Τίποτα δεν έχει αλλάξει..
Τσαλακωμένα χαρτιά, αγάπες που έκαιγαν..
Ζήλιες, που τυραννούσαν..
Ο Δόσης που την αγάπησε τρελά.. και την άφησε μόνη στα τριάντα δυο της χρόνια
να παλέψει μια ζωή, με δυο παιδιά που τα έφερε στην Αθήνα.
Κάπου ανάμεσα σε κουτιά μισό σχισμένα κουβαλούσε το γράμμα του.
Γέρασε, με την αίσθηση του...
την παρουσία του..
την ανάμνηση της αγκαλιάς του..
Κάπου πάνω, του κάνει ακόμα ζήλιες..
γιαγιά Αντιγόνη
1 σχόλιο:
... ἀγάπες...
... ἔπεα ἴσως πτερόεντα...
μὰ σουβλερά...
σὰ... νύχια,
ἤ μήπως δίχτυα...
ποὺ... ἀν κάποτε πιαστεῖς...
μᾶς ἔλεγε ὁ ποιητής...
ὁ στιχουργός...
ὅσο κι ἅμα ἀπ' ἔξω δείχνει
μία... περιπέτεια...
(μὲ μουσική κατάλληλλη
γιὰ τὴν περίσταση... )
μένεις μονᾶχος,
γενναῖος(;) νέος... κολαζόμένος...
καὶ πόσο νἆσαι πιά... κι ὡραῖος...
Δημοσίευση σχολίου