Ο ξυπόλυτος άγιος της Κίνας, του Παρισιού & των ΗΠΑ

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (1896-1966)

 Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου το 1896 στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ της Νότιας Ρωσίας. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας Μαξίμοβιτς που ένα μέλος αυτής της οικογένειας ανακηρύχτηκε  Άγιος του 1916 και είναι ο ιεράρχης Ιωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπόλσκ που το λείψανό του παραμένει άφθαρτο μέχρι σήμερα στο Τομπόλσκ. Ο Άγιος αυτός Ιεράρχης Ιωάννης εκοιμήθη στις αρχές του 18^ου αιώνος αλλά μεταλαμπάδευσε την χάρη του στον μακρινό του ανιψιό, το Μιχαήλ (γιατί αυτό ήταν το βαπτιστικό όνομα του Αγίου Ιωάννη και όταν έγινε αργότερα μοναχός πήρε το όνομά του θείου του. Ο πατέρας του, ο Μπόρις, ήταν στρατάρχης των ευγενών σε μία επαρχία του Χαρκώβ και ο θείος του ήταν πρύτανις Πανεπιστημίου Κιέβου. Η σχέση του με τους γονείς του ήταν πάντα άριστη. Κατά την παιδική του ηλικία ο Μιχαήλ ήταν φιλάσθενος και έτρωγε λίγο. Ήταν ήσυχο παιδί και πολύ ευγενικός και είχε βαθειά θρησκευτικότητα. Όταν έπαιζε, έντυνε τα στρατιωτάκια του μοναχούς, μάζευε εικόνες, θρησκευτικά βιβλία και του άρεσε να διαβάζει βίους Αγίων. Τα βράδια στεκόταν όρθιος για πολλή ώρα προσευχόμενος. Επειδή ήταν ο μεγαλύτερος από τα 5 αδέλφια του ήταν αυτός που γνώριζε τόσο καλά τους βίους των Αγίων και έγινε και ο πρώτος δάσκαλος τους στην πίστη. Ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του στην εφαρμογή των εκκλησιαστικών και εθνικών παραδόσεων. Τόσο πολύ εντυπωσίασε την παιδαγωγό του που ήταν Γαλλίδα και καθολική που επηρεάστηκε από την χριστιανική ζωή του μικρού Μιχαήλ και βαπτίστηκε Ορθόδοξος.
 

 Είχαν μια εξοχική κατοικία κοντά σ' ένα Μοναστήρι που το επισκεφτόταν τακτικά ο μικρός Μιχαήλ. Σε ηλικία 11 ετών οι γονείς του Μπόρις και Γλαφύρα τον έστειλαν στην Στρατιωτική σχολή της Πολτάβα που συνέχισε να ζει με ριζωμένη βαθειά την πίστη του γιατί όταν τα παιδιά λείπουν για αρκετό καιρό από το σπίτι τους επηρεάζονται εύκολα οι νέες τους ψυχές. Αυτός όμως έμεινε σταθερός στην πίστη του. Εκεί συνάντησε και τον Επίσκοπο της Πολτάβα τον Θεοφάνη που ήταν  ένας πολύ αγαπητός Ιεράρχης που επηρέασε τον Μιχαήλ. Σε μια στρατιωτική παρέλαση ενώ περνούσαν από τον Καθεδρικό Ναό ο μικρός Μιχαήλ (ήταν τότε 13 ετών) έκανε τον σταυρό του, οι συμμαθητές του γελούσαν και τον κορόιδευαν, τιμωρήθηκε από τις αρχές για την πράξη του αυτή, όμως ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος που ήταν προστάτης της Σχολής είπε να μην τιμωρηθεί ο δόκιμος Μιχαήλ γιατί με την πράξη του αυτή δηλώνει βαθειά και υγιή θρησκευτικά αισθήματα. Το 1914 τελείωσε την Στρατιωτική σχολή και ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή του Κιέβου αλλά οι γονείς του επέμεναν να πάει στην Νομική σχολή και ο Μιχαήλ κάνει υπακοή στους γονείς του. Και όπως παρατηρούσαν οι συμμαθητές του αυτός περισσότερο διάβαζε τους βίους των Αγίων από τα μαθήματα του, ωστόσο όμως ήταν καλός μαθητής. Τα χρόνια πέρασαν και  τελείωσε τις σπουδές του. Τότε άρχισε ένα αντιχριστιανικό ρεύμα ν' απλώνεται στην Ρωσία, όμως ο Μιχαήλ είχε βαθειά μέσα του την πίστη και ήταν τολμηρός. Το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Χάρκων συζητούσε να ξεκρεμάσουν την ασημένια καμπάνα του Ι. Ναού και να την λιώσουν.

Ο άγιος σε μεγάλη ηλικία με άλλους κληρικούς.

Ο πιο κοντός και ο λιγότερο "στημένος" απ' όλους είναι ένας πνευματικός γίγαντας...

       Όλοι συμφώνησαν, άλλοι φοβόντουσαν ν' αντιδράσουν και ετοιμάζονταν να το κάνουν αυτό, όμως ο Άγιος  διαφώνησε μαζί με λίγους και άρχισαν οι συλλήψεις. Οι γονείς του είπαν να φύγει να κρυφτεί, όμως ο Μιχαήλ τους είπε: «Δεν υπάρχει τόπος που μπορεί κανείς να κρυφτεί από το θέλημα του Θεού και ότι χωρίς το θέλημα του Θεού δεν γίνεται τίποτα, δεν πέφτει ούτε μία τρίχα από το κεφάλι μας». Έτσι φυλακίστηκε και μετά από 1 μήνα τον άφησαν ελεύθερο, ξανά συλλαμβάνεται και αφού διαπίστωσαν ότι δεν τον ενδιέφερε εάν θα ήταν ελεύθερος ή φυλακισμένος, τον έβγαλαν από την φυλακή. Ο Μιχαήλ ζούσε σε άλλο κόσμο και ποθούσε τον Θεό. Το 1921 φεύγει όλη η οικογένεια του (αφού ξέσπασε στη Ρωσία εμφύλιος πόλεμος) και πάνε στην Γιουγκοσλαβία όπου σπούδασε στο Βελιγράδι στην Θεολογική σχολή και για να μπορεί να τα βγάζει πέρα πουλούσε εφημερίδες. Το 1924 χειροτονήθηκε αναγνώστης στην Ρωσική Εκκλησία του Βελιγραδίου από τον Επίσκοπο Αντώνιο και το 1926 χειροτονήθηκε διάκος και εκάρη μοναχός με τ' όνομα Ιωάννης στο Μοναστήρι του Μίλκοβ. Αργότερα μέχρι το 1934 διορίστηκε στην Ιερατική σχολή στην πόλη Βιτώλ της Σερβίας και τελούσε λειτουργίες και στα Ελληνικά για τους Έλληνες της περιοχής που τον αγαπούσαν πολύ. Εκεί στην Ιερατική σχολή φρόντιζε πολύ για τους μαθητές του, πήγαινε στα δωμάτια τους τα βράδια και τους σκέπαζε, τους σταύρωνε και έφευγε. Αυτός δεν κοιμόταν καθόλου σε κρεβάτι και τις λίγες ώρες που ξεκουραζόταν τα βράδια κοιμόταν σε καθιστή στάση ή γονατιστός στο πάτωμα μπροστά στα εικονίσματα.

 Όταν έφευγαν οι μαθητές για διακοπές στα σπίτια τους μιλούσαν με θαυμασμό για τον καθηγητή τους τον Βλαντίκα Ιωάννη που πάντα προσευχόταν, που ποτέ δεν είχε κοιμηθεί στο κρεβάτι, που νήστευε αυστηρά και λειτουργούσε και κοινωνούσε καθημερινά. 

Το 1934 αποφασίζουν να τον εκλέξουν Επίσκοπο, ο Άγιος αρνείται και τους λέει ότι έχει πρόβλημα στην ομιλία του, αυτοί του λένε ότι και ο Μωυσής είχε πρόβλημα και τον εκλέγουν και τον χειροτονούν Επίσκοπο για την Σαγγάη. Φτάνει στις 21 Νοεμβρίου το 1934 στην Σαγγάη και βρίσκει μια μισοκτισμένη Εκκλησία και με κάποια προβλήματα στους κατοίκους εκεί που προσπάθησε να τους βοηθήσει ώστε να 'ρθει η ειρήνη, οργάνωσε ορφανοτροφείο και το αφιερώνει στον Άγιο Τύχωνα του Ζαντόνσκ που αγαπούσε τα παιδιά. Μάζευε άρρωστα φτωχά και πεινασμένα παιδιά από τους δρόμους και τα στενά της Σαγγάης και ξεκίνησε με 8 παιδιά και στο τέλος έφτασε τα 3.500 παιδιά. Όταν ήρθαν και εκείνοι οι κομουνιστές πήρε τα παιδιά και τα μετέφερε στις Φιλιππίνες και μετά στην Αμερική. Έτρωγε μια φορά την ημέρα στις 11 το βράδυ. Κατά την διάρκεια της πρώτης και της τελευταίας εβδομάδας της Μ. Σαρακοστής δεν έτρωγε απολύτως τίποτα και την υπόλοιπη νηστεία όπως και στην νηστεία των Χριστουγέννων έτρωγε μόνο πρόσφορο.

