Η φωτογραφία που ανοίγει και κλείνει το βίντεο είναι το εκκλησάκι της
Γοργόνας Παναγιάς στο λιμανάκι της Συκαμιάς στη Μυτιλήνη. Είναι
φωτογραφία της Εύης Εμμανουήλ. Η φωτογράφος μας χαρίζει λίγες προσωπικές
της αναμνήσεις, συνδεδεμένες με αυτό τον τόπο και τη φωτογραφία:
«Πέργαμος 1922. Ο προπάππος μου και η γυναίκα του βρίσκονταν χρόνια εκεί κι εργάζονταν σε δικό τους φούρνο. Ζούσαν καλά κι ειρηνικά και μεγάλωναν τις έξι κόρες τους. Η έβδομη ήταν ακόμα στην κοιλιά της μαμάς. Ο μεγάλος διωγμός του ελληνισμού που ακολούθησε, τους ανάγκασε να μετακινηθούν κακήν κακώς στο κοντινότερο λιμάνι παραμένοντας μαζί έως εκεί. Χαθήκανε και δεν βρεθήκανε ποτέ ξανά. Η θεία που ήταν τότε έφηβη, θυμάται πως είδε τον πατέρα της σφαγμένο αλλά κανείς δεν το επιβεβαίωσε ποτέ. Μέσα στην απόλυτη φτώχια κι εξαθλίωση, πέρασαν απέναντι, πεινασμένες και αβοήθητες. Η έβδομη κόρη γεννήθηκε στη Μυτιλήνη... Άρεσε πολύ στη γιαγιά μου το λιμανάκι της Συκαμιάς. Στεκόταν στο βράχο της Παναγιάς Γοργόνας (μισή γυναίκα, μισή γοργόνα) κι αφουγκραζόταν... Που και που έλεγε πως άκουγε κοκόρια, γαϊδούρια ή φωνές από τ' απέναντι παράλια. Μυριζόταν τον αέρα και κατά τα κέφια της, σιγοτραγουδούσε. Στο δρόμο της επιστροφής, έλεγε πάντα μια λαϊκή παροιμία. "Του θυμού ο γιατρός είναι ο λόγος ο καλός".
Χαίρομαι που επιλέξατε τη φωτογραφία της Γοργόνας Παναγιάς να συνοδεύσει το τραγούδι του αξιόλογου αυτού καλλιτέχνη. Η συναισθηματική αξία που έχει για μένα είναι ανεκτίμητη. Είναι η τελευταία φορά που βρέθηκα σ' αυτό το ξωκλήσι μαζί με τη γιαγιά μου.
Σας χαιρετώ, Εύη Εμμανουήλ»
"ΕΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΑΧ" Παντελής Θαλασσινός Άσπρο Καϊκι στη Νέα Πέραμο.
Ένα βραδάκι στο λιμανάκι στη Νέα Πέραμο
Βυζαντινό ήρθε καραβάκι από την Πέργαμο
με το φεγγάρι χρυσό βαλμένο σε στάμνα πήλινη
κι είχε στην πλώρη του σκαλισμένη γοργόνα ξύλινη.
Άσπρο καϊκι που ήρθε απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το τζιβαέρι μου.
Άδειασε ψάρια ο καπετάνιος από τ' αμπάρια του
κι έκατσε κι έλεγε για τον πόνο και τα χαμπάρια του
έβαλε κι ήπιε κι από τη στάμνα σε ακροκέραμο
και το τραγούδι του αντηχούσε στη Νέα Πέραμο.
Έγειρε η στάμνα του και δακρύζει το κεχριμπάρι του
γέμισε η θάλασσα με φωτάκια απ' το φεγγάρι του,
ο καπετάνιος αποκοιμήθηκε και ξημέρωσε,
τότε τραγούδησε η γοργόνα κι η μέρα 'μέρωσε.
«Πέργαμος 1922. Ο προπάππος μου και η γυναίκα του βρίσκονταν χρόνια εκεί κι εργάζονταν σε δικό τους φούρνο. Ζούσαν καλά κι ειρηνικά και μεγάλωναν τις έξι κόρες τους. Η έβδομη ήταν ακόμα στην κοιλιά της μαμάς. Ο μεγάλος διωγμός του ελληνισμού που ακολούθησε, τους ανάγκασε να μετακινηθούν κακήν κακώς στο κοντινότερο λιμάνι παραμένοντας μαζί έως εκεί. Χαθήκανε και δεν βρεθήκανε ποτέ ξανά. Η θεία που ήταν τότε έφηβη, θυμάται πως είδε τον πατέρα της σφαγμένο αλλά κανείς δεν το επιβεβαίωσε ποτέ. Μέσα στην απόλυτη φτώχια κι εξαθλίωση, πέρασαν απέναντι, πεινασμένες και αβοήθητες. Η έβδομη κόρη γεννήθηκε στη Μυτιλήνη... Άρεσε πολύ στη γιαγιά μου το λιμανάκι της Συκαμιάς. Στεκόταν στο βράχο της Παναγιάς Γοργόνας (μισή γυναίκα, μισή γοργόνα) κι αφουγκραζόταν... Που και που έλεγε πως άκουγε κοκόρια, γαϊδούρια ή φωνές από τ' απέναντι παράλια. Μυριζόταν τον αέρα και κατά τα κέφια της, σιγοτραγουδούσε. Στο δρόμο της επιστροφής, έλεγε πάντα μια λαϊκή παροιμία. "Του θυμού ο γιατρός είναι ο λόγος ο καλός".
Χαίρομαι που επιλέξατε τη φωτογραφία της Γοργόνας Παναγιάς να συνοδεύσει το τραγούδι του αξιόλογου αυτού καλλιτέχνη. Η συναισθηματική αξία που έχει για μένα είναι ανεκτίμητη. Είναι η τελευταία φορά που βρέθηκα σ' αυτό το ξωκλήσι μαζί με τη γιαγιά μου.
Σας χαιρετώ, Εύη Εμμανουήλ»
"ΕΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΑΧ" Παντελής Θαλασσινός Άσπρο Καϊκι στη Νέα Πέραμο.
Ένα βραδάκι στο λιμανάκι στη Νέα Πέραμο
Βυζαντινό ήρθε καραβάκι από την Πέργαμο
με το φεγγάρι χρυσό βαλμένο σε στάμνα πήλινη
κι είχε στην πλώρη του σκαλισμένη γοργόνα ξύλινη.
Άσπρο καϊκι που ήρθε απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το τζιβαέρι μου.
Άδειασε ψάρια ο καπετάνιος από τ' αμπάρια του
κι έκατσε κι έλεγε για τον πόνο και τα χαμπάρια του
έβαλε κι ήπιε κι από τη στάμνα σε ακροκέραμο
και το τραγούδι του αντηχούσε στη Νέα Πέραμο.
Έγειρε η στάμνα του και δακρύζει το κεχριμπάρι του
γέμισε η θάλασσα με φωτάκια απ' το φεγγάρι του,
ο καπετάνιος αποκοιμήθηκε και ξημέρωσε,
τότε τραγούδησε η γοργόνα κι η μέρα 'μέρωσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου