Η Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος.

 

Μια Γαλλίδα ιστορικός, άθεη και μηδενίστρια επισκέφθηκε τον Γέροντα Πορφύριο στο Ησυχαστήριο του στο Μήλεσι Αττικής. Δεν προσδοκούσε να μάθει τίποτα σπουδαίο μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου από έναν Απόφοιτο Β΄ Δημοτικού, αλλά χάριν των φίλων της δέχτηκε να πάει. Ο Γέροντας ζήτησε να συνομιλήσουν οι δυο τους χωρίς την παρουσία άλλων ή διερμηνέα, κάτι που προκάλεσε την απορία των φίλων της οι οποίοι ήξεραν ότι η Γαλλίδα δεν μιλούσε καθόλου Ελληνικά, αλλά ούτε και ο Γέροντας Γαλλικά. Η θεολογική και υπαρξιακή συζήτηση έγινε τελικά με τους δυο τους μόνο, για αρκετή ώρα. Άνοιξε η πόρτα και βγαίνει η Άθεη Γαλλίδα με λυγμούς και δάκρυα μετανοίας. Όταν την ρώτησαν οι φίλοι της πώς συνεννοήθηκε με τον Γέροντα απάντησε ''Μα μιλάει άπταιστα Γαλλικά''. Το ίδιο συνέβει και με Γερμανίδα Γιατρό, με Σέρβο, με Ρουμάνο, με Ιρλανδό. Όταν πνευματικά του παιδιά τον ρώτησαν πώς γνωρίζει ξένες γλώσσες ενώ δεν τις διδάχτηκε ποτέ, απάντησε ''Εγώ στα Ελληνικά τους μιλώ και το Άγιο Πνεύμα τα διερμηνεύει στο νου και στην καρδιά τους '' 

 

Αυτή είναι η Καινή (νέα) Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος που υποσχέθηκε ο Χριστός στους Μαθητές Του, η γλώσσα του Παραδείσου η οποία συγχύστηκε λόγω της υπερηφανείας στον Πύργο της Βαβέλ και από την Ημέρα της Πεντηκοστής επανήλθε δια του Αγίου Πνεύματος μέσω της Εκκλησίας σε Αγίους όλων των εποχών.

Και με τον Όσιο Παϊσιο έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα και με Ρώσους Αγίους. Το Άγιο Πνεύμα, το Ουράνιο Πυρ με το οποίο Άπαξ άναψε η Φωτιά του Θυσιαστηρίου την Ημέρα της Πεντηκοστής είναι πάντα μέσα στην Εκκλησία και καίει είκοσι αιώνες τώρα. Ποτέ δεν έσβησε από ανθρώπινες αδυναμίες και λάθη ''Και εγώ ερωτήσω (παρακαλέσω) τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ΄ημών εις τον αιώνα''.

Κάθε άλλη ''νέα φωτιά πνεύματος'' η οποία διαφημίζεται στις μέρες μας με χαρακτηριστική Έπαρση και Αλαζονεία ως αυθεντική, γνήσια και μοναδική πάνω στη γη από αιρετικούς είναι ξένη ''Αλλότριο Πυρ και όχι Θείο''.

 

Στις φωτογραφίες είναι η ... άθεη Γαλλίδα ιστορικός, η Μοναχή Μαγδαληνή στην έρημο του Σινά, όπου ασκήτεψε μόνη της 18 χρόνια μέσα σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες, έχοντας απαρνηθεί πλούτη, καριέρα, δόξες και άχρηστες φιλοσοφίες ζωής. Εκοιμήθη εκεί εν Κυρίω την 12 Δεκ 2013.

 

Διαβάστε επίσης:Μαρία – Μαγδαληνή, μια σύγχρονη ερημίτισσα του Σινά, που ασκήτευσε στο σπήλαιο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

Γέροντας Στέφανος των Δανιηλαίων ψάλει το Δοξαστικό της Πεντηκοστής «Βασιλεύ ουράνιε»

Ήχος πλ. β΄ Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Α, Β, Γ, Δ,…………….

ΠΟΥ: Η μετάλλαξη «Δέλτα» γίνεται παγκοσμίως κυρίαρχη, σύμφωνα με αξιωματούχο.

 

 

Επιτροπή Βιοηθικής: «Πράσινο φως» για υποχρεωτικό εμβολιασμό σε υγειονομικούς και εργαζομένους σε δομές ηλικιωμένων.

Υπομονή, ως την μετάλλαξη «Ωμέγα» έχουμε πολύ δρόμο ακόμα stupids.

«Όταν συνειδητοποιούμε πραγματικά τα δώρα του Θεού, δεν έχουμε πλέον χρόνο να ζητήσουμε τίποτα. Συνεχίζουμε και λέμε ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ. "

Ανατροπή από την έρευνα της AAPS: Το 60% των γιατρών στις ΗΠΑ απορρίπτουν τον εμβολιασμό για τον COVID-19!

 «Τα εμβόλια χρησιμοποιούν εμβρυακούς ιστούς – Φοβος για τις μακροχρόνιες παρενέργειες»!

Απορρίπτουν στην πλειοψηφία τους τον εμβολιασμό τους για τον COVID-19 οι Αμερικανοί γιατροί  όπως διαπιστώνει έρευνα της Ένωσής τους AAPS.

 

Η διαδικτυακή έρευνα της Ένωσης Αμερικανών Ιατρών και Χειρούργων, με δείγμα 700 ατόμων κατέδειξε σε ένα ποσοστό του 60% ότι κανείς τους δεν είναι πλήρως ή και καθόλου εμβολιασμένος για τον COVID-19.

Το ανατρεπτικό αυτό αποτέλεσμα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αντίστοιχη έρευνα της American Medical Association η οποία ισχυρίζεται ότι στην δική της έρευνα το 96% ήταν πλήρως εμβολιασμένο σε δείγμα μόλις 300 ατόμων.

Καμία έρευνα πάντως από τις δύο δεν δείχνει το πραγματικό ποσοστό των ιατρών στις ΗΠΑ που έχουν εμβολιαστεί, σημειώνει η AAPS δείχνει όμως κάτι άλλο:

Ότι η στήριξη που φέρεται να παρέχουν οι Αμερικανοί ιατροί στους μαζικούς εμβολιασμούς κάθε άλλο παρά ομόφωνη είναι.

«Είναι λάθος να αποκαλούμε ένα άτομο που δεν θέλει να κάνει το εμβόλιο ως αρνητή», (σ.σ. η αγαπημένη λέξη των ελληνικών φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ) αναφέρει ο επικεφαλής της AAPS Jane Orient για να συνεχίσει:

«Σχεδόν κανένας γιατρός δεν είναι αρνητής των αντιβιοτικών ή κατά της χειρουργικής επέμβασης. Αντίθετα  όλοι  είναι ενάντια στις θεραπείες που πιστεύουν ότι είναι περιττές και είναι πιθανότερο πιθανό να βλάψουν  κάποιον παρά να τον ωφελήσουν».

Στην ίδια έρευνα της AAPS καταδείχθηκε ότι σε ένα ποσοστό 54% οι γιατροί ήταν ενήμεροι για σοβαρές παρενέργειες των εμβολίων για τον COVID-19 . την ίδια ώρα από τους γιατρούς που δεν έχουν λάβει το εμβόλιο το 80% αναφέρει ότι οι κίνδυνοι από τη λήψη του εμβολίου είναι περισσότεροι από τις ωφέλειες, ενώ ένα 30% ανέφερε ότι πρόκειται να κάνουν το εμβόλιο καθώς έχουν ήδη νοσήσει.

Ένας άλλος σημαντικός λόγος που απορρίπτουν τον εμβολιασμό οι Αμερικανοί γιατροί με ένα από τα πειραματικά εμβόλια της Pfizer ή της Moderna είναι ότι ο φόβος για τις μακροπρόθεσμες παρενέργειές τους, ένα θέμα που κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ασφάλεια σήμερα και που ελάχιστα έχει συζητηθεί, καθώς τα εμβόλια δεν χρησιμοποιούνται για πάνω από ένα χρόνο.