Ο άγιος με κάποια από τα ορφανά του

 Τις νύχτες προσευχόταν πολύ και όταν αισθανόταν εξάντληση, όπως ήταν γονατιστός, έβαζε το κεφάλι του στο πάτωμα και κοιμόταν λίγο μέχρι να πάει το πρωί στην Θεία Λειτουργία και άρρωστος να ήταν θα λειτουργούσε. Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος ασκητής αλλά ο Θεός του είχε δώσει και το προορατικό χάρισμα και οι προσευχές του έφερναν την θεραπεία. Καθημερινά επισκεπτόταν τους ασθενείς του, τους εξομολογούσε και τους κοινωνούσε. Σε σοβαρά ασθενείς σκεκόταν ώρες δίπλα τους προσευχόμενος και γονατιστός και γινόταν πολλές φορές το θαύμα. Όταν ήρθαν στην Κίνα οι κομμουνιστές έφυγαν οι Ρώσοι για την Αμερική και φεύγει και ο Άγιος το 1951 στην Αμερική μεταφέροντας το ποίμνιο του. Οι Επίσκοποι της Συνόδου αποφασίζουν και τον στέλνουν στην Επισκοπή του Παρισιού και των Βρυξελλών. Έτσι ο Άγιος τελούσε θείες λειτουργίες στα Γαλλικά, στα Ολλανδικά, όπως τελούσε πρώτα στα Ελληνικά, στα Κινέζικα και στα Αγγλικά. Δεν επέτρεπε στις γυναίκες που είχαν κραγιόν να ασπαστούν τις εικόνες και τον Τίμιο Σταυρό. Μια πνευματική του κόρη η Ζηναΐδα Ζουλιέμ, που τον υπηρέτησε στην Γαλλία μας αναφέρει μερικά περιστατικά από την προορατικότητα του Αγίου.

Γνώρισα λέει για πρώτη φορά τον Άγιο πηγαίνοντας στο σπίτι του στις Βερσαλλίες, ένα κελλί που ήταν ένα μικρό δωμάτιο με μικρά κουτιά με γράμματα μέσα, ένα τραπέζι, ένα καναπέ και μια σακούλα με ξερά πρόσφορα. Φορούσε πέδιλα ή παντόφλες και πολλές φορές ήταν και ξυπόλητος γιατί τα έδινε στους φτωχούς. Κάλτσες δεν φορούσε, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Του ζήτησε να πάει να εργαστεί σε κάποια περιοχή και ήρθε να της δώσει ευλογία, όμως ο Άγιος της είπε να πάει σε κάποια άλλη περιοχή να εργαστεί και όπως πράγματι έτσι και έγινε λες και το πρωτογνώριζε. Τον γνώρισε το 1958 και ο πατέρας της πείθανε τον 1957, πριν πεθάνει της είπε: «απόψε μ' επισκέφθηκε ένας μοναχός κοντός με μαύρα» και αναρωτιόταν, ποιος να ήταν τότε δεν ήξερε τον Άγιο Ιωάννη. Όταν τον γνώρισα λοιπόν λέει η Ζηναίδα, μια μέρα ενώ ήμουνα στο σπίτι του σκεφτόμουν, κρίμα, εάν τον είχα γνωρίσει τότε που ήταν άρρωστος ο πατέρας μου θα προσευχόμουν και θα γινόταν καλά τότε ο Άγιος στράφηκε και της λέει: ξέρεις, επισκέφτηκα τον πατέρα στου όταν ήταν άρρωστος στο νοσοκομείο και άνοιξε τον μικρό του κατάλογο και βρήκε στην σελίδα τ' όνομα του πατέρα μου «Βασίλειος Ζουλιέμ». Πως είναι δυνατόν να γνώριζε τις σκέψεις μου εάν δεν ήταν προορατικός, άρα δεν ήταν θέλημα Θεού να ζήσει ο πατέρας μου.

 Πολλές φορές ήθελα να τον ρωτήσω πολλά αλλά ήταν απασχολημένος και το βράδυ που θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να τον ρωτήσω εγώ τα είχα ξεχάσει και εκείνος ενώ έτρωγε την σούπα του σιγοψιθύριζε και άκουγα όλα όσα ήθελα να μάθω από τις ερωτήσεις που σκεφτόμουν να του κάνω και ο Άγιος σαν να τις γνώριζε και μου τις απαντούσε. Όταν αργότερα θα έφευγε για το Σαν Φρανσίσκο στεναχωριόμουν πολύ και ενώ μας μιλούσε στην Εκκλησία εγώ έκλαιγα και τότε γυρίζει και μου λέει: «οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους στόχους και αγωνίζονται για την κατάκτηση του ιδίου πράγματος έχουν ενότητα ψυχής και δεν αισθάνονται την απόσταση του χωρισμού, η απόσταση δεν μπορεί να γίνει εμπόδιο στην πνευματική ενότητα των ανθρώπων σε μία ψυχή». Και αμέσως ηρέμησα. Όταν προσευχόταν στην Αγία Τράπεζα το Άκτιστο Φως τον έλουζε και δεν πατούσε στην γη. Πάντοτε ράντιζε με αγιασμό τον Ναό και το γραμματοκιβώτιο που έριχνε τα γράμματα του μόνος του αφού τα σταύρωνε πήγαινε ξυπόλητος στο χιόνι και στην βροχή και τα έριχνε. Όταν έφυγε στην Αμερική  άλλαξαν το γραμματοκιβώτιο με άλλο καινούργιο, εγώ στεναχωρέθηκα και όταν αργότερα ήρθε πάλι για λίγο στην Γαλλία ο Άγιος τον είδα να παίρνει τον αγιασμό και να πηγαίνει να ραντίσει το νέο γραμματοκιβώτιο χωρίς εγώ να του έχω πει τίποτα. Μια μέρα περνώντας από τον Ναό άκουσε κλάματα, προχώρησε μέχρι το ιερό κοιτώντας μέσα είδε τον Άγιο να είναι γονατιστός πίσω από την Αγία Τράπεζα και να κλαίει γοερά  για τα προβλήματα των άλλων, Δεν άντεχε η ψυχή της να τον ακούει που έκλαιγε και έφυγε αθόρυβα από τον Ναό. 

Σαν Φρανσίσκο

 

Πριν φύγει για την Αμερική της είχε πει: "όταν εσύ Ζηναΐδα είσαι άρρωστη ή κάποιος άλλος, να με ειδοποιείτε να έρθω" - και πράγματι μόλις διάβαζαν την Παράκληση θεραπευόταν. 

Το 1962 στις 21 Νοεμβρίου τον στέλνουν στο Σαν Φρανσίσκο ως Επίσκοπο στην Ρωσική Εκκλησία της διασποράς. Γύρω στο λαιμό του είχε δέσει μια δερμάτινη θήκη με την εικόνα της Παναγίας μέσα, που είχε φέρει από την Ρωσία. Όταν πήγαινε στους ασθενείς διάβαζε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και γινόταν το θαύμα. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά και τα κοιτούσε με το στοργικό του βλέμμα, όλοι δεν ξεχνούσαν το ζεστό του βλέμμα, όταν σε κοίταζε ήξερες ότι εκείνη την στιγμή ήσουν το πιο αγαπημένο πρόσωπο στον κόσμο. Συνήθιζε να περπατά ξυπόλητος ακόμα και στο πιο άγριο τσιμέντο στο πάρκο στις Βερσαλίες, έτρωγε μια φορά την ημέρα στις 11 το βράδυ και μόνο όταν κάποιος φρόντιζε γι' αυτό, αλλιώς το παρέλειπε και αυτό. Τελούσε καθημερινά την Θεία Λειτουργία και το Άγιο Δισκάριο ήταν πάντοτε γεμάτο γιατί μνημόνευε πλήθος ονομάτων από κάθε τσέπη του έβγαζε χαρτάκια με ονόματα και κάθε μέρα προστίθενται και άλλα ονόματα  από τα γράμματα που του έστελναν και του ζητούσαν να κάνει προσευχή. Στην Μεγάλη Είσοδο των Τιμίων Δώρων ξαναδιάβαζε πάλι τα ονόματα που εντωμεταξύ του είχαν δώσει και άλλα και αργούσε πολύ. Μετά την θεία Λειτουργία παρέμενε για ώρες στην Εκκλησία. Με περισσή φροντίδα καθάριζε το Άγιο Δισκοπότηρο και το Άγιο Δισκάριο, την Αγία Τράπεζα και την Αγία Πρόθεση. Παράλληλα έτρωγε λίγο πρόσφορο και έπινε άφθονο ζεστό νερό. Τα γράμματα που λάβαινε τα διάβαζε το απόγευμα μετά τη θεία λειτουργία αφού έβαζε ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης και τα άνοιγε μην τυχόν και υπάρχει σε κάποιο γράμμα επείγουσα ανάγκη. Πολλές φορές έλεγε το περιεχόμενο των γραμμάτων πριν ακόμα τα διαβάσει, είχε το χάρισμα της προορατικότητας. Πολλές φορές εκεί στην Σαγγάη που ήταν γύριζε έξω τι νύχτες και έδινε ψωμί και χρήματα στους αστέγους και ζητιάνους, ακόμη και σε μεθυσμένους. 

