Βασίλης Τσιτσάνης 1915 - 1984

 

Στη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκα

τη Συννεφιασμένη Κυριακή.

Μέσα από τη συννεφιά της Κατοχής,

μέσα από την απελπισία που μας έδερνε,

βγήκε η μελωδία.

Έξι μήνες μού πήρε

η Συννεφιασμένη Κυριακή.

Μάτωσαν τα χέρια μου...

 

Συννεφιασμένη Κυριακή,
μοιάζεις με την καρδιά μου
που έχει πάντα συννεφιά,
Χριστέ και Παναγιά μου.
που έχει πάντα συννεφιά,
Χριστέ και Παναγιά μου.
Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή,
που 'χασα την χαρά μου.
συννεφιασμένη Κυριακή,
ματώνεις την καρδιά μου.
συννεφιασμένη Κυριακή,
ματώνεις την καρδιά μου.
Όταν σε βλέπω βροχερή,
στιγμή δεν ησυχάζω.
μαύρη μου κάνεις τη ζωή,
και βαριαναστενάζω.

Σαν σήμερα γεννήθηκε και εκοιμήθη.