
Βγείτε κυράδες στις αυλές και κόρες στα μπαλκόνια
άσε την κούπα κάπελα , νοτάριε την πένα
και του Βοσπόρου φύλακες , βαρδιάτορες οπλίτες
του Ιπποδρόμου ρήτορες Πράσινοι και Βενέτοι.
Σιμώστε μέθυσοι καλοί, συντρόφοι στο τραγούδι
εταίρες και καλόγεροι .όλοι ανταμωμένοι
της συντεχνείας μάστορες , μαϊστορες της τέχνης
αλήτες και πατρίκιοι, γριές μα και νυφάδες.
Και ελάτε να γλεντήσουμε τον θεοσημαδεμένο
τον σκύλο , τον ολότρελο τον γέρο κουρελιάρη
με τους πυρρούς τους οφθαλμούς, τα αφρισμένα χείλη
τα σχέδια τα θεατρικά και τους αισχρούς τους τρόπους.
Κοιτάξτε έξω απ΄την αυλή του άρχοντα σπαθαρίου
γρυλίζει και καμώνεται τάχατες το γουρούνι
και σαν κοράκι αρπαχτικό από τελώνη στόμα
κλέβει το κρέας το ψαχνό και το χρυσό κροντήρι.
Χωρίς αισχύνη βότσαλα πετάει στις κυράδες
που ευλαβικά προσεύχονται μες στο γυναικωνίτη
και απάνωθε απ’ τον άμβωνα γαβγίζει σαν τσακάλι
και τάχα υποκρίνεται την θεία ψαλμωδία.
Το σπίτι του φιλάργυρου δένει με αλυσίδες
στον κολωφόνιο μπροστά με ακκισμούς χορεύει
σαν άλογο του ιππόδρομου φρουμάζει μπρος στον πόρνο
και κατουρά στου νοθευτή το λάδι και τον οίνο.
Στους δρόμους τον εμπαίζουνε και τον πετροβολάνε
αδειάζουν τα καθίκια τους στο πρόσωπο του οι γέροι
με την βουκέντρα οι γεωργοί απ’τα χωριά τον διώχνουν
και τα παιδιά την σκούφια του κλέβουνε και γελούνε.
Άκουσα πώς οι επίσκοποι θε να τον αφορίσουν
και οι τοξότες της φρουράς θέλουν την κεφαλή του
παλατιανός την ζήτησε και τρέχουν να τον πιάσουν
μα αυτός πάντα θα χάνεται στης νύχτας τα ερέβη.
Και όταν φωτίσει ο ουρανός όταν φέξει η μέρα
πάλι μπροστά μας θα βρεθεί να μας θεατρινίσει
και ανατριχιάζω δέσποτα μήπως και με πετύχει
στην αγορά καταμεσίς και ανήλεα με ελέγξει.
άσε την κούπα κάπελα , νοτάριε την πένα
και του Βοσπόρου φύλακες , βαρδιάτορες οπλίτες
του Ιπποδρόμου ρήτορες Πράσινοι και Βενέτοι.
Σιμώστε μέθυσοι καλοί, συντρόφοι στο τραγούδι
εταίρες και καλόγεροι .όλοι ανταμωμένοι
της συντεχνείας μάστορες , μαϊστορες της τέχνης
αλήτες και πατρίκιοι, γριές μα και νυφάδες.
Και ελάτε να γλεντήσουμε τον θεοσημαδεμένο
τον σκύλο , τον ολότρελο τον γέρο κουρελιάρη
με τους πυρρούς τους οφθαλμούς, τα αφρισμένα χείλη
τα σχέδια τα θεατρικά και τους αισχρούς τους τρόπους.
Κοιτάξτε έξω απ΄την αυλή του άρχοντα σπαθαρίου
γρυλίζει και καμώνεται τάχατες το γουρούνι
και σαν κοράκι αρπαχτικό από τελώνη στόμα
κλέβει το κρέας το ψαχνό και το χρυσό κροντήρι.
Χωρίς αισχύνη βότσαλα πετάει στις κυράδες
που ευλαβικά προσεύχονται μες στο γυναικωνίτη
και απάνωθε απ’ τον άμβωνα γαβγίζει σαν τσακάλι
και τάχα υποκρίνεται την θεία ψαλμωδία.
Το σπίτι του φιλάργυρου δένει με αλυσίδες
στον κολωφόνιο μπροστά με ακκισμούς χορεύει
σαν άλογο του ιππόδρομου φρουμάζει μπρος στον πόρνο
και κατουρά στου νοθευτή το λάδι και τον οίνο.
Στους δρόμους τον εμπαίζουνε και τον πετροβολάνε
αδειάζουν τα καθίκια τους στο πρόσωπο του οι γέροι
με την βουκέντρα οι γεωργοί απ’τα χωριά τον διώχνουν
και τα παιδιά την σκούφια του κλέβουνε και γελούνε.
Άκουσα πώς οι επίσκοποι θε να τον αφορίσουν
και οι τοξότες της φρουράς θέλουν την κεφαλή του
παλατιανός την ζήτησε και τρέχουν να τον πιάσουν
μα αυτός πάντα θα χάνεται στης νύχτας τα ερέβη.
Και όταν φωτίσει ο ουρανός όταν φέξει η μέρα
πάλι μπροστά μας θα βρεθεί να μας θεατρινίσει
και ανατριχιάζω δέσποτα μήπως και με πετύχει
στην αγορά καταμεσίς και ανήλεα με ελέγξει.
π.Παντελεήμων Κρ.
2 σχόλια:
Ωφέλιμος ο έλεγχος
για όσα έχω σφάλλει
δεν είναι απ' τις έννοιες μου
αυτή η πιο μεγάλη
μόνος μου το κατάφερα
να 'μαι το μαύρο χάλι.
Ένα είναι το ζήτημα
στο πέρασμα του χρόνου
πριν η καμπάνα ακουστεί
το πέρας να σημάνει
να αγκυροβολήσουμε
σ' απάνεμο λιμάνι.
... όταν φουσκώσει και τεζάρει η υποκρισία...
και ο ψευτοευσεβισμός...
και ό λαός τού Θεού ο ευσεβής και ο φιλάνθρωπος
γίνει η...
ντροπή τού Θεού μας...
και ανθρωποφάγοι
κσι εξωμοιωθούμε πλήρως με το βάρβαρο Ισλάμ και την ψευτοπολιτισμένη τάχα ευγενή Φραγκία
όταν "ο τόκος και ο δόλος" πληθυνθούν
στις πόλεις μας και τα χωριά
πριν παραχωρηθούν οι επιδρομές τών αλλοφύλων
παλιά με το στανιό και το σπαθί τώρα λαθραία κι ανθρωπιστικά
(πολιτισμένα πράματα, όμοια με την πολιτισμένη μας πλέον μουσούδα)
και παιδαγωγικα μάς αφυπνίσουν
(αφού και η βλαστήμια,
μάς έγινε πιά τέχνη, με βαθειά νοήματα... )
φαινεται πως παραχωρεί ο Θεος μας πρώτα
μία κάποια σαλότητα
κι ανάλογη με την τραχύτητα τής εποχής
να ελέγξει κάπως τα στραβά γενόμενα
κάπως για να μετανοήσουν έστω και οι λίγοι
και κάτι κάπως να περισωθεί...
Δημοσίευση σχολίου