Ο άγιος με τον Κινέζο γέροντα Ηλία Ουέν (1896-2007)

Το Σάββατο στις 2 Ιουλίου το 1966 ο Άγιος έφυγε από αυτή την ζωή. Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρση. Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί, κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο. Ακούστηκες ένας θόρυβος και όταν μπήκαν μέσα τον βρήκαν κάτω πεσμένο από την πολυθρόνα του και όπως λένε προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του εκ των προτέρων και ήξερε ότι ο θάνατος του πλησιάζει και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Γι' αυτό και εκείνη την ημέρα του θανάτου του έστειλε ένα γράμμα στέλνοντας για τελευταία φορά την ευλογία του στις μοναχές της Λέσνα στην Γαλλία που τόσο πολύ τον είχαν βοηθήσει και εξυπηρετήσει. Σχεδόν  24 ώρες αργότερα το σώμα του έφθασε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει. Τον προϋπάντησαν οι κληρικοί, έγινε ολονύχτια αγρυπνία που κράτησε 4 ώρες, όλη την νύχτα διάβαζαν το ψαλτήρι και όλοι αγρυπνούσαν για τελευταία φορά μαζί του. Ο κόσμος ερχόταν για να προσκυνήσει και να χαιρετήσει για τελευταία φορά τον Δεσπότη τους. 

Ο τάφος του αγίου

 Όλοι οι Ιεράρχες που τον γνώριζαν μιλούσαν για την ασκητική του ζωή. Μια ζωή όλο αγώνα πνευματικό που δεν είχε ξαπλώσει για 40 χρόνια σε κρεβάτια από τότε που έγινε μοναχός, που κοιμόταν μόνο μία ή δύο ώρες το βράδυ είτε όρθιος, είτε γονατιστός και σκυφτός στο πάτωμα, πολλές φορές κοιμόταν για λίγο απαντούσε κανονικά στο τηλέφωνο, όπως μαρτυρεί κάποιος που έτυχε να' ναι μπροστά του στο δωμάτιο του, ενώ μιλούσε του έπεσε το ακουστικό λίγο πάνω στα γόνατα και κοιμισμένος, όπως ήταν, απαντούσε σαν ν' άκουγε τον συνομιλητή του. Όλοι ένοιωσαν ότι είχαν μείνει ορφανοί γιατί ο Άγιος έδειχνε κατανόηση στον καθένα τους και πολλή αγάπη. Τον κήδεψαν στις 7 Ιουλίου το απόγευμα. Το σώμα του τόσες μέρες δεν είχε κανένα σημάδι αποσύνθεσης και όλοι ακουμπούσαν επάνω του σταυρούς λουλούδια και νήπια για να πάρουν την ευλογία και μερικοί Ιεράρχες τα εγκόλπιά τους.

 Ο Ναός ήταν αφιερωμένος στην Παναγία, «στην Χαρά όλων των θλιβομένων». Εδώ υπηρέτησε τον Θεό και τους ανθρώπους και εδώ αναπαύεται ο Άγιος. Μετά το τελευταίο ασπασμό έγινε 3 φορές η λιτάνευση του Ιερού λειψάνου του γύρω από τον Ναό. Το φέρετρο το βάσταζαν ορφανά που ο Άγιος είχε σώσει και μεγαλώσει στην Σαγγάη. Ένας Ιεράρχης παρομοίασε την λιτάνευση του Αγίου με την λιτάνευση του Επιταφίου του Χριστού την Μεγ. Παρασκευή. Ετάφη σ' ένα μικρό υπόγειο παρεκκλήσιο κάτω από το Ιερό. Όλοι έφερναν στην μνήμη τους τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που τους είχε υποσχεθεί ότι και μετά την κοίμηση του θ' άκουγε τις προσευχές τους και τις θλίψεις τους όπως συμβαίνει σ' έναν ζωντανό άνθρωπο. Έτσι πήγαιναν τακτικά στον τάφο τους. Το φθινόπωρο του 1993 η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής με υπεύθυνο τον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο του Σαν Φρανσίσκο, αφού έγινε μία παννυχίδα στον τάφο του Αγίου, αποφάσισαν να τον ανοίξουν. Μόλις άνοιξαν την λάρνακα, είχε σκουριάσει λίγο το φέρετρο γιατί ήταν μεταλλικό, άνοιξαν με φόβο Θεού και προσευχή το φέρετρο. Το πρόσωπο του Αγίου ήταν σκεπασμένο με τον αέρα (κάποιο πανί) και η ματιά τους έπεσε στ' άφθαρτα χέρια του Αγίου. Ξεσκέπασαν και το πρόσωπο του και αποκαλύφθηκε και το άφθαρτο πρόσωπο του. Μια υπερκόσμια πνευματική γαλήνη, μια ευλαβική σιωπή απλώθηκε παντού. Βίωναν όλοι στιγμές θείας Χάριτος μπροστά στον Άγιο του Θεού. Αποφασίστηκε και την επόμενη χρονιά το 1994 στις 2 Ιουλίου να γίνει η ανακήρυξη του Αγίου επίσημα πλέον. Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε και μας έστειλε ένα μεγάλο Άγιο να πρεσβεύει για εμάς δίπλα στον Θρόνο του Θεού στα χρόνια αυτά της γενικής αποστασίας μας από τον Θεό.

Η εικόνα της Θεοτόκου "Πάντων θλιβομένων η Χαρά"

Ο Καθεδρικός Ναός με τους χρυσούς τρούλους και που είναι αφιερωμένος στην Παναγία, στην χαρά των θλιβομένων, βρίσκεται στη λεωφόρο Γκίρι μεταξύ 26^ης και 27^ης λεωφόρου και είναι το κτίριο που δεσπόζει στην βορειοδυτική πλευρά του Σαν Φρανσίσκο. Ο Ναός είναι ορατός από πολλά σημεία της πόλης, ή έρχεσαι από τη θάλασσα ή από την γέφυρα Χρυσή πύλη. Το κουβούκλιο του τάφου βρίσκεται δύο πατώματα κάτω από το Ιερό. Κατεβαίνει σ' ένα υπόγειο παρεκκλήσιο με χαμηλό αγιογραφημένο ταβάνι με τον Παντοκράτορα και με αγιογραφίες στους τοίχους και γυαλιστερό μαρμάρινο δάπεδο. Εδώ έρχονται καθημερινά, μετά την κοίμηση του οι πιστοί και προσεύχονται στον τάφο του. Χιλιάδες πιστοί επισκέπτονται τον Άγιο, άλλοι του στέλνουν γράμματα και ζητούν την βοήθεια του και τις προεσβείες του. Ζητούν το νήμα από τα κεριά που ανάβουν στον τάφο του και λίγες σταγόνες λάδι από την καντήλα που καίει εκεί.

 Κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου τελείται η Θεία Λειτουργία και καταφθάνουν εκεί στο παρεκκλήσιο του τάφου του πλήθους κόσμου. Στο κέντρο βρίσκεται η λάρνακα που είναι σκεπασμένη με τον μανδύα του Αγίου, γύρω υπάρχουν μανουάλια με κεριά αναμμένα. Στην κεφαλή της λάρνακας βρίσκεται τοποθετημένη η Επισκοπική μίτρα του Αγίου και η ποιμαντορική του ράβδος βρίσκεται στο κάτω μέρος της λάρνακας. Και εκεί βρίσκεται ένα αναλόγιο με το Ψαλτήρι που το διαβάζουν οι πιστοί όταν πηγαίνουν στο Άγιο και μετά του λένε τα προβλήματα τους. Σ' ένα άλλο αναλόγιο δίπλα είναι η εικόνα των Εισοδίων της Παναγίας που την αφιέρωσε μια οικογένεια από την Κίνα στον Άγιο ως ευγνωμοσύνη που τους είχε βοηθήσει και έδωσε ένα ιερό όρκο η κυρία αυτή μαζί με την μητέρα της να δωρίσουν την εικόνα τους αυτή, το κειμήλιο τους στον Άγιο Ιωάννη στον τάφο του. Αυτή η εικόνα είχε έναν ιδιαίτερο νόημα για τον Άγιο, χωρίς αυτοί να το ξέρουν, γιατί στην ζωή μας τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αυτή την γιορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας ο Άγιος την αγαπούσε πολύ, η κουρά του έγινε σε Μοναστήρι της Γιουγκοσλαβίας που ήταν αφιερωμένο στην εορτή των Εισοδίων. Επίσης την ημέρα των Εισοδίων πήγε ως Επίσκοπος στην Σαγγάη στον Ναό της Παναγίας μας που ονομαζόταν; «η αμαρτωλών Σωτηρία» και πάλι την ημέρα των Εισοδίων έρχεται στο Σαν Φρανσίσκο ως Επίσκοπος. Όταν παντρεύτηκε η κυρία αυτή πήγε στην Αμερική στον Σαν Φρανσίσκο και απέχτησαν έναν αγόρι των Ιωάννη. Όταν αργότερα κατατάχτηκε στο στρατό και θα τον έστελναν στον πόλεμο στο Βιετνάμ, το αγόρι που ευλαβείτο πολύ τον Άγιο Ιωάννη πήγε στον τάφο του και του άφησε μια φωτογραφία που είχε του Αγίου πάνω στην Επισκοπική του μήτρα, που βρίσκεται πάνω στην Λάρνακα και μετά από λίγες μέρες την πήρε ως ευλογία, την έβαλε στην τσέπη της στολής του στο μέρος της καρδιάς και πήγε στον πόλεμο. Και από ότι έγραφε στην μάνα του ο αξιωματικός γιος της ο Άγιος τον προστάτεψε και καμία σφαίρα δεν τον χτύπησε. Κάποτε το απόσπασμα του αιχμαλωτίστηκε και αυτός γλύτωσε, μία βόμβα έπεσε δίπλα τους, άλλοι τραυματιστήκαν σοβαρά και αυτός έμεινε αβλαβής.