Άλλοι λόγοι – και που ανάφεραν στην έρευνα- είναι η χρήση εμβρυϊκού ιστού στα εμβόλια, η πειραματική τους κατάσταση και οι αναφορές για εγκεφαλικά και θρομβώσεις.

Από τους 700 γιατρούς οι 560 απάντησαν ότι πρόσφεραν σε ασθενείς τους άλλους είδους θεραπείες για τον COVID-19.

Στην έρευνα μετείχε επίσης και κοινό, όχι απαραίτητα γιατροί,. Από τους 5.300 συμμετέχοντες οι 2.548 ανέφεραν ότι είχαν συσχέτιση με βαριές παρενέργειες από τα εμβόλια για τον COVID-19.

Σε αυτές περιλαμβάνονταν, θάνατος, ακρωτηριασμός, παράλυση, εμμηνορροϊκές ανωμαλίες, τύφλωση, επιληπτικές κρίσεις και καρδιακά προβλήματα.

«Η αιτιότητα με θανάτους δεν είναι αποδεδειγμένη. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα επεισόδια μπορεί να είχαν οδηγήσει σε τεράστια ευθύνη για τις φαρμακευτικές», δήλωσε ο Δρ. Orient για να συμπληρώσει: «Οι προμηθευτές όμως αυτών των εμβολίων  προστατεύονται από αγωγές.»

Η AAPS είναι η μεγαλύτερη ένωση ιατρών στις ΗΠΑ καθώς ιδρύθηκε το 1943 και ως μότο της  έχει το λατινικό “omnia pro aegroto» δηλαδή «τα πάντα για τον ασθενή».

πηγή

Οι μπολιασμένοι κι οι μασκοφόροι δεν είναι όλοι το ίδιο.

Υπάρχουν αυτοί που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και έχουν βουτήξει μέσα στον τρόμο, με αποτέλεσμα να πάνε να μπολιαστούν, αλλά το κάνουν για να προστατέψουν τον εαυτό τους ή κάποιον δικό τους. Μέχρι εκεί. Δεν μιλάνε, δεν λαλάνε και υπομένουν υποφέροντας, όπως όλοι μας.

Υπάρχουν κι αυτοί που το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο, οι γελοίοι του “στη σειρά και με το ζόρι”, οι φασίστες ολκής, που είναι επιθετικοί, βρίζουν και απαιτούν να μπολιαστούν όλοι υποχρεωτικά. Ετούτοι δεν έχουν γυρισμό.

Λυπάμαι για τους πρώτους, αληθινά λυπάμαι. Αν μπορούσα να κάνω κάτι γι΄ αυτούς, θα το έκανα.

Και κυρίως, πιστεύω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να χαριστούν στα σιχάματα του Great Reset.

Κάποιος τρόπος θα υπάρχει, να καταλάβουν τι συμβαίνει και τι μας κάνουν.

Ας μην τους τσουβαλιάζουμε με τους άλλους, τους σύγχρονους ανεγκέφαλους ναζί.

 

#Μιλήστε_σάς_παρακαλούμε

Άλλη μια περίπτωση από τις χιλιάδες.
Κι αυτά δεν είναι κάτι μπροστά στις βαριές ασθένειες που έρχονται ως παρενέργειες...
Το νου μας

Ανάλυση της ζοφερής εκκλησιαστικής και πολιτικής πραγματικότητας με τον Νεκτάριο Δεπέργολα

Η Κωνσταντινούπολη πριν από την Άλωση

Εντυπωσιακές εικόνες της Κωνσταντινούπολης πριν την Άλωση στις 29 Μαΐου του 1453.

Μέσα από αναπαραστάσεις αρχαιολόγων, αποτυπώνεται η αίγλη της Βασιλεύουσας πριν πέσει στα χέρια των Οθωμανών, ενώ μεταξύ των απεικονίσεων ξεπροβάλλουν η Αγία Σοφία καθώς και εμβληματικά μνημεία της εποχής.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης ήρθε μετά την πολιορκία της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β’.

Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453.

Πηγή

 

Αγιορείτικη μελωδία: - «Ευλογητός εί, Χριστέ ο Θεός ημών...»

 

Ψάλλουν οι Πατέρες από την Μονή Ιβήρων Αγίου Όρους Απολυτίκιο Κυριακή της Πεντηκοστής, 

Ήχος πλ. Δ' Ευλογητός εί, Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας• φιλάνθρωπε, δόξα Σοι.

Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς 

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ογδόη Κυριακή από του Πάσχα, είναι η Κυριακή της Πεντηκοστής, η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας, η μεγάλη εκείνη δεσποτική εορτή, στην οποία εορτάζουμε το συγκλονιστικό γεγονός της ελεύσεως του αγίου Πνεύματος στους αγίους αποστόλους και σε όλους τους μαθητές και μαθήτριες, που ήταν συγκεντρωμένοι στο Υπερώο την ημέρα εκείνη. Γι’ αυτό, τόσον τα ιερά αναγνώσματα, όσον επίσης και οι ύμνοι, καθώς και οι ειδικές ευχές που απευθύνει γονατιστή όλη η Εκκλησία στην ακολουθία του Εσπερινού της Γονυκλισίας, περιστρέφονται γύρω από το γεγονός αυτό. Το αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από το 2ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, η οποία μας περιγράφει, τι ακριβώς συνέβη την ημέρα εκείνη στο Υπερώο της Ιερουσαλήμ και πως έγινε αισθητή η έλευση και παρουσία του αγίου Πνεύματος. Όπως διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς: «Και εν τω συμπληρούσθαι την ημέραν της πεντηκοστής ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν επί το αυτό». 

 Ο Λουκάς προκειμένου να μας περιγράψει το μεγάλο γεγονός της ελεύσεως του αγίου Πνεύματος, που αποτελεί και την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας, αλλά και την αφετηρία του ιεραποστολικού της έργου, θεωρεί καθήκον του, ως άριστος ιστορικός, να μας δώσει τις τοπικές και χρονικές συντεταγμένες του κοσμοϊστορικού αυτού γεγονότος. Όχι μια φορά και έναν καιρό, κάποτε, κάποιος, κάπου, αλλά τότε, εκεί, και έτσι. Το γεγονός που θα περιγράψει έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής και στο ανώγαιο, στο τόπο όπου έγινε ο μυστικός δείπνος. 

 Η Πεντηκοστή ήταν μια από τις τρεις μεγάλες εορτές των Ιουδαίων: Η πρώτη ήταν το Πάσχα, (16η Νισάν), η δεύτερη η Πεντηκοστή, 50 μέρες μετά το Πάσχα, και η τρίτη η εορτή της Σκηνοπηγίας, (Σεπτέμβριος- Οκτώβριος). Ήταν μια γεωργική εορτή, που λεγόταν και εορτή των πρωτογεννημάτων, διότι τότε οι Εβραίοι θέριζαν τα σπαρτά τους. Επί πλέον εόρταζαν το μεγάλο γεγονός, κατά το οποίο ο Μωϋσής έλαβε τις πλάκες του Νόμου από τον Θεό στο όρος Σινά, διότι το γεγονός αυτό έγινε 50 μέρες μετά την διάβαση των Εβραίων από την Ερυθρά Θάλασσα. Όλοι οι απόστολοι με μια καρδιά και μια ψυχή, ενωμένοι και αγαπημένοι, περιμένουν την εκπλήρωση της υποσχέσεως που ο Κύριος τους είχε δώσει, ότι δηλαδή θα τους στείλει το Άγιο Πνεύμα. Δεν φιλονικούν, όπως παλαιότερα, ούτε αγανακτούν. Προσεύχονται όλοι μαζί και επικοινωνούν μεταξύ τους μέσα σε κλίμα αδελφικής αγάπης και ειρήνης. Αυτό είναι το πλέον κατάλληλο κλίμα για να κατασκηνώσει το Άγιο Πνεύμα στις ψυχές των ανθρώπων. «Και εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας, και επλήρωσεν όλον τον οίκον ου ήσαν καθήμενοι». Ξαφνικά εκεί που ήταν όλοι συγκεντρωμένοι και προσηύχοντο, άρχισε να ακούγεται ένα δυνατό βουητό, σαν να φυσούσε ένας πολύ δυνατός άνεμος 10 μποφόρ, που προκαλεί ανεμοθύελλα. Με το ισχυρό λοιπόν αυτό βουητό άρχισε να γίνεται αισθητή η παρουσία του αγίου Πνεύματος. Κατά παρόμοιο τρόπο όπως γνωρίζουμε και ο Μωϋσής έλαβε στο όρος Σινά το Νόμο του Θεού. Δηλαδή με βροντές και αστραπές, που έδειχναν την παρουσία του Θεού και ο λαός που παρακολουθούσε από τους πρόποδες βεβαιωνόταν, ότι κάτι το καταπληκτικό γίνεται εκεί στην κορυφή, την ώρα που ο Μωϋσής παρελάμβανε τις πλάκες από τον Θεό. Και το ισχυρό αυτό βουητό κατέλαβε όλο το σπίτι όπου ήταν συγκεντρωμένοι. Στη συνέχεια απλώθηκε σ’ όλη την πόλη, ώστε να κινήσει την περιέργεια των κατοίκων της πόλης να έρθουν στο σπίτι, όπου ήταν οι μαθητές, για να εξακριβώσουν την αιτία της βοής. Μαζί όμως με αυτό που ακούνε τα αυτιά, την βοή, έχουμε και το θέαμα, αυτό που βλέπουν τα μάτια. Και ποιο είναι αυτό; Το λέγει παρά κάτω. «και ώφθησαν αυτοίς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ωσεί πυρός, εκάθισέ τε εφ’ ένα έκαστον αυτών». Και εμφανίσθηκαν σ’ αυτούς πύρινες γλώσσες, που άρχισαν να διαμοιράζονται. 

