Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

To ΄΄όλα ΄΄ και τό ΄΄πολύ ΄΄ μπορεί να γίνει στά παραμύθια ! Θά έχουν και το προτέρημα της ποιητικότητος !

Ανώνυμος είπε...

Μου είπε: "Ξέρεις πότε Έτρεξα να μπω στον Αγώνα; Όταν ο υπουργός τους δήλωσε: Η χώρα σας, Ουδέποτε θα αποκτήσει την ανεξαρτησία της!
Αυτό το Ουδέποτε!
Με πλήγωσε σαν μαχαιριά. Πολύ!
Με πάθιασε. Πολύ!
Με πείσμωσε! Πολύ!"
Είπε κι άλλα.
Γι'αυτούς που ξέρουν συνειδητά, να επιλέγουν τον θάνατο, να γίνονται ολοκαύτωμα. Για μια ιδέα. Τόσο πολύ!
Γι'αυτούς που χαμογελάνε στην αγχόνη. Τόσο πολύ!
Γι'αυτούς που πεισματικά αρνούνται να σβήσουν συνθήματα απ τους τοίχους και στωικά καρτερούν μια σφαίρα ίσια στο στήθος. Τόσο πολύ!
Κι όλα αυτά δεν γράφτηκαν στα παραμύθια. Γράφονται σήμερα στον αγώνα της καθημερινότητας και γράφτηκαν σε σελίδες ένδοξης Ιστορίας. Γιατί αυτοί είναι οι Έλληνες! Χάνουν το μέτρο στο συναίσθημα αφού δράκους και μάγισσες και ξωτικά δε συναντούν μονάχα στα παραμύθια.
Εξάλλου, συμφωνεί με το όλα, πολύ και ο Ποιητής των Ποιητών: Αγάπησε, με όλη την ψυχή και με όλη τη διάνοιά σου..κι απ' τα λίγα που ξέρω αυτό δεν είναι γραμμένο σε κανένα παραμύθι...