 Η καντήλα πάνω από τη Λάρνακα του Αγίου καίει συνεχώς. Έρχονται εδώ όλοι με μια παιδική πίστη να μιλήσουν στον Άγιο, να παραπονεθούν για τις θλίψεις τους και ο Άγιος τους ακούει και τους βοηθάει. Ο Άγιος θέλει να προσευχόμαστε και να μην ξεχνάμε να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους από ένα περιστατικό που φανερώθηκε στον ύπνο κάποιου ανθρώπου και του είπε: «να προσεύχεσαι για τους κεκοιμημένους». Επίσης και σ' ένα διάκο φανερώθηκε και του είπε ότι: «είμαι πολύ ευτυχής που προσεύχεσαι για τους αρρώστους, πάντα να προσεύχεσαι και να επισκέφτεσαι τους αρρώστους». Σε κάποια γυναίκα που τον είδε στον ύπνο της, της είπε: «πείτε στον κόσμο παρόλο που έχω πεθάνει είμαι ακόμα ζωντανός» μία νοσοκόμα διηγείται ότι ένα βράδυ ένας σοβαρά άρρωστος ζητούσε τον Άγιο να πάει εκεί ένοιωθε ότι θα πέθαινε, είχε όμως ξεσπάσει μια καταιγίδα και με τον αέρα που φυσούσε κόπηκε το ρεύμα, δεν λειτουργούσαν και τα τηλέφωνα και η νοσοκόμα του είπε ότι τώρα δεν μπορούμε να τον ειδοποιήσουμε το πρωί θα πάει κάποιος στον Επίσκοπο. Σε μισή ώρα ακούστηκαν κτύποι στην είσοδο του Νοσοκομείου και όταν ρώτησε ο μισοκοιμισμένος φύλακας, ποιος είναι; - Ανοίξτε την πύλη, είμαι ο Επίσκοπος Ιωάννης, με κάλεσαν και με περιμένουν. Άνοιξε ο φύλακας και ο Άγιος διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο και ρώτησε την νοσοκόμα: «ποιος είναι ο άρρωστος που με περιμένει, πήγαινε με σε αυτόν». Πως ο Άγιος διάβασε την σκέψη του αρρώστου και πήγε μέσα στην καταιγίδα στο νοσοκομείο δίπλα του; ήταν προορατικός και τα αψηφούσε όλα για τους ασθενείς του. Επειδή ταξίδευε συχνά αεροπορικώς και η σωρός του πάλι αεροπορικώς ήρθε από το Σιάτλ στο Σαν Φρανσίσκο, θεωρείται προστάτης των ταξιδευόντων αεροπορικώς, αλλά επειδή γλύτωσε κάποιος από τροχαίο θεωρείται και προστάτης των ταξιδιωτών.

 Μια δασκάλα φωνητικής, η Άννα, είχε βοηθήσει τον Άγιο στην Σαγγάη που ήταν. Του μάθαινε να προφέρει σωστά τα φωνήεντα, γιατί είχε πρόβλημα με το κάτω σιαγόνι του και δεν μπορούσε να προφέρει τις λέξεις. Από την πολλή νηστεία ήταν εξαντλημένος ο οργανισμός του και κρεμόταν πολύ το κάτω σιαγόνι του. Αυτός πάντα της έδινε σε κάθε επίσκεψη 20 δολλάρια. Μόλις άρχιζε την νηστεία, άρχιζε πάλι το ελάττωμα αυτό και τον επισκεφτόταν συχνά. Το 1945 τραυματίστηκε στον πόλεμο σοβαρά και ζητούσε να ‘ρθει στο νοσοκομείο ο Άγιος να την κοινωνήσει. Όμως είχε άσχημο καιρό με ανεμοθύελλα. Ήταν 10 με 11 την νύχτα, οι γιατροί της είπαν δεν μπορεί να γίνει αυτό, επειδή ήταν περίοδος πολέμου και το νοσοκομείο έκλεινε μετά την δύση του ηλίου. Το πρωί θα ειδοποιούσαν τον Επίσκοπο. Εγώ φώναζα: έλα Βλαντίκα, και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του θαλάμου και μπαίνει μέσα ο Άγιος μουσκεμένος από την βροχή. Τον άγγιξα γιατί νόμισα πως ήταν το πνεύμα του, εκείνος χαμογέλασε, με κοινώνησε και εγώ κοιμήθηκα. Όταν αργότερα ξύπνησα τους είπα ότι ήρθε ο Άγιος και με κοινώνησε, αυτοί όμως δεν με πίστεψαν το νοσοκομείο κλείνει μετά την δύση μου είπαν, οι πόρτες είναι κλειστές. Μία άλλη ασθενής τους είπε ότι πράγματι είχε έρθει ο Άγιος εκεί, αλλά ούτε εκείνη την πίστεψαν. Και ενώ η νοσοκόμα που δεν την πίστευε της έφτιαχνε το προσκέφαλο, βρήκε 20 δολλάρια. Ο Άγιος όταν ήρθε της άφησε και λεφτά γιατί δεν είχε τίποτα εκείνο το διάστημα. Τα χρόνια πέρασαν, όταν έφυγε ο Άγιος για το Σαν Φρανσίσκο, ήρθε και εκείνη εκεί και ήθελε να την ψάλλει και να την κηδέψει ο Άγιος. Και πράγματι το 1968 πέθανε το βράδυ της Μεταμορφώσεως από αέριο από γκάζι του σπιτιού της και μία άλλη κυρία, η Όλγα, είδε στον ύπνο της εκείνο το βράδυ τον Άγιο μέσα στον Ναό να θυμιάζει ένα φέρετρο με την Άννα μέσα και να της ψέλνει τόσο ωραία την νεκρώσιμη ακολουθία. Έτσι ο Άγιος της εκπλήρωσε την επιθυμία της. Το πρωί έμαθε η Όλγα ότι εκείνο το βράδυ πέθανε η Άννα.

 Της Ζηναΐδας της είχε αναθέσει τα δωρεάν γεύματα για πτωχούς, έπαιρνε λεφτά από το ταμείο του Αρχιεπισκόπου, ένα ποσό των 20 δολαρίων κάθε μήνα για το σκοπό αυτό. Μια μέρα της έκανε δώρο 10 γαλλικά φράγκα, εγώ λέει η Ζηναίδα, τα ξόδεψα όλα για το σκοπό αυτό και ειδικά αυτόν τον μήνα έκανα πολλά έξοδα και χρώσταγα 70 δολλάρια. Δεν ήξερα τι να κάνω, έκανα προσευχή στον Άγιο (γιατί έλειπε στην Αμερική), του ζητούσα να με βοηθήσει, κάνω αυτό που μου είπες, αλλά τώρα έχω πολλά προβλήματα, βοήθησε με. Και το πρωί ο ταχυδρόμος της έδωσε ένα γράμμα από το ταμείο του Αρχιεπισκόπου. Νόμισε πως θα ήταν τα συνηθισμένα 20 δολλάρια μέσα, όταν όμως το άνοιξε βρήκε 70 δολάρια, ακριβώς όσα χρωστούσε. Πήγε λοιπόν και ξεχρέωσε, έγραψε και ένα ευχαριστήριο γράμμα και τον επόμενο μήνα ήταν πάλι τα καθιερωμένα 20 δολλάρια. Εκείνα τα λεφτά της τα είχε στείλει ο Άγιος. Πριν φύγει της ανέθεσε να φροντίζει ένα ορφανό παιδί, τον Βλαντιμίρ. Αλλά κάτι με τα δωρεάν γεύματα, κάτι με την ηλικιωμένη μητέρα της και τον θείο της έσπασαν τα νεύρα της και άρχισε να παρακαλεί τον Άγιο να τη βοηθήσει να τα βγάλει πέρα. Θα τα παρατήσω, έλεγε, δεν αντέχω άλλο. Και το βράδυ είδε στον ύπνο της τον Άγιο να έρχεται  σπίτι της και να πηγαίνει σε αυτήν μόνο και να την ευλογεί. Το πρωί ο ταχυδρόμος της έφερε ένα δέμα, ένα περιοδικό που είχε την μορφή του Αγίου όπως τον είχε δει στον ύπνο της και στο εξώφυλλο ένα σημείωμα: «Στην Ζηναίδα». Αμέσως πήρε χαρά και δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα της αυτό. Άλλη μια φορά την έσωσε από βέβαιο θάνατο. Μια μέρα ενώ θα έβγαινε έξω, κοιτώντας από το παράθυρο τον κόσμο είχε ανάμεσα σε κάτι αυτοκίνητα κάτι σαν μια μικρή σωλήνα, την κυρίεψε η περιέργεια και άρχισε να ντύνεται για να πάει κάτω να δει να το κλωτσήσει. Τότε κτυπάει η πόρτα, ανοίγει ήταν ο Άγιος. Μπήκε μέσα, κάθισε στην πολυθρόνα 5 λεπτά και έφυγε χωρίς να της πει τίποτα. Τότε ξανακτυπά στο παράθυρο και είδε αστυνομικούς στο δρόμο να παίρνουν με πολλή προσοχή αυτό το παράξενο πράγμα. Κατέβηκε γρήγορα κάτω και έμαθε ότι ήταν βόμβα και θα ήτα νεκρή που σκεφτόταν να το κλωτσήσει εάν δεν την καθυστερούσε ο Άγιος Ιωάννης.

 Μια κυρία άρρωστη με πρόβλημα καρδιάς, φορούσε μια κονκάρδα με τον Άγιο Ιωάννη και μια μέρα λιποθύμησε στην Εκκλησία, τότε ο ψάλτης την σταύρωσε με την κονκάρδα, προσευχήθηκε στον Άγιο Ιωάννη να την κάνει καλά και πράγματι αμέσως συνήλθε.