 

Όπως στην αναμένη λαμπάδα βλέπουμε μια πύρινη γλώσσα, έτσι ακριβώς και το Πνεύμα το άγιο, που κατήλθε με την μορφή της βιαίας πνοής, παρουσιάσθηκε κατόπιν με την μορφή των πυρίνων γλωσσών. Οι γλώσσες δεν είχαν την φύση της φωτιάς, αλλά την μορφή της φωτιάς. Η κάθε μια φλόγα κάθισε πάνω στον καθένα από τα μέλη της συνάξεως, δηλαδή όχι μόνον στους αποστόλους αλλά και στους 120, άνδρες και γυναίκες. Οι μαθητές γεμίζουν, βαπτίζονται με Πνεύμα άγιο. Όλη η ύπαρξή τους είναι μέσα στο Πνεύμα το άγιο, όπως ακριβώς τους το είχε αναγγείλει ο Κύριος. Εδώ είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι άγιο Πνεύμα δεν είναι κάτι το υλικό, όπως είναι ο αέρας, ή η φωτιά, γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται οι λέξεις «ώσπερ» και «ωσεί». Η φύση και η ουσία του αγίου Πνεύματος είναι άπειρη και ακατάληπτη και δεν έχει καμία σχέση με τα κτίσματα. Το πανάγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια αόριστη δύναμη, κάποια συμβολική εικόνα. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Θεός ομότιμος και ομοούσιος με τον Πατέρα και τον Υιό. Και επειδή είναι Θεός και δεν μπορούμε να Τον αντιληφθούμε, ούτε να Τον γνωρίσουμε στην ουσία Του, εμφανίζεται με τρόπο που μπορούμε να Τον δούμε και να Τον ακούσουμε, ώστε να βεβαιωθούμε για την παρουσία Του. «και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι». Εγέμισαν όλοι με Πνεύμα Άγιο, έγιναν όργανα του Αγίου Πνεύματος. Όπως όταν βυθίζουμε ένα σφουγγάρι στο νερό, ποτίζεται ολόκληρο με νερό και από μέσα και από έξω, έτσι και οι μαθητές διαποτίστηκαν εξ’ ολοκλήρου με Πνεύμα Άγιο. Η δε παρουσία του αγίου Πνεύματος μέσα στις ψυχές των έγινε αισθητή εξωτερικά από το γεγονός ότι άρχισαν να ομιλούν ξένες γλώσσες. Στα αποστολικά χρόνια ήταν πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς. Όσοι βαπτίζονταν δεν ένοιωθαν απλώς, ότι μούσκεψε το κορμί τους από το νερό του αγίου βαπτίσματος, αλλά ένοιωθαν επί πλέον κατά τρόπον αισθητό την παρουσία του αγίου Πνεύματος με τα διάφορα χαρίσματα, τα οποία ελάμβαναν. Προέλεγαν τα μέλλοντα, θεράπευαν ασθενείς, ή μιλούσαν ξένες γλώσσες. Αυτό άλλωστε το είχε προαναγγείλει ο Κύριος: «Σημεία δε τοις πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει. Εν τω ονόματί μου δαιμόνια εκβαλούσι, γλώσσες λαλήσουσι καινές, όφεις αρούσι, καν θανάσιμον τι πίωσιν, ου μη αυτούς βλάψει. Επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι και καλώς έξουσι» (Μαρκ.16,17-18). Τα χαρίσματα αυτά, σαν εξωτερικά σημεία της παρουσίας του αγίου Πνεύματος, έπειθαν τους ανθρώπους, που τα έβλεπαν και δεν είχαν ακόμη πιστεύσει, ώστε να πιστεύσουν και εκείνοι και να βαπτισθούν. Αργότερα όμως, μετά τους αποστολικούς χρόνους, σιγά -σιγά εξέλιπαν και χάθηκαν, διότι έτσι θέλησε ο Θεός. Ο Θεός έκρινε ότι δεν υπήρχε πια λόγος να υπάρχουν, αφού δεν εξυπηρετούσαν κανένα σκοπό. Αυτοί που πίστευαν, δεν είχαν ανάγκη από κάποιο θαύμα για να πεισθούν και να βαπτισθούν. Από εδώ καταλαβαίνουμε, σε πόση πλάνη βρίσκονται οι Πεντηκοστιανοί, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι έρχεται μέσα τους το άγιο Πνεύμα και μιλούν ξένες γλώσσες και δεν καταλαβαίνουν οι ταλαίπωροι ότι γίνονται θύματα του διαβόλου. Ότι εκείνη την ώρα που νομίζουν, ότι βρίσκονται δήθεν κάτω από την ενέργεια του αγίου Πνεύματος, βρίσκονται κάτω από δαιμονική ενέργεια. Ωστόσο το χάρισμα της γλωσσολαλιάς που έλαβαν οι μαθητές εξυπηρετούσε κάποιο πρακτικό σκοπό. Όπως φαίνεται από την συνέχεια της διηγήσεως, σε λίγο θα συγκεντρωθούν άνθρωποι από διάφορες χώρες, που μιλούν ξένες γλώσσες και έπρεπε οι απόστολοι να ευαγγελιστούν και σ’ αυτούς το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Έπρεπε λοιπόν να τους μιλήσουν στη γλώσσα τη δική τους. «Ήσαν δε εν Ιερουσαλὴμ κατοικούντες Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν». Τότε λοιπόν την ημέρα της Πεντηκοστής που έγινε αυτό το θαυμαστό γεγονός, υπήρχαν στην πόλη της Ιερουσαλήμ εκτός από τους ντόπιους Ιουδαίους και πολλοί άλλοι Ιουδαίοι, που έζησαν για πολλά χρόνια ως μετανάστες, σε διάφορες χώρες, (και αυτοί είναι οι Ιουδαίοι της διαποράς), που γνώριζαν καλά την γλώσσα της χώρας, όπου έζησαν. Αυτοί στη συνέχεια για διάφορους λόγους ήρθαν και εγκαταστάθηκαν πάλι στην πατρίδα τους την Ιερουσαλήμ. Υπήρχαν και άλλοι Ιουδαίοι, οι οποίοι εξακολουθούσαν να ζουν ως μετανάστες στο εξωτερικό και ήρθαν στην Ιερουσαλήμ προσωρινά για λόγους προσκυνηματικούς, για να συνεορτάσουν με τους συμπατριώτες τους την εορτή του Πάσχα και της Πεντηκοστής και να επιστρέψουν πάλι πίσω στην ξενιτειά. Όλους αυτούς ο Λουκάς τους χαρακτηρίζει ως ευλαβείς, διότι ήταν πιστοί στις πατρικές των παραδόσεις και αγωνίζονταν να τηρούν με ευλάβεια και ακρίβεια τις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου. «γενομένης δε της φωνής ταύτης συνήλθε το πλήθος και συνεχύθη, ότι ήκουον εις έκαστος τη ιδία διαλέκτω λαλούντων αυτών».Το καταπληκτικό αυτό βουητό που έμοιαζε με ανεμοθύελλα έγινε αντιληπτό από όλους τους κατοίκους της πόλεως, οι οποίοι έσπευσαν προς το επίκεντρο της βοής δηλαδή προς το υπερώο, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι μαθητές, για να δουν τι συμβαίνει. Επί πλέον το βουητό αυτό είχε κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το εντυπωσιακό, το ελκυστικό, το θαυμαστό, που έδινε σε όλους την εντύπωση, ότι δεν πρόκειται για έναν αέρα, για ένα φυσικό γεγονός, αλλά για ένα υπερφυσικό γεγονός. Και έτσι το πλήθος «συνεχύθη», έπαθε σύγχυση, σάστισε. Και άρχισαν να διερωτώνται μεταξύ τους. Τι είναι αυτό που συμβαίνει; Όταν δε έφθασαν στο υπερώο, τους περίμενε άλλη έκπληξη, άλλο καταπληκτικό, που φανέρωνε ακόμη καθαρώτερα την παρουσία του αγίου Πνεύματος. Ο καθένας από τους ακροατές άκουγε τους μαθητές να ομιλούν στη γλώσσα τους, που σημαίνει, ότι ο κάθε μαθητής μιλούσε όλες τις γλώσσες. Καθόλου απίθανο οι μαθητές μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός να ξεκίνησαν για τον Ναό για να ευχαριστήσουν εκεί τον Κύριο, οπότε τους ακολούθησε όλος ο λαός και στη συνέχεια εκεί στη μεγάλη αίθουσα, στη στοά του Σολομώντος, αλλά και σε άλλες αίθουσες του Ναού σκόρπισαν οι μαθητές και ομιλούσαν εκεί σε διάφορες γλώσσες όλο το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί. «εξίσταντο δε πάντες και εθαύμαζον λέγοντες προς αλλήλους· ουκ ιδού πάντες ούτοί εισίν οι λαλούντες Γαλιλαίοι;» Απορούσαν και θαύμαζαν. Τι είναι αυτό το πράγμα; Όλοι αυτοί που μας μιλούν δεν είναι Γαλιλαίοι; Από την ιδιάζουσα προφορά τους καταλάβαιναν, ότι προέρχονταν από την περιοχή της Γαλιλαίας. Πιθανόν και οι ίδιοι οι μαθητές να το έλεγαν: Εμείς είμαστε από την Γαλιλαία και όμως με την δύναμη του Θεού μιλούμε στην γλώσσα σας. «και πως ημείς ακούομεν έκαστος τη ιδία διαλέκτω ημών εν η εγεννήθημεν Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται, και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καππαδοκίαν, Πόντον και την Ασίαν, Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Αίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Κυρήνην, και οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοι τε και προσήλυτοι, Κρήτες και Άραβες, ακούομεν λαλούντων αυτών ταις ημετέραις γλώσσαις τα μεγαλεία του Θεού;». Πως συμβαίνει να μιλούν όλες τις ξένες γλώσσες αυτοί οι φτωχοί και αγράμματοι ψαράδες χωρίς να έχουν σπουδάσει σε κάποιο σχολείο ξένων γλωσσών; Και το ακόμη πιο καταπληκτικό: Πως συμβαίνει να ομιλούν όχι ανούσιες φλυαρίες, λόγια του αέρα, αλλά να ομιλούν για τα μεγαλεία του Θεού; Πως μπορούν να θεολογούν, αφού δεν φοίτησαν σε καμιά θεολογική σχολή; Αυτό σημαίνει ότι τα λόγια των αποστόλων ήταν γεμάτα από θεία σοφία, ήταν λόγια που είχαν θεολογικό βάθος, ήταν λόγια φορτισμένα από την Χάρη του αγίου Πνεύματος, ικανά να μεταστρέφουν ψυχές και να τις οδηγούν στη μετάνοια, να πείθουν τις ψυχές να πιστεύσουν στο Χριστό. Στη συνέχεια ο Λουκάς για να δώσει περισσότερη έμφαση στο θαυμαστό αυτό γεγονός απαριθμεί τους γνωστότερους λαούς της εποχής εκείνης, ο καθένας από τους οποίους ομιλούσε την ιδική του διάλεκτο. 

