Ξενιτεμός είναι να μην
στηρίζουμε τα θέλω μας...
γιατι ετσι
γίνονται ανίσχυρα τα μπορώ μας...
Γόνιμο κανει τον αγώνα της ζωής
η Σιωπή της καρδιάς.
Mα και το άρωμα εκείνης εκεί της εποχής
που δυναμώνει το μέσα μας..
H Ξενιτιά είναι πια βαθιά εντός...
και αν δεν περπατήσουμε πολύ εαν δεν
αρχίσουμε να φροντίζουμε συνειδητά τον
κήπο της ψυχής μας..θα μας πλακώσουν
τα ερείπια του χρόνου..και εκείνης της καθαρής
εποχής με τους αγώνες την ιδεολογία και
το άρωμα ανθρωπιάς που δεν ανασαίνουμε
εύκολα πια..
H Nοσταλγία είναι θάνατος αργός
ενω το βιωματικό παρόν
η μονη νίκη με αντίπαλο το χρόνο..
και σύμμαχο το δρόμο...
ένα ενώπιος ενωπίω
καθαρά Ανθρωπινο.!
αν και
δεν επιστρέφουμε απο εκει
που δεν φύγαμε ποτέ....
Μονα δική
χαραμάδα φωτός
Αν
ευαισθητοποιηθούμε μέσα μας...
θα ανταμωθούμε
και με την πολυπόθητη χαραυγή
και τα χρώματα της
θα εξαλείψουν τη θλίψη
και την πικρία..και το άρωμα
της ζωης θα ειναι
δυνατότερο της ερημίας......
aeriko
1 σχόλιο:
Τι κι αν ανέβεις την σκάλα ολάκερη, υγρή και καμένη μόνος ως τα ουράνια!
Η μυρωδιά της σαπίλας πίσω σου που ξεπερνάς και άλλους μαζί σου και μένεις όρθιος, η πικρόγευτη ανάσα σου από το καθημερινό ταξίδι πάνω στο βουβό κύμα από τα δάκρυα της αδικίας, μέχρι την αλμύρα της νιότης σου που στάζει στα συντρίμμια της ζωής, είναι που σε κάνουν λιοντάρι άτρωτο στα βέλη. αλύγιστο!
Δημοσίευση σχολίου