 Μια μέρα λέει η Ζηναΐδα είχε μαγειρέψει η μητέρα της ένα φαγητό, τα βαρενίκι, που το τρώνε πολύ στην Ρωσία είναι ένα είδος ζυμαρικών με τυρί και θα πήγαινε στον Επίσκοπο Ιωάννη. Τα είδε στο τραπέζι ο θείος της και τα λαχτάρησε, πήγε η Ζηναίδα στον Άγιο μετά το φαγητό μαζί με τα βερανίκι και ο Άγιος έφαγε πολύ λίγο από τα τρόφιμα που του πήγε, τα βερενίκι όμως δεν τα άγγιξε καθόλου, τον πίεζε να φάει η Ζηναίδα, όμως αυτός δεν έφαγε καθόλου λες και προγνώριζε ότι τα είχε λαχταρήσει ο θείος της.

 Κάποτε σκεφτόταν να πάει να του ζητήσει ευλογία να πάει σε Μοναστήρι. Το βράδυ τον είδε στον ύπνο της και δεν της έδινε ευλογία και κοιτώντας στον τοίχο της λέει: για χάρη του μείνε, και άνοιξε ο τοίχος και βγήκε ένα μωρό. Εκείνη έκλαιγε και ξύπνησε και σε λίγες μέρες γέννησε η γυναίκα του αδελφού της, αλλά αρρώστησε από φυματίωση και πάνω στον μήνα πέθανε, και ο αδελφός της της έδωσε να μεγαλώσει το μωρό. Γι΄ αυτό τότε της είχε πει ο Άγιος αυτά τα λόγια. Τον νοιώθει τόσο κοντά της τον Άγιο Ιωάννη η Ζηναίδα ακόμη και τώρα που έχει πεθάνει. Κάποτε θα πήγαινε με τον ανηψιό της, τον Φιλίπ, στην Αμερική και ο ανηψιός της τα χάλασε τα λεφτά του, θα ‘χει η θεία μου, έλεγε, και δεν τους έφταναν για τα εισιτήρια. Της είχε στείλει και λίγα χρήματα κάποιος γνωστός της αρχιμανδρίτης εις μνήμη του αγαπημένου Επισκόπου Ιωάννη. Και αποφάσισαν να πάνε, αλλά τα χάλασε ο ανηψιός της τα δικά του και άρχισε να προσεύχεται στον Άγιο να την βοηθήσει. Έλεγε. Εάν νομίζεις πως αυτό το ταξίδι θα ‘ναι για το καλό του Φιλίπ, βοήθησε μας. Και εκείνη την ημέρα πήρε ένα σημείωμα από το ταχυδρομείο 7.700 φράγκων στ' όνομα της, ακριβώς το ποσό που χρειάζονταν για τα εισιτήρια. Πήγε στο ταχυδρομείο και της είπαν ότι μπορεί να πάρει αμέσως σήμερα τα χρήματα και τα πήρε χωρίς να χει μαζί της ούτε καν την ταυτότητά της. Ευχαρίστησα τον Άγιο που πάντα με βοηθάει. Ήθελε να πάρει κόκκινες κρυστάλλινες καντηλόκουπες από την Αμερική (γιατί στην Γαλλία δεν έβρισκε) και όλο το ξεχνούσε εκεί που γύριζε στην Αμερική, και μόλις πήγαν στον τάφο του Αγίου, αμέσως το θυμήθηκε και πήγε μετά και αγόρασε, ο Άγιος την βοήθησε να τις θυμηθεί. Την ευλογία του Αγίου Ιωάννη να έχουμε όλοι μας. 

Βιογραφία του αγίου από τις εκδόσεις Μυριόβιβλος, απ' όπου κυκλοφορούν και ορισμένα δικά του βιβλία, μεταφρασμένα στα ελληνικά.

  

Απολυτίκιον.
Ήχος πλ. Α'

Τον συνάναρχον Λόγον.

 

Ιωάννη Μαξίμοβιτς, αγγελόμορφε, ιεραρχών θεοφόρων και διδασκάλων σοφών εκλαμψάντων άρτι σάπφειρε πολύτιμε, ως Ορθόδοξων ασκητών καλλονήν και ποταμόν αστείρευτον θαυμασίων, σε ανυμνούντες ευχάς σου θερμάς προς Κύριον αιτούμεθα.

 Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ'.  Τη Υπερμάχω
   
       Τον ταπεινόν, απλούν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραυν και ευμπάθητον, ευφημήσωμεν Ορθόδοξον ιεράρχην, Ιωάννην τον Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ως θαυμάτων φρέαρ όντως ακεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.

 

Μεγαλυνάριον.

       Χαίροις, ιεράρχα νεοφανές, μάκαρ Ιωάννη, ταπεινώσεως κορυφή, χαίροις, ο ανύσας ουρανοδρόμον άρτι πορείαν και θαυμάτων κρήνη γενόμενος.

Πηγή: Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου Τεύχος 23 Μάιος - Αύγουςτος 2008
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"  Θεσσαλονίκη

 δείτε επίσης:Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Ένας οικουμενικός Ιεράρχης 

 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς καί ἡ ἁγιομαχική θέση τοῦ Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσήφ

 Ο άγιος Μάξιμος Μαξίμοβιτς για τα έσχατα χρόνια!

Ξύπνα Χριστιανέ μου !!!

Τώρα μάς φαίνεται ουτοπικό.
Το πλάνο τους όμως είναι να μην μπαίνουμε ούτε στους ναούς χωρίς μπόλι.
Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε, θα γίνει και αυτό.

!!

 

Τί εἶναι ἡ Σύγχρονη Ὑποκριτικὴ Ἀγαπολογία - Μεταπατερικὴ Θεολογία;

Τί τὰ θὲς παιδί μου; Θὰ τὸ πῶ περιφραστικά.

Γλυκὰ λογάκια, ποὺ χαϊδεύουν τ᾿ αὐτάκια. Εὔκολα πραγματάκια, ποὺ βολεύουν τὰ παθάκια, καὶ καταντοῦν μαξιλαράκια γιὰ νὰ κοιμᾶται ἡ συνείδηση.

Γέροντας Ἀναστάσιος Κουδουμιανός

 

"Ένας άγιος Iερομόναχος εναντίον δύο Πατριαρχών"

  

Οι δύο Πατριάρχες, όταν ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ξεκίνησε τον υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνα του, ήταν θεσμικά ανεπίληπτοι, δεν ήταν καταδικασμένοι ως αιρετικοί από Σύνοδο. Ενώ ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς τους έλεγχε για τις αιρετικές τους διδασκαλίες, αυτοί τον κατηγορούσαν ότι, απλός μοναχός αυτός, ξεχνά τη θέση του και καταφέρεται κατά των ιεραρχικώς ανωτέρων του.

 

Ο π. Σεραφείμ Ζήσης μεταξύ άλλων αναφέρεται σε πληθώρα φλεγόντων θεμάτων όπως: η διαχρονική προσφυγή των αιρετικών στην συκοφαντία, τις ύβρεις και την διαστρέβλωση της αληθείς, η θεσμική εκτροπή του επισκοπικού αξιώματος, η αδυναμία σύγκλησης Ορθοδόξου Συνόδου, η διαφορά θεοπτίας και φιλοσόφου θεολογίας, ως ασφαλούς τρόπου θεολογίας, η αδιαφορία για την Δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, ο τρόπος αντιμετώπισης των αιρετικών κα.

Απίστευτη δαιμονική εντολή του αφορισμένου Μητσοτάκη στο Μητροπολίτη Ιωαννίνων: «Να λέτε στο κήρυγμά σας ότι δεν θέλετε κανέναν ανεμβολίαστο»

Είπε ο  άφρων απευθυνόμενος σε Ορθόδοξο Επίσκοπο:  «Παρακαλώ Σεβασμιώτατε να πείτε στο επόμενο κήρυγμα σας, ότι δεν θέλετε κανέναν ανεμβολίαστο. Να το πείτε ανοιχτά, καθαρά, προστατεύετε το ποίμνιο σας, τους πιο ηλικιωμένους συμπολίτες μας πρωτίστως. Και πρέπει όλοι όσοι δεν εμβολιάστηκαν στο πρώτο κύμα, τώρα που βλέπουν ότι τα εμβόλια δεν είναι απλά αποτελεσματικά αλλά και απολύτως ασφαλή, να σπεύσουν να το κάνουν».

Τι απάντησε ο Ιωαννίνων ;

Θα δείξουν οι  επόμενες μέρες,"είναι πολλά τα λεφτά Άρη"!!!

 Πάντως, τέτοιο ζήλο με τους εμβολιασμούς όπως ο Μητσοτάκης  δεν δείχνουν ούτε οι εμπορικοί εκπρόσωποι της Pfizer και της ModeRNA....

 

σχολιο:Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης_ Ἂν οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν, αὐτοὶ θὰ κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ τὸ σκεφθοῦν.

Τρόποι βοηθείας τῶν τεθνεώτων

 

 

- Φώτης Σχοινάς

Παρ’ὅλο ὅτι μετά τόν θάνατο ὁ καιρός τῆς μετανοίας πέρασε ἀνεπιστρεπτί, ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὑποστηρίζει ὅτι τά μνημόσυνα, οἱ Θεῖες Λειτουργίες, οἱ ἀτομικές προσευχές καί οἱ ἐλεημοσύνες τῶν ζώντων ὠφελοῦν τά μέγιστα τίς ψυχές τῶν τεθνεώτων. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός λέει μέ τρόπο ἁπλό ἀλλά καί συνοπτικό στήν Τέταρτη Διδαχή του: «Ἄν ἀγαπᾶτε τούς ἀποθαμμένους, κάμνετε ὅ,τι ἠμπορεῖτε διά τήν ψυχήν των˙συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ἐλεημοσύνας».

Μεγάλη εἶναι ἡ ὠφέλεια τῶν ψυχῶν πού μνημονεύονται στή Θεία Λειτουργία. Ἐπ’αὐτοῦ εἶναι σύμφωνη ὅλη ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως ἔχει γραφεῖ, «ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τό κυριότερο πού συνιστοῦν γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων μας νά μνημονεύονται τά ὀνόματά τους κατά τήν τέλεση τοῦ ἁγιωτάτου Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας».(Ἀβραάμ Μ. Κοκάλη, Ἡ φροντίδα μας γιά τούς κεκοιμημένους, ἐκδ. Σωτήρ, Ἀθῆναι 2014, σ. 16).

Ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας γράφει στό ἔργο του Εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν: «Ἀπό ὅλα ὅσα ἔχουν λεχθῆ συνάγεται ἐκεῖνο, ὅτι ὅλα ὅσα πραγματοποιοῦνται στήν ἱερά τελετή εἶναι κοινά καί σέ ζωντανούς καί σέ ἀποθανόντας» (Νικολάου Καβάσιλα, Εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν ΜΔ́ 4, μετάφρασις Παναγιώτη Χρήστου, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1979, σελ. 207). «Ὁ Χριστός», κατά τόν ἱερό Πατέρα, «μεταδίδει τόν ἑαυτόν του καί σ’αὐτούς (τούς νεκρούς) μέ τόν τρόπο πού αὐτός γνωρίζει» (Νικολάου Καβάσιλα, ὅ.π., σελ. 201). Καί ἐπίσης ἡ μετάληψη τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ παράδεισος γιά τούς κεκοιμημένους: «Τώρα ὅμως αὐτό πού προμηθεύει στούς ἐκεῖ εὑρισκομένους κάθε ἀπόλαυσι καί μακαριότητα, ὅπως καί ἄν τό εἰπῆς, εἴτε παράδεισο εἴτε κόλπους τοῦ Ἀβραάμ εἴτε τόπους καθαρούς ἀπό κάθε λύπη καί ὀδύνη, καί φωτεινούς καί χλοερούς καί ἀναψυκτικούς, εἴτε βασιλεία καθ’ἑαυτή, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά αὐτό τό ποτήριο καί αὐτός ὁ ἄρτος» (Νικολάου Καβάσιλα, ὅ.π., σελ. 209).

Γιά τήν ὠφέλεια καί τή σημασία τῶν μνημοσύνων διαφωτιστικός εἶναι ὁ Λόγος περί ἐξόδου ψυχῆς τοῦ ἁγίου Μακαρίου. Κάποτε ὅ ἅγιος Μακάριος ρώτησε τούς Ἀγγέλους πού τόν ἀκολουθοῦσαν στήν ἔρημο: «Ἐπειδή ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες μᾶς δόθηκε τό νά τελοῦμε μνήμη τῶν κεκοιμημένων κατά τήν τρίτη, τήν ἐνάτη καί τήν τεσσαρακοστή ἡμέρα, ποιό εἶναι τό ὄφελος γιά τόν κεκοιμημένο; Ὁ Ἄγγελος ἀπάντησε: “ὁ Θεός δέν ἐπιτρέπει νά γίνεται τίποτε τό μή ἀπαραίτητο καί ἀνώφελο στήν Ἐκκλησία Του.Γιατί, ὅταν κατά τήν τρίτη ἡμέρα τελεῖται μνημόσυνο στήν ἐκκλησία, τότε ἡ ψυχή τοῦ τεθνεῶτος λαμβάνει παρηγοριά ἀπό τόν Ἄγγελο γιά τή λύπη της λόγῳ τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τό σῶμα. Λαμβάνει παρηγοριά ἐπειδή γιά χάρη της τελεῖται στήν Ἐκκλησία δέηση καί προσφορά λαμβάνει ἔτσι ἡ ψυχή τήν ἀγαθή ἐλπίδα. Γιατί κατά τήν διάρκεια τῶν δύο προηγουμένων ἡμερῶν ἐπιτρέπεται στήν ψυχή νά ἐπισκεφθεῖ ὅποιο μέρος θελήσει συνοδείᾳ τῶν Ἀγγέλων. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ φιλοσώματος ψυχή, περιφέρεται ἄλλοτε γύρω ἀπό τήν οἰκία πού ἀποχωρίστηκε ἀπό τό σῶμα της, ἄλλοτε στόν τάφο πού ἐκεῖνο εἶναι θαμμένο. Ἔτσι περιφέρεται σάν πουλί ψάχνοντας τήν φωλιά του. Ἡ ἀρετωθεῖσα ψυχή, πάλι πηγαίνει στά μέρη ὅπου ἐνάσκησε τήν ἀρετή. Κατά τήν τρίτη ἡμέρα, Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν ὁρίζει στήν κάθε χριστιανική ψυχή, σύμφωνα μέ τό παράδειγμα τῆς ἀναστάσεώς Του, νά ἀνεβεῖ στούς οὐρανούς ὥστε νά προσκυνήσει τόν Θεό τῶν πάντων. Ἐξ αὐτοῦ εἶναι πολύ σωστή ἡ συνήθεια τῆς Ἐκκλησίας νά τελεῖ μνημόσυνο τήν τρίτη ἡμέρα. Μετά τήν προσκύνηση τοῦ Θεοῦ διατάσσεται νά ἐπιδειχθοῦν στήν ψυχή οἱ ποικίλες καί τερπνές εὐφροσύνες καί τά κάλλη τοῦ παραδείσου. Ὅλα αὐτά ἡ ψυχή τά ἀντικρίζει γιά ἕξι ἡμέρες, θαυμάζοντας καί δοξάζοντας τόν Δημιουργό τοῦ παντός, τόν Θεό. Βλέποντας ὅλα αὐτά, ἀλλάζει καί λησμονεῖ τήν θλίψη πού εἶχε κατοικώντας στό σῶμα. Ὡστόσο, ἄν εἶναι ἔνοχη ἁμαρτιῶν, βλέποντας ὅλα αὐτά στενάζει καί ἀνακράζει λέγοντας: “Ἀλλοίμονο μου! Πόσα ἀμέλησα σέ ἐκεῖνον τόν κόσμο, προσβλέποντας μόνον στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μου, διήνυσα τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς μου ἐν ἀκηδίᾳ καί δέν ὑπηρέτησα τόν Θεό ὅπως θά ἔπρεπε, ὥστε νά ἀξιωθῶ αὐτῶν τῶν χαρίτων καί αὐτῆς τῆς δόξης. Ἀλλοίμονο σέ μένα τήν ταλαίπωρη!”… Καί μετά ἀπό τήν παραμονή ἕξι ἡμερῶν σέ ὅλες τίς εὐφροσύνες τῶν δικαίων, οἱ Ἅγγελοι τήν ἐπιστρέφουν πάλι νά προσκυνήσει τόν Θεό. Ὡς ἐκ τούτου, ὀρθά πράττει ἡ Ἐκκλησία τελώντας μνημόσυνο τήν ἔνατη ἡμέρα. Μετά τήν δεύτερη προσκύνηση, ὁ Δεσπότης προστάζει νά μεταφερθεῖ ἡ ψυχή στήν κόλαση καί νά τῆς ἐπιδειχθοῦν ἐκεῖ ὅλα τά μέρη τῶν μαρτυρίων, τά ποικίλα μέρη τῆς κολάσεως καί τά πολυποίκιλα μαρτύρια τῶν ἀθέων, κατά τά ὁποῖα οἱ ψυχές τῶν ἁμαρτωλῶν ὀδύρονται, ἐκεῖ ὅπου ἀκούγεται ὁ τριγμός τῶν ὀδόντων. Σέ ἐκεῖνα τά μέρη ἡ ψυχή περιφέρεται τριάντα ἡμέρες, τρέμοντας νά μήν καταδικασθεῖ καί ἡ ἴδια σέ ἐγκλεισμό σέ ἐκείνην τήν φυλακή. Τήν τεσσαρακοστή ἡμέρα ἡ ψυχή πάλι φέρεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τότε ὁ Κριτής ὁρίζει στήν ψυχή τό μέρος πού τῆς ἁρμόζει κατά τά ἔργα της. Ὡς ἐκ τούτου, καί πάλι ὀρθά ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνο ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων τήν τεσσαρακοστήἡμέρα»(Μακαρίου Αἰγυπτίου, Λόγος περί ἐξόδου ψυχῆς, PG 34,385D-392B.Παρατίθεται στήν ἀνωτέρω μνημονευθεῖσα Δογματική τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς στίς σελ. 930-931).

Βέβαια ὁ μακαριστός καθηγητής Π. Τρεμπέλας ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ὠφέλεια ἀπό τά μνημόσυνα εἶναι περιορισμένη.(Π.Ν. Τρεμπέλα, ὅ.π., σελ.411). Ὅμως ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων καί ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων συνηγορεῖ ὑπέρ τῆς ἐλαφρύνσεως ἀκόμη καί ὑπέρ τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς κολάσεως μέσω τῶν μνημοσύνων, προσευχῶν, Λειτουργιῶν καί ἀγαθοεργιῶν. Εἶναι ἀρκετά σύνηθες τό γεγονός τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τήν κόλαση μέσω τῶν ἀνωτέρω τρόπων βοηθείας τῶν τεθνεώτων. Αἴφνης ὁ μακαριστός καθηγητής Νῖκος Ματσούκας γράφει στή Δογματική του: «Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δέν ὑπόκειται σέ κανένα νόμο, ἄν ἡ ψυχή τόν ζητάει καί τόν θέλει. Τό ἔλεός του εἶναι ἀπροσμέτρητο. Αὐτό τό νόημα ἔχουν οἱ εὐχές καί τά μνημόσυνα. Πέρα ἀπό ὅσα λένε οἱ λόγιοι πατέρες, καί ἡ ἁπλή ἀσκητική παράδοση κινεῖται στήν ἴδια γραμμή τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας.Σύμφωνα μέ μιά διήγηση ἕνας γιατρός, ὀνόματι Ἰοῦστος, ἔκλεψε χρήματα, καί σάν πέθανε πῆγε στήν κόλαση. Στά ὄνειρα τοῦ ἀδελφοῦ του παραπονιόταν πώς περνοῦσε ἄσκημα. Μετά τριάντα λειτουργίες γλίτωσε τήν κόλαση! Παρουσιάστηκε στόν ἀδελφό του, κατ’ὄναρ καί πάλι, καί τοῦ εἶπε πώς ἦταν καλά. (Εὐεργετινός, τόμος Β́, Ἀθῆναι 1958, σελ.77-79 καί Νίκου Α. Ματσούκα, Δογματική καί συμβολική θεολογία Β, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 547)

Ἐπίσης θά καταθέσουμε τρεῖς θαυμαστές διηγήσεις γιά τήν ἀπαλλαγή ἀπό τήν κόλαση ὁρισμένων δυσσεβῶν προσώπων πού ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Γιατί ὅμως τό πρᾶγμα θεωρεῖται δυσβάστακτο; Μήπως ἡ πρωτομάρτυς δέν ἔσωσε τήν Φαλκονίλλα μετά τό θάνατό της; Βέβαια θά ἰσχυρισθεῖς ἴσως ὅτι αὐτή τό ἔκανε μέ τήν ἀξία της, ἐπειδή ἦταν πρωτομάρτυς καί ἔπρεπε νά εἰσακουσθεῖ ἡ δέησή της. Ἐγώ ὅμως ὡς ἀπάντηση σ’αὐτό λέω˙ καλά ἔπραξε ἡ πρωτομάρτυς ἐκεῖ. Πρόσεξε ὅμως γιά χάρη τίνος ἔγινε ἡ παράκληση˙ ὅτι δηλαδή ἔγινε γιά χάρη μιᾶς Ἑλληνίδας καί εἰδωλολάτρισσας, πού ἐργαζόταν σέ ἐντελῶς βέβηλο καί ξένο κύριο. Ἐνῶ ἐδῶ ἕνας πιστός ἀπευθύνεται στόν ἴδιο Κύριο γιά χάρη ἄλλου πιστοῦ. Βάλε λοιπόν τό ἕνα δίπλα στό ἄλλο, γιά νά δεῖς ἄν συγκρίνονται, καί δέν θά σοῦ μείνει ἀμφιβολία» (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ὅ.π., σελ.165).

Ἡ δεύτερη διήγηση: «Σέ ἄλλον πάλι ἀπό τούς θεοφόρους πατέρες, πού εἶχε κάποιο μαθητή πού ζοῦσε ζωή ἄτακτη, ὅταν αὐτός ἔφτασε στό τέλος τῆς ζωῆς του ἀπό ἀπερισκεψία, ὁ πολυεύσπλαχνος καί φιλόψυχος Κύριος, ἐπειδή ὁ γέροντας τόν παρακάλεσε μέ δάκρυα, τοῦ φανέρωσε ὅτι θά τόν κάψει στή φλόγα μέχρι τόν λαιμό, ὅπως τόν πλούσιο τῆς παραβολῆς τοῦ Λαζάρου. Ἐπειδή ὅμως μετά ἀπό αὐτό ὁ ἅγιος κατέβαλε μεγάλο κόπο παρακαλώντας τό Θεό μέ δάκρυα, ὁ Θεός τοῦ φανέρωσε ὅτι θά τόν βάλει στή φλόγα μέχρι τή ζώνη. Στή συνέχεια, ἀφοῦ καί πάλι ὁ ἅγιος κατέβαλε ἀλλεπάλληλες προσπάθειες, ἔδειξε στό γέροντα σέ ὀπτασία ὅτι εἶναι τελείως ἐλεύθερος καί ἀπαλλαγμένος ἀπό τή φωτιά τῆς κολάσεως» (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ὅ.π., σελ.167).

Ἡ τρίτη διήγηση: «Πρέπει λοιπόν μαζί μ’αὐτούς νά θυμηθοῦμε καί ἄλλες ἱστορίες. Ὁ Γρηγόριος λοιπόν ὁ Διάλογος, ἐπίσκοπος τῆς παλαιᾶς Ρώμης, ἄνδρας, ὅπως ὅλοι γνωρίζουν, ξακουστός σέ ἁγιωσύνη καί γνώση, μέ τόν ὁποῖο, λένε, ὅτι, ὅταν λειτουργοῦσε, συλλειτουργοῦσε οὐράνιος καί θεῖος ἄγγελος, καθώς κάποτε περπατοῦσε στό λιθόστρωτο, σταμάτησε ἐπίτηδες καί ἔκανε μακρά προσευχή στόν φιλόψυχο Κύριο γιά τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ βασιλιᾶ Τραϊανοῦ. Καί ἀμέσως φωνή πού ἦρθε ἀπό τό Θεό σ’αὐτόν ἄκουσε νά τοῦ λέει τά ἑξῆς. “Ἄκουσα τήν προσευχή σου, λέει, καί δίνω συγχώρηση στόν Τραϊανό˙ἐσύ ὅμως νά μή ἐξακολουθήσεις νά μοῦ προσφέρεις προσευχές γιά ἀσεβεῖς.” Ὅτι αὐτό εἶναι ἀληθινό καί ἀναμφισβήτητο, μάρτυρας εἶναι ὁλόκληρη ἡ Ἀνατολή καί ἡ Δύση. Νά λοιπόν αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἀπό τή Φαλκονίλλα. Γιατί ἐκείνη δέν ἔγινε αἰτία κακοῦ σέ κανέναν, ἐνῶ αὐτός προκάλεσε τόν πικρό θάνατο πολλῶν μαρτύρων» (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ὅ.π., σελ.177). Διαπιστώνουμε ἀπό αὐτές τίς τρεῖς διηγήσεις τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ ὅτι ὁ Θεός μέ τίς προσευχές τῶν ἁγίων ἐλευθερώνει καί ἀπαλλάσσει ἀπό τήν κόλαση ἀμελεῖς, ἀσεβεῖς ἀκόμη καί θεομάχους, ὅπως ἦταν ὁ αὐτοκράτορας Τραϊανός.

Ἀκόμη θά ἀναφέρουμε ὅσα γράφει ἐπί τοῦ προκειμένου θέματος τό Τριώδιον τό Ψυχοσάββατον πρό τῆς Ἀπόκρεω: «Ὅτι δέ ὠφελεῖ τάς ψυχάς τά ὑπέρ αὐτῶν γινόμενα, δῆλον μέν καί ἐξ ἄλλων πολλῶν, ἀλλά δή καί ἐκ τῆς κατά τόν ἅγιον Μακάριον ἱστορίας. Ὅς ἀνδρός ἀσεβοῦς Ἕλληνος ξηρόν κρανίον, κατά τήν ὁδόν παριών (=περνώντας) εὑρηκώς, ἤρετο (=ρώτησε). Εἴ τινά ποτε ἐν Ἅδῃ παραμυθίας (=παρηγοριᾶς) αἴσθησιν ἔχουσι; Τό δέ ἀπεκρίνατο, πολλήν αὐτούς ἔχειν ἄνεσιν, ἡνίκα (=ὅταν) ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων εὔχῃ (=προσεύχεσαι), Πάτερ, εἰπόν.Ἦν γάρ τοῦτο ποιῶν ὁ μέγας, καί δεόμενος τοῦ Θεοῦ (=παρακαλοῦσε τόν Θεό), μαθεῖν ἐφιέμενος (=θέλοντας νά μάθει), εἰ ὠφέλειά τις τοῖς προκεκοιμημένοις ἐντεῦθεν ἐγίνετο. Ἀλλά καί Γρηγόριος ὁ Διάλογος διά προσεχῆς, τόν βασιλέα Τραϊανόν σέσωκεν ἀκούσας παρά Θεοῦ, μή ἄλλοτέ ποτε αὐτόν ὑπέρ ἀσεβοῦς δεηθῆναι (=νά μή παρακαλέσει).Ναί μήν (=βεβαίως) τόν καί θεοστυγῆ (=θεομίσητο) Θεόφιλον, Θεοδώρα ἡ Βασιλίς, διά τῶν ἁγίων καί ὁμολογητῶν Ἀνδρῶν, τῶν βασάνων ἐξήρπασε καί διέσωσεν, ὡς ἱστόρηται» (Τριώδιον, Σαββάτον πρό τῆς Ἀπόκρεω).

 

Ένα ολόκληρο ηφαίστειο, το Νιραγκόνγκο στην Goma της Αφρικής, έκανε «πίσω», από τις προσευχές μιάς Ορθόδοξης Ενορίας !