 

Οι γλώσσες που μιλούσαν οι άνθρωποι τότε ήταν κυρίως τέσσερις: Η γλώσσα των ανατολικών λαών, η σημιτική, η ελληνική και η λατινική. Οι τοπικές διάλεκτοι όμως ήταν πολλοί περισσότεροι. Εδώ οι μαθητές ομιλούν όχι μόνον τις τέσσερις γλώσσες, αλλά και όλες τις τοπικές διαλέκτους. Απαριθμεί τους λαούς αρχίζοντας από την ανατολή και φθάνοντας προς την δύση. Όλοι δε αυτοί που προέρχονται από αυτές τις χώρες δεν είναι μόνον Ιουδαίοι, αλλά και προσήλυτοι, δηλαδή εθνικοί που ασπάσθηκαν την θρησκεία των Εβραίων. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, αδελφοί μου, δεν έγινε μόνο στους πιστούς, που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής στο υπερώο της Ιερουσαλήμ. Από την ημέρα εκείνη της ελεύσεώς του εξακολουθεί να παραμένει στην Εκκλησία μέχρι σήμερα. Αν η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, τότε η ψυχή αυτού του σώματος είναι το άγιο Πνεύμα, το οποίο συγκροτεί τον θεσμό της, τελειοποιεί τα ιερά Μυστήριά της, μεταδίδεται δι’ αυτών σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας και γενικά αξιοποιεί το απολυτρωτικό έργο του Χριστού σε κάθε πιστό μέλος της. Και εμείς από την ημέρα που βαπτισθήκαμε και λάβαμε τη σφραγίδα της θείας δωρεάς του Αγίου Πνεύματος με το άγιο Χρίσμα, έχουμε τη δυνατότητα να ζούμε μέσα στην Εκκλησία την προσωπική μας Πεντηκοστή. Για να γίνει όμως αυτό στον κάθε έναν από μας προσωπικά μια ζωντανή πραγματικότητα, είναι ανάγκη να ενεργοποιήσουμε την παρουσία Του μέσα μας. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την μετάνοια, η οποία πρέπει να είναι συνεχής και ισόβιος. 

Ας αγωνιστούμε λοιπόν να ζήσουμε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας με μετάνοια και ας παρακαλούμε με πίστη τον αγαθό Παράκλητο να μας χαρίσει αυτή την πολύτιμη δωρεά της μετανοίας, να καθαρίζει και αγιάζει τις ψυχές μας, να μας στηρίζει και να μας παρηγορεί, να μας φωτίζει και εν τέλει να μας καταστήσει κληρονόμους της Βασιλείας του. Αμήν.

«Πεθαίνω ευτυχισμένη που πρόλαβα να βαπτιστώ»

Νέο θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκο

Η ιστορία που ακολουθεί είναι για το πώς μια άπιστη γυναίκα, στο κατώφλι του θανάτου, με τις προσευχές του άντρα της, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Βλαδημίρσκαγια, αποφάσισε και πρόλαβε να γίνει ορθόδοξη.

Ημέρα επισκέψεων στο νοσοκομείο. Ζωγράφος: Henry Jules Jean Geoffroy     

Πέντε χρόνια πριν, πέθανε η γυναίκα ενός αγαπητού γνωστού μου, η Βερονίκη. Ο σύζυγός της, ο Ιβάν, με ενημέρωσε για αυτό λέγοντας λακωνικά ότι: «Η αγαπητή μας Βερονίκη δεν είναι πλέον μαζί μας».

