Οὐδέποτε προσβάλλομεν ἢ λυποῦμε ἄνθρωπον,
οὐδέποτε τὸν κάνομεν νὰ νιώσῃ στερημένος,
ἐλαττωμένος, νὰ νιώσῃ κατωτερότητα, διότι
τοῦ σκοτώνομεν τὴν ψυχήν.
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος θὰ τραυματισθῇ καὶ δὲν θὰ
μπορῇ νὰ ἐπιτύχῃ στὴν ζωήν του…
Ποτὲ δὲν τονίζομεν σὲ κάποιον τὴν ἀδυναμίαν
του, τὸ πρόβλημά του.
Ποτὲ δὲν τοῦ ὑπενθυμίζομεν τὴν κακίαν του,
τὴν ἁμαρτίαν του. Μόνον τὸν ἔπαινον
χρησιμοποιοῦμεν, ἀλλὰ τὸν εὐγενῆ ἔπαινον,
ὄχι τὸν ἀφελῆ.
Διότι ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε διορθοῦται μὲ
ὀνειδισμόν, ὅπως καὶ μὲ παρατήρησιν.
Πρέπει νὰ εἶναι πολὺ ἅγιος, γιὰ νὰ δεχθῇ νὰ
διορθωθῇ μὲ τὸν ὀνειδισμόν, τὴν ὑπόδειξιν ἢ
τὴν παρατήρησίν σου.
Ἀλλὰ, ἐὰν ἦταν τόσο ἅγιος, δὲν θὰ εἶχε αὐτὸ τὸ
ἐλάττωμα, γιὰ τὸ ὁποῖον χρειάσθηκες νὰ τοῦ
κάμῃς παρατήρησιν ἐσύ.
Ἀφοῦ, λοιπόν, τὸ ἔχει, τὸ μόνον ποὺ χρειάζεται
εἶναι ὁ ἄκρος σεβασμός σου, γιὰ νὰ μπορέσῃ
κάποτε νὰ ταπεινωθῇ καὶ νὰ διορθωθῇ,
βλέποντας τὴν δικήν σου εἰρήνην, πραότητα,
ταπείνωσιν, ἀγάπην, μακροθυμίαν, χρηστότητα,
ἐπιείκειαν, γλυκύτητα…
Μόνον ὅποιος ἔχει αὐτὰς τὰς ἀρετὰς δύναται
νὰ διορθώσῃ κάποιον ἄλλον…
+Γέρων Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης
