Εδιηγείτο, λοιπόν: «Την εποχή κατά την οποία η ελονοσία μάστιζε τον κόσμο, βγήκα μια φεγγαρόλουστη νύχτα προς νερού μου. Βλέπω μπρος στα χαλάσματα του σπιτιού μας γέροντα με ψάθινο σκουφάκι να μαζεύει σκουπίδια και κάθε άχρηστο και βρώμικο πράγμα. Τον πλησίασα και σεβαστικά τον ρώτησα:
– Τι κάνεις αυτού, Γέροντα;
Και μου αποκρίθηκε:
– Καθαρίζω τον τόπο, γιατί όλοι θα απολεσθήτε από την βρωμισιά. Πες στον πρόεδρο, στα στάσιμα νερά να φυτέψει ευκαλύπτους, να καθαρισθεί το χωριό και να ρίξει παντού άφθονο ασβέστη.
– Ποιος είσαι συ, που τόσο πολύ μας αγαπάς, που και τη νύχτα εργάζεσαι για τη ζωή μας;
– Είμαι αυτός που φροντίζεις και κάθε απόβραδο μου ανάβεις το καντήλι. Γείτονάς σου είμαι και δεν με γνωρίζεις».
Κι έγινε άφαντος. Πράγματι η κυρά Στυλιανή είπε στον πρόεδρο ότι της συνέστησε ο Άγιος Σπυρίδων. Πολλοί απ’ τους ευκαλύπτους υπάρχουν και σήμερα εις μαρτύριον του θαύματος του Αγίου».
πηγή:Αρχιμ. Γρηγόριος Δοχειαρίτης
από το βιβλίο: «Τα θαυμάσια του Θεού»
Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ (Άστρος Κυνουρίας 2014)
1 σχόλιο:
"Καλέ μας Άγιε Σπυρίδωνα,Εσύ που σφίγγοντας στο άγιο χέρι σου το κεραμίδι έκανες με τη βοήθεια του Παντοδύναμου Θεού το θαύμα που απέδειξε το αδιαίρετο της Αγίας και Ομοούσιας και Ζωοποιού Τριάδας που είναι ο θεός μας,
Εσύ που με την απλότητα,την πραότητα,την ταπεινότητα,την φιλοξενία και την φιλανθρωπία σου άσκησες άφθονη τη Χάρη του Κυρίου μας για να γιατρεύεις τις ψυχές και τα σώματα του ποιμνίου και των συνανθρώπων σου,
Εσύ που με το άγγιγμα του ραβδιού σου-σαν άλλη ράβδο του Μωυσή-μετέβαλες το φίδι σε χρυσαφένιο για να βοηθήσεις μια φτωχή κι απελπισμένη οικογένεια και αργότερα το ξαναζωντάνεψες και το άφησες ελεύθερο στη φύση,όπως το είχε δημιουργήσει ο θεός [....]
Δώσε ειρήνη,πίστη,αγάπη,ομόνοια,στις ψυχές των ταλαιπωρημένων κι απογοητευμένων χριστιανών και κάνε ν'ανθίσει ξανά στις καρδιές η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον"
..μου το έδωσε με πολλή αγάπη ένας όμορφος άνθρωπος..
Δημοσίευση σχολίου