Στο σπίτι του, στους τοίχους, στο γραφείο του, υπάρχουν όμορφες φωτογραφίες της γυναίκας του: Η Βερονίκη με τα δίδυμα σε διακοπές στο Σότσι, στην Κριμαία, η Βερονίκη με τον άντρα της στην Κούβα, η Βερονίκη κολυμπάει με τα δελφίνια και άλλες.  

Μετά την κηδεία, ο Ιβάν μου είπε ότι η Βερονίκη πέθανε ευτυχισμένη, σε κλειστό οικογενειακό κύκλο.

Πέντε χρόνια μετά την κοίμησής της, στο μνημόσυνο, μου διηγήθηκε μια καταπληκτική ιστορία για το πώς η Βερονίκη στο κατώφλι του θανάτου πρόλαβε να βαπτιστεί ορθόδοξη, να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Ιδού, η σύντομη η ιστορία που μου διηγήθηκε:

– Η Βερονίκη είχε μεγαλώσει σε οικογένεια κομματικών αξιωματούχων. Μπορεί να πει κανείς ότι ανήκε στη «χρυσή» νεολαία. Όμως, η ίδια με την συμπεριφορά της, με τον χαρακτήρα της, έσπαζε το στερεότυπο του παιδιού γονέων που είναι κομματικά στελέχη.

Η Βερονίκη ήταν καλός και πρόθυμος άνθρωπος. Ποτέ δεν σκεφτόταν το δικό της συμφέρον. Πρώτη έτρεχε για να βοηθάει τους άλλους. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως είναι εύκολο να είσαι τέτοιος άνθρωπος, όταν έχεις τα πάντα, όταν οι σπουδές και η καριέρα σου είναι προγραμματισμένα με τη γέννησή σου. Ωστόσο, η Βερονίκη πάντα σκεφτόταν τους άλλους. Πρόσφερε αδιακρίτως υποστήριξη σε οποιονδήποτε. Δεν είχε σημασία, ποιος χρειαζόταν βοήθεια, αν είναι η κοντινή της φίλη, ο μακρινός συγγενής ή ένας σχεδόν άγνωστος άνθρωπος.

Θυμάμαι ότι στο τρίτο έτος των πανεπιστημιακών της σπουδών, ήθελαν να αποβάλουν έναν νεαρό, επειδή σε εξέταση στο μάθημα μαρξισμού-λενινισμού έμπαινε στην αίθουσα «με λενινιστικό βηματισμό», δηλαδή, δύο βήματα μπρος, ένα βήμα πίσω. Ο καθηγητής του Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας Λομονόσοβ εξέλαβε αυτό το αστείο και ως προσωπική προσβολή και ως πολιτική πρόκληση (Αυτό είχε συμβεί τη δεκαετία του 1980, πριν την περεστρόικα). Ο καθηγητής διέκοψε τη διεξαγωγή της εξέτασης και έτρεξε στο γραφείο της Κοσμητείας! Και είπε τότε, παραφράζοντας λίγο τη γνωστή φράση: «Σήμερα αστειεύεσαι με τον Λένιν, αύριο θα προδώσεις την Πατρίδα». Η Βερονίκη πήγε και μίλησε στον καθηγητή που δίδασκε το μάθημα του μαρξισμού-λενινισμού, υποστηρίζοντας ότι ο συμφοιτητής της είναι μια δημιουργική προσωπικότητα, συμμετέχει στο θεατρικό εργαστήρι, συμμετέχει ενεργά στην επιτροπή της κομμουνιστικής νεολαίας και ότι είναι καλός φίλος. Του έδειξε και φωτογραφίες από τις παραστάσεις, όπου ο φοιτητής είχε λάβει μέρος. Η Βερονίκη ήταν έτοιμη να ζητήσει βοήθεια από τους γονείς της και τους γνωστούς τους, προκειμένου να μην διώξουν τον νεαρό από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας ενός ατυχούς αστείου. Η σημαντικότερη λεπτομέρεια σε όλη αυτήν την ιστορία είναι ότι ο φοιτητής δεν ήταν φίλος ούτε ήταν στην παρέα της Βερονίκης. Πέρα από αυτό, ο ίδιος δεν της είχε απευθυνθεί για βοήθεια. Απλώς, αυτή θεωρούσε ότι όταν ένας άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια δεν μπορεί να μένει άπραγη. Η ιστορία είχε αίσιο τέλος: τον νεαρό δεν τον απέβαλαν από το Πανεπιστήμιο.

Υπήρχαν φορές που της έλεγα: περίμενε, να τακτοποιήσουμε πρώτα τα παιδιά μας, να τους αποκαταστήσουμε και μετά σώζουμε όλο τον κόσμο. Και η γυναίκα μου δεν καταλάβαινε αυτήν την προσέγγιση. Για την καλοσύνη της κυκλοφορούσαν θρύλοι. Κάποτε, μια γυναίκα, γνωστή γνωστών, είχε συναντήσει την Βερονίκη έξω στο δρόμο. Με δάκρυα στα μάτια παραπονιόταν ότι ο δεκατριάχρονος γιός της – συνομήλικος των δικών μας δίδυμων – είχε μπλέξει με μια ύποπτη παρέα, και είχε αρχίσει να κατρακυλάει στην κατηφόρα. Ήδη, είχαν προειδοποιήσει ότι θα έμπαινε για επιτήρηση από την αστυνομία, από το Τμήμα ανηλίκων… Ρώτησα τη Βερονίκη, τι ήθελε συγκεκριμένα η γυναίκα; Μήπως, ήθελε να ασχοληθείς, τώρα έστω κι αν είναι αργά, με την ανατροφή ενός ξένου γιου που έχει ήδη μεγαλώσει; Νόμιζα ότι το χιούμορ και η ειρωνεία μου θα αναχαίτιζαν τη Βερονίκη. Σκεφτείτε, τι μπορεί να κάνει κανείς σε μια τέτοια περίπτωση; Αφού ούτε την άτυχη γυναίκα γνωρίζαμε ούτε το παιδί της. Όμως, η Βερονίκη βρήκε λύση. Δεν ξέρω πώς το κατάφερε, αλλά έπεισε τον παραβατικό νεαρό να πάει σε σχολή του μποξ. Λίγο πριν, είχε μιλήσει με τον προπονητή και τον είχε πείσει να προσέξει τον έφηβο και να ασχοληθεί μαζί του. Χαρακτηριστικά, του είπε: «Μπορείτε να σώσετε το αγόρι, αν δείξετε ενδιαφέρον!». Αν και άργησε κάπως, το θετικό αποτέλεσμα ήταν φανερό: το αγόρι άρχισε να βοηθάει τη μητέρα του στο σπίτι, άρχισε να διαβάζει βιβλία, να δείχνει ενδιαφέρον για τα μαθήματα και βρήκε νέους φίλους στη σχολή του μποξ. Μπορώ να σας διηγηθώ πολλές παρόμοιες ιστορίες.

Μπορώ να διηγούμαι για ώρες και για το πώς αγαπούσε τα παιδιά μας. Πάντα ήξερε τι τους ενδιαφέρει, έπαιζε σκάκι μαζί τους, τους βοηθούσε να γράφουν ποιήματα στις ημέρες γενεθλίων των δασκάλων και των καθηγητών τους.

Όμως, η Βερονίκη, με την τόσο καλή και ανοιχτή καρδιά, ήταν άπιστη. Θεωρούσε ότι ο ναός και οι προσευχές είναι το απομεινάρι αρχαιότητας και ότι η πίστη στον Θεό είναι για τις αγράμματες γιαγιάδες. Ένας μορφωμένος άνθρωπος, έτσι και αλλιώς, γνωρίζει ότι πρέπει να είναι ηθικός, να σέβεται τους άλλους, να βοηθάει τους ανθρώπους, με το καλό να νικάει το κακό, να μην εκδικείται, και να ψάχνει το κλειδί στον κάθε άνθρωπο. Τους ανθρώπους, που δεν ξέρουν από κλασική λογοτεχνία και κλασική μουσική, αυτούς, κατά τη γνώμη της, πρέπει να τους πείθεις ότι, όταν αντιμετωπίζεις άσχημα τους άλλους, ο Θεός θα σε τιμωρεί.

