Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2023

Φύγε Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε...

 Αποφάσεις, εντάσεις, καινούργιες προφάσεις και φεύγεις ξανά Έξω ο κόσμος σπαράζει κι εσύ το βιολί του «εγώ» σου Τώρα μέσα στα κόκκινα μάτια σου βλέπω ένα νέο χιονιά Η καρδιά σου παγώνει και γίνεται ο νέος εχθρός σου Δες τα μάτια του πρώτου τυχόντα που μπρος σου θα βρεις Στάσου μία στιγμή να ρωτήσεις μονάχα τι έχει Τι κοιτάς τις πληγές σου λες κι είσαι εσύ το θύμα της γης Κάθε άνθρωπος έχει ένα βάσανο που δεν αντέχει Φύγε Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε Αυτός είν’ ο εχθρός σου τώρα Φύγε μακριά του, φύγε Rap Ο εαυτός μου είν’ αγκάθι μες στο μαραμένο άστυ το ποτίζανε με λάθη, λίτες και δημοσιογράφοι Ο κύκλος μου είναι κάφροι, ταλαιπωρημένα άνθη που ζούνε μες στου ανθοπωλείου το πιο σκονισμένο ράφι Όλοι τους ζουν απ’ τις γωνίες, στρογγυλό είναι το μηδέν, τους αηδιάσανε οι μεν τους ξενερώσανε οι δεν Καμαρώνουν τις πλατίνες, τα sold out, τα top ten Στέλνουν στη μάνα τους ν’ ακούσει ποια μου λέει το ρεφραίν Δε μας βλέπουν σαν απειλή, λένε άσε να χαρεί το παιδί Γιατί όσο δεν έχουν ο ένας τον άλλο, όσα κι αν βγάλουν θα ‘ναι φτωχοί Λέω «ευχαριστούμε πολύ» γιατί που ξέρεις έτσι μπορεί να μας δουν έξω από τη βουλή με τα Yamaha και τα Audi Ζούμε στην τραγωδία όλοι μας σαν το Χορό Η Νέα Σμύρνη έχει ιστορία, μα δεν την έγραψα εγώ Ίσως καλύτερα να έφευγα μα δεν μπορώ μακριά μου, εγώ τα βράδια μου ξημέρωνα κι αυτό ήταν χαρά μου Φύγε Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε Αυτός είν’ ο εχθρός σου τώρα Φύγε μακριά του, φύγε Πώς αντέχεις στις φλέβες σου αίμα πικρό να κρατάς Μες στο στήθος σου ένα παιδί φοβισμένο φωλιάζει Βγες ξανά από κει που η πλάνη σου λέει που να πας Βρες τον άγγελο μέσα σου που ξέρει να σ’ αγκαλιάζει Πόσοι έχουν ακόμη νομίζεις το όνειρο να τους κρατά Ένα σύντροφο κάθε πρωί να τους λέει καλημέρα Σώσε ό,τι μπορείς πριν βουλιάξεις κι εσύ στα κρύα νερά Την καρδούλα σου πρώτα που οι δαίμονες κάνουν παρέα Φύγε Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε Αυτός είν’ ο εχθρός σου τώρα Φύγε μακριά του, φύγε Φύγε Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε Αυτός είν’ ο εχθρός σου τώρα Φύγε μακριά του, φύγε

1 σχόλιο:

Νεκτάριος είπε...

Το καλοκαίρι ή πιο σωστά το θέρος του 1995 με ρώτησε μία παραθερίστρια, ποιό είναι το όνειρο της ζωής μου. Αυθόρμητα σαν να ήρθε ουρανοκατέβαατο της απάντησα, να νικήσω τον κακό μου εαυτό. Πέρασαν περίπου είκοσι ένα χρόνια για την εκκίνηση, και νομίζω ότι είμαι ακόμα στο πρώτο βήμα, και σίγουρα χωρίς έλεος δεν γίνεται ούτε αυτό.