πόνο από πρώτο χέρι και ήξερε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή σωτηρία, αν δεν αγκαλιάσει ολόκληρο τον άνθρωπο – και μαζί, ολόκληρο το τραύμα του..