Και εγώ δεν προσχώρησα αμέσως στην πίστη. Ήταν δύσκολο για μένα να αρχίσω να συμμετέχω ενεργά στη ζωή της εκκλησίας. Αλλά, η Βερονίκη δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για βάπτιση, για μελέτη των αγίων πατέρων, για Θεία Κοινωνία, για Εξομολόγηση. Σεβόταν την επιλογή μου. Ποτέ δεν ειρωνευόταν τις προσπάθειές μου να νηστεύω, να ετοιμάζομαι για την Θεια Κοινωνία, ή να ψάχνω πνευματικό. Όμως, μου έλεγε ότι δε θα πηγαίνει εκκλησία. Η εξήγησή της ήταν η εξής: «Οι γονείς μου ήταν ιδεολόγοι κομμουνιστές και πίστευαν αυτά που έλεγαν από το βήμα, στις συνεδριάσεις του κόμματος. Ποτέ δεν είχαν κάνει επίδειξη για τη θέση τους στο κόμμα. Και οι φίλοι τους ήταν ίδιοι με αυτούς. Πώς να πάω τώρα να βαπτιστώ! Θα προδώσω τις απόψεις τους, τις αρχές τους! Με είχαν αναθρέψει στο πνεύμα μαρξισμού-λενινισμού. Ξέρω ότι ο άνθρωπος είναι ο ίδιος που σφυρηλατεί την ευτυχία του, τη μοίρα του και ξέρω ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι…»

Πολύ συχνά συζητούσαμε αλλά και λογομαχούσαμε. Προσπαθούσα να της δείξω το δρόμο προς την πίστη. Είχαμε πάει και στους Αγίους Τόπους στα Ιεροσόλυμα. Αρχικά, η Βερονίκη σχολίασε ότι στα Ιεροσόλυμα «σαν να σταμάτησε ο χρόνος και βρεθήκαμε στο παρελθόν, δύο χιλιάδες χρόνια πριν… Χωρίς πολυπραγμοσύνη, χωρίς τρέξιμο». Βέβαια, αμέσως μετά, σχολίασε ότι επρόκειτο απλά για ένα ταξίδι. Είχαμε πάει και στην Ιταλία, στο Μπάρι. Και αυτό, επίσης, κατά τα λεγόμενά της, ήταν ένα συναρπαστικό και ενημερωτικό ταξίδι.

Πάω στο πιο σημαντικό. Η Βερονίκη αρρώστησε βαριά. Είχε διαγνωστεί με καρκίνο. Με θάρρος ολοκλήρωσε τη θεραπεία της και καταφέραμε ώστε η ασθένεια να μπει σε φάση ύφεσης. Μετά από λίγα χρόνια είχαμε υποτροπή. Η Βερονίκη επανέλαβε τη θεραπεία και χειρουργήθηκε. Αργότερα, η αρρώστια εμφανίστηκε ξανά. Η καημένη η γυναίκα μου, είχε περάσει τόσα πολλά και δεν παραπονέθηκε ποτέ. Ποτέ δεν έψαχνε για ενόχους. Εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων ογκολογικών προβλημάτων είχε εξασθενήσει το ανοσοποιητικό της σύστημα. Έκανε πνευμονία και οι γιατροί με προειδοποίησαν ότι δε θα έβγαινε από το νοσοκομείο: ο οργανισμός δεν πάλευε, τα φάρμακα δεν είχαν αποτέλεσμα. Δε θα μπω σε ιατρικές λεπτομέρειες. Δεν είναι αυτό το σημαντικό.

Η Βερονίκη, πριν από το θάνατο, για αρκετές μέρες δεν είχε αισθήσεις. Σχεδόν κάθε μέρα πήγαινα στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, στην περιοχή Τολματσί, στην «Πινακοθήκη Τρετιακόφ». Εκεί φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βλαδημίρσκαγια. Όπως μου είπαν, είναι η πιο τρυφερή και η πιο ευσπλαχνική εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Προσευχόμουν μπροστά σε αυτή την εικόνα και στις άλλες εικόνες. Ήξερα ότι η Βερονίκη φεύγει. Ικέτευα την Υπεραγία Θεοτόκο να κανονίσει με θαυμαστό τρόπο τη βάπτιση της γυναίκας μου. Ικέτευα την Υπεραγία Θεοτόκο να έχει η Βερονίκη χριστιανικό ανεπαίσχυντο τέλος.

Οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Με πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο και μου είπαν ότι η γυναίκα μου είχε συνέλθει. Αμέσως, έτρεξα προς τα εκεί. Η Βερονίκη χαμογέλασε και ζήτησε να καλέσω ιερέα για να βαπτιστεί.

Γρήγορα βρήκα παππούλη, του τα εξήγησα όλα. Η Βερονίκη βαπτίστηκε, εξομολογήθηκε και μετάλαβε. Πριν πεθάνει, πρόλαβε να μου διηγηθεί την ιστορία της επιθυμίας της να βαπτιστεί.

Και βλέπει: αυτή η Γυναίκα απλώνει το χέρι Της προς αυτήν και της λέει: «Πώς θέλεις να πας χωρίς τον σταυρό;»

Όσο ήταν χωρίς τις αισθήσεις της, είδε μια Γυναίκα – όμορφη, ευγενή, με τεράστια, καλοκάγαθα και τρυφερά μάτια. Το Κεφάλι Της ήταν σκεπασμένο με μακρύ μαντήλι. Άπλωσε το χέρι Της προς την Βερονίκη και της είπε: «Πώς θέλεις να πας χωρίς τον σταυρό; Ξέρω ότι ήσουν καλή και τίμια. Ήσουν στοργική μητέρα. Χωρίς βάπτιση, οι καλές σου πράξεις διαγράφονται. Δεν μπορεί να σε αναγκάσει κανένας. Είναι δικό σου θέλημα να αγαπήσεις τον Κύριο. Σκέψου, πριν είναι αργά!»

Η Βερονίκη, μετά το Μυστήριο, αγκάλιασε εμένα και τα παιδιά. Τα τελευταία της λόγια ήταν: «Πεθαίνω τόσο ευτυχισμένη που πρόλαβα να βαπτιστώ, να φορέσω το σταυρό, πρόλαβα να μεταλάβω!»

Δεν τολμώ να πω ότι, χάρη στις δικές μου ανάξιες προσευχές, η Βερονίκη πρόλαβε να βαπτιστεί. Όμως, είμαι απολύτως βέβαιος ότι η Πάναγνη Μητέρα του Θεού μας ελέησε και μας λυπήθηκε.

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

 

Δεῦτε λαοί, τὴν τρισυπόστατον Θεότητα προσκυνήσωμεν, Υἱὸν ἐν τῷ Πατρί, σὺν ἁγίῳ Πνεύματι· Πατὴρ γὰρ ἀχρόνως ἐγέννησεν Υἱόν, συναΐδιον καὶ σύνθρονον, καὶ Πνεῦμα ἅγιον ἦν ἐν τῷ Πατρί, σὺν Υἱῷ δοξαζόμενον, μία δύναμις, μία οὐσία, μία Θεότης, ἣν προσκυνοῦντες πάντες λέγομεν· Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ τὰ πάντα δημιουργήσας δι' Υἱοῦ, συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἅγιος ἰσχυρός, δι' οὗ τὸν Πατέρα ἐγνώκαμεν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ, Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον, Τριὰς ἁγία, δόξα σοι.

Παρακλητικός Κανών στην Αγία Τριάδα Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Σπαρμού Ολύμπου

Λόγος εις την Πεντηκοστήν

 

Αγίου  Γρηγορίου του  Παλαμά

 Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11). Είναι βίαιος γιατί νικά τα πάντα και ξεπερνά τα τείχη του πονηρού, γκρεμίζει κάθε οχύρωμα του εχθρού, ταπεινώνει τους υπερήφανους, ανυψώνει τους ταπεινούς στη καρδιά και διασπά τους συνδέσμους των αμαρτημάτων. Γέμισε δε ο οίκος εκείνος στον οποίο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματική και εκπληρώνοντας την επαγγελία του Σωτήρα, που τους έλεγε, πριν αναληφθεί: «Ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς δε θα βαπτισθήτε με άγιο Πνεύμα, όχι έπειτα από πολλές μέρες». Αλλά και το όνομα που έδωσε σ’ αυτούς το έδειξε να αληθεύει. Διότι δια του ήχου αυτού από τους ουρανούς οι Απόστολοι έγιναν πραγματικά υιοί βροντής. «Και φάνηκαν σ’ αυτούς γλώσσες διαμεριζόμενες ωσάν πυρός και στον καθένα τους κάθισε από μια κι’ εγέμισαν όλοι άγιο Πνεύμα και μιλούσαν άλλες γλώσσες, όπως τους έδιδε το Πνεύμα να μιλούν».

Αλλά για ποιό λόγο φάνηκε το Πνεύμα σε σχήμα γλωσσών;

Αφ’ ενός για να επιδείξει τη συμφυϊα του, τη σχέση του με το Λόγο του Θεού, γιατί τίποτε δεν είναι συγγενέστερο από τη γλώσσα προς το λόγο. Συγχρόνως δε και για τη χάρη της διδασκαλίας, γιατί ο κατά Χριστό διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα.

Γιατί δε φανερώθηκε το άγιο Πνεύμα με πύρινες γλώσσες;

Όχι μόνο για το ομοούσιο του Πνεύματος προς το Πατέρα και τον Υιό (γιατί πυρ είναι ο Θεός μας), αλλά και για τη διπλή ενέργεια του κηρύγματος των Αποστόλων. Γιατί μπορεί συγχρόνως να ευεργετεί και να τιμωρεί. Όπως το πυρ έχει διπλή ιδιότητα και να φωτίζει και να φλογίζει, έτσι και ο λόγος της διδασκαλίας, αυτούς που υπακούουν φωτίζει και αυτούς που απειθούν παραδίδει τελικά σε πυρ και κόλαση. Είπε δε γλώσσες, όχι πυρός, αλλά σαν πυρός, για να μη νομίσει κανείς ότι το πυρ εκείνο είναι αισθητό και υλικό, αλλά να αντιληφθούμε την επιφάνεια του Πνεύματος σαν με παράδειγμα.
 

Για ποιό λόγο δε οι γλώσσες φάνηκαν να διαμερίζονται σ’ αυτούς;

Γιατί μόνο στο Χριστό που ήλθε και αυτός από πάνω δεν δίδεται με μέτρο το Πνεύμα από το Πατέρα. Εκείνος και κατά σάρκα ακόμη είχε ολόκληρη τη θεία δύναμη και την ενέργεια, ενώ σε κανέναν άλλο δεν έγινε χωρητή όλη η χάρη του Πνεύματος, αλλά ατομικά ο καθένας αποκτά άλλος το ένα και άλλος το άλλο από τα χαρίσματα, για να μη νομίσει κανείς ότι η από το Πνεύμα διδόμενη στους αγίους χάρη είναι φύση.

Το δε εκάθισε δεν υποδηλώνει μόνο το δεσποτικό αξίωμα, αλλά και το ενιαίο του θείου Πνεύματος. Κάθισε πάνω στό καθένα τους και πληρώθηκαν όλοι άγιο Πνεύμα, γιατί και όταν μερίζεται κατά τις διάφορες δυνάμεις και ενέργειές του, δια της καθεμιάς ενέργειας παρευρίσκεται και ενεργεί ολόκληρο το άγιο Πνεύμα, αμερίστως μεριζόμενο και ολοκληρωτικά μετεχόμενο, κατά την εικόνα της ηλιακής ακτίνας. Λαλούσαν δε άλλες γλώσσες, δηλαδή διαλέκτους, διότι έγιναν όργανα του θείου Πνεύματος, ενεργούντα και κινούμενα κατά τη θέληση και δύναμη εκείνου.

Αυτά προαναγγέλθηκαν και μέσω των προφητών του, όπως δια του Ιεζεκιήλ: «θα σας δώσω καρδιά νέα και Πνεύμα νέο θα βάλω μέσα σας, το Πνεύμα μου». (Ιεζ. 36,26). Δια του Ιωήλ: «και κατά τις έσχατες μέρες θα εκχύσω από το Πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα». (Ιωήλ 2,28). Δια του Μωυσή: «ποιός θα καταστήσει προφήτες όλο το λαό του Κυρίου, όταν δώσει ο Κύριος σ’ αυτούς το Πνεύμα του;».

Ο ίδιος δε ο Κύριος έλεγε: «όποιος πιστεύει σε μένα, θα ρεύσουν ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του» το οποίο ερμηνεύοντας ο ευαγγελιστής: «τούτο το έλεγε περί του Πνεύματος που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σ’ αυτόν». (Ιω. 17,39). Έλεγε επίσης στους μαθητές του: «εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου, κι’ εγώ θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας στείλει άλλο Παράκλητο, για να μείνει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα της αληθείας» και «ο δε Παράκλητος, το άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα» και «θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια». (Ιω.14,15 – 14,26 – 15,26 – 17,39).

Τώρα λοιπόν εκπληρώθηκε η επαγγελία και κατήλθε το άγιο Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα και τον Υιό και αφού περιέλαμψε τους αγίους μαθητές και τους άναψε θείως ως πραγματικές λαμπάδες και τους ανέδειξε σε φωστήρες υπερκοσμίους και παγκοσμίους. Όπως δε, αν κανείς ανάψει από τη φωσφόρο λαμπάδα άλλη και από ‘κείνη άλλη και ούτω καθεξής, κρατώντας το με τη διαδοχή, έχει πάντοτε το φως μόνιμα, έτσι δια της χειροτονίας των Αποστόλων επί τους διαδόχους των διαδίδεται η χάρη του θείου Πνεύματος δι’ όλων των γενεών και φωτίζει όλους τους υπακούοντας στους ποιμένες και διδασκάλους.

Το άγιο Πνεύμα που δεν αποστέλλεται μόνο, αλλά και αποστέλλει τον από τον Πατέρα Υιό πάνω στη γη και μας δίδαξε τα θαυμαστά και μεγάλα. Διότι το άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε και συνυπήρχε με τον Υιό στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στο καιρό τους τα δημιουργηθέντα και συνανακαινίζοντας τα φθαρέντα και συγκρατώντας τα διαμένοντα, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρούν και διέπον και εφορών. Όχι μόνο παντού, αλλά και πάνω από το παν, ούτε σε όλο τον αιώνα και το χρόνο μόνο, αλλά και πριν από κάθε αιώνα και χρόνο».

(απόσπασμα από τις Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)

alopsis

 

Δεξιοσταλινικός Πρωθυπουργός μιας Αποικίας Ναζί σε εγχώριο υπακουο Μητροπολίτη. .

Σεβασμιώτατε να πείτε στο επόμενο κήρυγμα σας, ότι δεν θέλετε κανέναν ανεμβολίαστο. Να το πείτε ανοιχτά, καθαρά. Και πρέπει όλοι όσοι δεν εμβολιάστηκαν στο πρώτο κύμα, τώρα , να σπεύσουν να το κάνουν....!!!!!!!

 

Με ποιο δικαίωμα έδωσε το προσωπικό ημερολόγιο του κοριτσιού η αστυνομία στα άθλια μέσα ενημέρωσης;

Γιατί δεν έδωσε το ημερολόγιο του Λιγνάδη και την ατζέντα του Φθουριώτη ;

Μήπως επειδή οι παραπάνω μαζί με τον δολοφόνο είναι μέλη του συστήματος εξουσίας;;

Παρακολουθώ τις αντιδράσεις .

Προχθές όλοι σχεδόν πέσαν να φάνε τον δολοφόνο.

Χθες μετά την διαρροή άρχισαν σχόλια του τύπου..."τι τραβούσε κι αυτός".

Λίγο ακόμα και θα τον θεωρήσουμε μάρτυρα.

Έχω την εντύπωση ότι όλοι μετέχουμε σε ένα πείραμα όπου κάποιοι ερευνούν το θυμικό μας.

Στο τέλος θα αρχίσω να αμφιβάλλω αν ο πιλότος και το κορίτσι είναι πραγματικά πρόσωπα ή φιγούρες μιας εικονικής πραγματικότητας.

 Μιχάλης Μάλαμας

Όλος ο αγώνας μας γίνεται για ένα γράμμα,το " ρο".

Κάπου στο Άγιο Όρος,ένας ασκητής,φορούσε ένα χιλιομπαλωμενο,

σχεδόν κουρελιασμενο ζωστικό,και στην διάρκεια της ολιγολεπτης συζήτησης με την συντροφιά κάποιων νέων,πήρε ένα θραύσμα από κεραμίδι,που βρισκόταν πεταμένο στο χώμα και έγραψε πάνω σε μια πέτρα τη λέξη "άγριος",κατόπιν εσβησε το "ρο"και απέμεινε το "Άγιος".

"Ολος ο αγώνας μας",είπε "όσων ερχόμαστε στο Άγιο Όρος,είναι να διορθωσουμε αυτό το "ρο" μεταμορφώνοντας βαθμιαία τον άγριο κοσμικό εαυτό μας σε Άγιο".

 

 Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτρης Αθανασίου.

 

... έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης!

 

ο Βαρθολομαίος ΛΕΕΙ,θα απονείμει το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Αθηναγόρας»…θα βραβευτεί ο διευθυντής της φαρμακευτικής εταιρείας Pfizer… ο διευθυντής της εταιρείας BioNTech…

 

---

Η είδηση

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ από τις 23 Οκτωβρίου έως και τις 3 Νοεμβρίου 2021. Η επίσημη επίσκεψη στην Αμερική θα είναι η έκτη κατά σειρά από την ανάληψη των καθηκόντων του το 1991, ενώ κατά το παρελθόν έχει συναντηθεί στο Λευκό Οίκο με τους Αμερικανούς προέδρους Μπιλ Κλίντον (1997), Τζορτζ Μπους (2002) και Μπαράκ Ομπάμα (2009). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα συναντηθεί με την πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσι Πελόζι και τον υπουργό Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν. Έπειτα θα μεταβεί στον Λευκό Οίκο όπου θα τον υποδεχθεί ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.

Η ατζέντα των θεμάτων που θα εξετασθούν περιλαμβάνει το Ουκρανικό (όπου είναι πολύ πιθανό να δρομολογηθούν εξελίξεις, καθώς τον Αύγουστο του 2021, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επισκεφτεί το Κίεβο και τη σχισματική ψευδοεκκλησία του «επισκόπου» Ουκρανίας Επιφανίου). Επίσης, αναμένεται να συζητηθεί η κατάσταση στα Βαλκάνια, οι σχέσεις με τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων καθώς και θέματα σχετικά με το περιβάλλον.

Κατά το υπόλοιπο πρόγραμμα της περιοδείας του στην Αμερική, ο κ. Βαρθολομαίος θα μεταβεί στον υπό ανακατασκευή Ι.Ν. Αγίου Νικολάου στο «Σημείο Μηδέν» της Νέας Υόρκης, ώστε να τον ευλογήσει. Το πρόγραμμα επίσης περιλαμβάνει περιοδεία στην Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη, το Πίτσμπουργκ και το Σικάγο, όπου θα διοργανωθούν σειρές εκδηλώσεων και βραβεύσεων προσωπικοτήτων.

Στις 30 Οκτωβρίου 2021, ο Βαρθολομαίος θα απονείμει το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Αθηναγόρας» του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σε τρεις διευθυντές πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιριών. Τα βραβεία θα απονεμηθούν στον πρόεδρο και εκτελεστικό διευθυντή της φαρμακευτικής εταιρείας Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά, στο συνιδρυτή και εκτελεστικό διευθυντή της εταιρείας BioNTech Ugur Sahin και στον εκτελεστικό διευθυντή της εταιρείας Regeneron, Γεώργιο Γιαννακόπουλο.

Σχόλιο_Ο Βαρθολομαίος συνεχίζει την παρακαταθήκη του μασόνου προκατόχου του στον θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Αθηναγόρα Α΄. Απόλυτη ταύτιση με τα Αμερικανικά συμφέροντα, κοσμικές διασυνδέσεις σε ύψιστο επίπεδο, προώθηση του οικουμενισμού, διάλυση της Ορθοδοξίας με Ουκρανικό, φανερή και άμεση προσπάθεια ένωσης με τους Καθολικούς κοκ. Λαμβανομένου υπόψη ότι έχει ξεπεράσει τον Αθηναγόρα προ πολλού στο άθλημα της διάλυσης της Ορθοδοξίας, ο διάδοχός του κατά την πρώτη του επίσκεψη στις ΗΠΑ μετά βεβαιότητας θα κληθεί να απονείμει στους μελλοντικούς εκλεκτούς του συστήματος το βραβείο “Βαρθολομαίος”.

 πηγή

 

Τὰ ἀνθρώπων δοξάσματα παίδων ἀθύρματα. (οἱ γνῶμες τῶν ἀνθρώπων εἶναι παιδιάστικα παιχνίδια)

Ἡράκλειτος

 

Εγκληματία Μητσοτάκη ακούς;;

ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ. ΚΑΝΤΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΣΕ ΤΙ ΠΟΣΟ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ.

Να χαιρετάτε τους οικείους σας πριν πάτε για εμβόλιο και όσοι είναι μεγάλοι ας φτιάχνουν και τη διαθήκη τους ή τις δωρεές κλπ.

Και είναι η πρώτη φορά που κάνω πρόβλεψη πως μια κυβέρνηση θα φάει πολύ ξύλο.

Καθηγητής Δρ. Γεώργιος Ζουγανέλης

 

Τι έλεγε ο Μαλάκας εχθές;

«Παρακαλώ Σεβασμιώτατε να πείτε στο επόμενο κήρυγμα σας, ότι δεν θέλετε κανέναν ανεμβολίαστο. Να το πείτε ανοιχτά, καθαρά, προστατεύετε το ποίμνιο σας, τους πιο ηλικιωμένους συμπολίτες μας πρωτίστως. Και πρέπει όλοι όσοι δεν εμβολιάστηκαν στο πρώτο κύμα, τώρα που βλέπουν ότι τα εμβόλια δεν είναι απλά αποτελεσματικά αλλά και απολύτως ασφαλή, να σπεύσουν να το κάνουν».

εδω

 

Η μεταπατερική Ακαδημία Βόλου προπαρασκευάζει τους οπαδούς της πανθρησκείας.

Η Ακαδημία Βόλου βρίσκεται στα νεοταξικά φόρτε της. Μαζί με το πρασίνισμα της Ορθοδοξίας για την πραγμάτωση των στόχων της ατζέντας 2030 των παγκοσμιοποιητών, συμμετέχει και σε ευρωπαϊκό πιλοτικό πρόγραμμα «θρησκευτικής εκπαίδευσης» νέων σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Το υλικό του προγράμματος που θα προκύψει θα παραδοθεί μετά στα διάφορα υπουργεία παιδείας για περαιτέρω αξιοποίηση. Αλλοίμονό μας. Πολύ ενδιαφέρον θα ήταν να μας έδινε ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κάποια παραδείγματα «θρησκευτικής ριζοσπαστικοποίησης και πόλωσης» και να μας εξηγήσει τι είναι αυτό το νέο φρούτο, η «μη-ομολογιακή ηθική»! Από το αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, φτάσαμε στη μη-ομολογιακή ηθική! Η Ακαδημία «Θρησκευτικής Απονεύρωσης» Βόλου προπαρασκευάζει τους οπαδούς της πανθρησκείας. Γι’ αυτό πληρώνονται. Οι άνθρωποι δεν κρύβονται πιά. Οι Κατακόμβες μας περιμένουν.

 η συνέχεια ..