Ο ιθαγενής ιερέας τής Ενορίας τού Αγίου Νεκταρίου, ο π. Χαρίτων στό παρακάτω video εξιστορεί
μέ απλότητατα όσα συνέβησαν…

Το ηφαίστειο Νιραγκόγκο χύνει τη λάβα του κοντά στην ενορία του Αγίου Νεκταρίου στην Γκόμα της Αφρικής

Ο εκεί ιθαγενής εφημέριος π. Χαρίτων κινδυνεύοντας την ζωή του δεν έφυγε ποτέ από τη Γκόμα μένοντας εκεί με τήν Ορθόδοξη Εκκλησία ανοικτή για να λειτουργεί όσους δεν έφυγαν !

Το ηφαίστειο Νιραγκόνγκο, κοντά στην πόλη Γκόμα, στην ανατολική ΛΔ του Κονγκό, εξερράγη σήμερα, προκαλώντας πανικό στους κατοίκους, πολλοί από τους οποίους προσπαθούν να φύγουν στη γειτονική Ρουάντα για να προστατευθούν.

Η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό ενεργοποίησε το σχέδιο εκκένωσης της πόλης Γκόμα, ανακοίνωσε μέσω του Twitter ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Πάτρικ Μουγιάγια.

Το ηφαίστειο Νιραγκόνγκο απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα βορείως της Γκόμα.

Κόκκινες λάμψεις διακρίνονται από τον κρατήρα του ηφαιστείου και μια έντονη οσμή θείου έχει απλωθεί στην πόλη που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Κίβου. Προς το παρόν δεν διακρίνεται κάποια ροή λάβας, ούτε έχει γίνει αισθητή κάποια σεισμική δόνηση. Όμως στην Γκόμα κυριάρχησε πανικός και πολλοί κάτοικοι έτρεξαν να γυρίσουν στα σπίτια τους, βλέποντας με ανησυχία τον κρατήρα και τον ουρανό, στα βόρεια, να έχει βαφτεί κόκκινος.

“Ο ουρανός είναι κόκκινος. Υπάρχει έντονη οσμή. Βλέπουμε από μακριά τεράστιες φλόγες να ξεπηδούν από το βουνό. Αλλά δεν υπάρχουν δονήσεις. Ούτε οι σειρήνες ήχησαν μέχρι τώρα”, είπε μια κάτοικος, η Καρίν Μπαλά.

Σε μεγάλο μέρος της πόλης έχει διακοπεί η ηλεκτροδότηση και εκατοντάδες άνθρωποι, άνδρες γυναίκες και παιδιά, κατευθύνονται πεζή ή με αυτοκίνητα προς τα σύνορα με τη Ρουάντα.

“Ο κόσμος φεύγει ή ετοιμάζεται να φύγει”, είπε ένας άλλος κάτοικος: κάποιοι κουβαλούσαν τα στρώματά τους, άλλοι τα παιδιά τους…

++++++++++++++++++

Εκτός από τη Ρουάντα, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο προς τα δυτικά, στην περιοχή Μασίσι. “Πήρα τα παιδιά και φεύγουμε με το αυτοκίνητο. Υπάρχει κίνδυνος να έρθει η λάβα στην Γκόμα, ποτέ δεν ξερεις”, εξήγησε ένας κάτοικος.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση στην Γκόμα και την ηφαιστειακή δραστηριότητα του Νιραγκόνγκο, καλώντας τους κατοίκους να παραμείνουν ψύχραιμοι.

Στις 17 Ιανουαρίου 2002 το Νιραγκόνγκο εξερράγη καλύπτοντας με λάβα σχεδόν όλη την ανατολική Γκόμα, συμπεριλαμβανομένης και της μισής πίστας του αεροδρομίου της πόλης. Η φονικότερη έκρηξη σημειώθηκε το 1977, όταν σκοτώθηκαν περισσότεροι από 600 άνθρωποι.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Η σκήτη του Αγίου Βασιλείου

Το Κυριακό της σκήτης, που τώρα πλέον ανήκε στην καλύβη του παπα-Γεράσιμου όπου πήγαινα, τιμάται επ’ ονόματι του Μεγάλου Βασιλείου. Η παράδοσις λέει, ότι ιδρυταί της σκήτης αυτής ήσαν βασιλειανοί μοναχοί, οι οποίοι ήλθαν από την Καππαδοκία, φέρνοντας μαζί τους την κάρα του αγίου Πατρός.

Ο παπα-Γεράσιμος καταγόταν από την Θεσσαλία, και είχε κοινοβιάσει στην Μονή Φλαμουρίου, κοντά στον Βόλο. Όταν ήταν ακόμη διάκονος, κινούμενος από ζήλο για εντονώτερη ασκητική ζωή, έφυγε από τον Βόλο και ήλθε εδώ στην έρημο. Συνδέθηκε στενά με τον ησυχαστή γέροντα Καλλίνικο τον Κατουνακιώτη. Από αυτόν διδάχθηκε την μέθοδο της νοεράς προσευχής και προσεπάθησε να τον μιμηθή. Όλοι πιστεύαμε ότι ο παπα-Γεράσιμος ακολουλουθούσε πιστά τα ίχνη του διδασκάλου του γέροντος Καλλινίκου.

Ήταν μικροσκοπικός στο σώμα, αλλά γίγας στην ψυχή. Αδύνατος, σκελετωμένος, με ολιγότριχο πώγωνα, απλός και γεμάτος αγάπη. Είχε πολλέςεπαφές με την συνοδία μας. Τον εκλεκτό υποτακτικό του π. Μάξιμο τον είχε μυήσει σε όλα τα θέματα της μυστικής ζωής. Οι Πατέρες, και ιδιαιτέρως η Φιλοκαλία, ήσαν το καθημερινό του εντρύφημα.

Όταν επήγα, βρήκα τον γέροντα να κάθεται κοντά στο τζάκι της μικρής καλύβης του, με τις χαμηλές πόρτες και τα μικρά κελλιά, και να μελετά την Φιλοκαλία. Με υποδέχθηκε με ιδιαίτερη χαρά. Καθήσαμε και οι δύο στο τζάκι, που κατέτρωγε αχόρταγα τα κέδρινα ξύλα, γιατί είχε προχωρήσει για τα καλά ο χειμώνας. Μου προσέφερε ένα ζεστό φασκόμηλο και αρχίσαμε την συζήτησι γύρω από το αγαπημένο του θέμα, την συνεχή θ. Κοινωνία. Είχε αξιόλογη προσωπική εμπειρία για την μεγάλη αυτή υπόθεσι. Πολλές φορές μου έλεγε με δάκρυα: «Τι χάνουν οι ευλογημένοι πατέρες που ζουν μακράν του αγίου Ποτηρίου! Έχουν τον Χριστό καθημερινώς εμπρός των. Εκείνος τους προσφέρεται, ενώ αυτοί αρνούνται την προσφορά Του».

-Έλα να δούμε, μου είπε σε λίγο, τι λένε οι άγιοι Πατέρες επάνω σ’ αυτό το θέμα.

Διαβάσαμε από τον Ευεργετινό, από την Φιλοκαλία, από τον άγιο Νικόδημο, από τον άγιο Μακάριο Καρίνθου. Μου υπενθύμισε ακόμη την γνώμη των πρώτων μεγάλων Πατέρων. Η συζήτησις διήρκεσε περισσότερο από τέσσερις ώρες. Ο λόγος του είχε χαρακτηριστική διαύγεια και σαφήνεια. Έτσι βοήθησε κι εμένα να καταλάβω την αξία του δικαιώματος που έχουμε να κοινωνούμε, ει δυνατόν, κάθε ημέρα.

Ο ευλογημένος υποτακτικός του π. Μάξιμος, καθισμένος κατάχαμα, σταυροπόδι, παρακολουθούσε σιωπηλός. Έξω ο βοριάς μαινόταν, προμηνύοντας χιονοθύελλα. Κι εμείς γύρω από το τζάκι, μέσα στην θαλπωρή της φωτιάς, δεν καταλαβαίναμε πως επερνούσαν οι ώρες. Εκείνη η συζήτησις, όλο θέρμη και ζεστασιά, δεν έλεγε να πάρη τέλος. Η ώρα του εσπερινού είχε πρό πολλού περάσει.

-Ας διαβάσουμε τώρα τον εσπερινό, είπε ο π. Γεράσιμος. Εδώ όμως, διότι η κακοκαιρία δεν μας επιτρέπει να πάμε στο Κυριακό. Το κρύο είναι τσουχτερό.
Αργά, κατανυκτικά και με ασκητική τάξι διαβάσαμε τον εσπερινό. Ύστερα προχωρήσαμε στο θεοτοκάριο της ημέρας. Μόλις ετελειώσαμε, ο π. Γεράσιμος είπε:

-Η νύκτα έχει προχωρήσει. Ας διαβάσουμε εν συνεχεία το απόδειπνο.
Εν τω μεταξύ δεν είχαμε δειπνήσει.

Μετά το απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, οι οποίοι το συνοδεύουν πάντοτε σ’ ολόκληρο σχεδόν το Όρος, εκαθήσαμε λίγο να ξεκουρασθούμε. Νόμισα ότι επρόκειτο να ξαπλώσουμε, διότι σε λίγο έπρεπε να αρχίση η ορθρινή ακολουθία. Μα ο π. Γεράσιμος είχε φαίνεται στον νού του άλλο, ευλογημένο σχέδιο. Με πολλή φυσικότητα μας λέει:

-Τι να πέσουμε να κοιμηθούμε; Δεν αρχίζουμε κατ’ ευθείαν το μεσονυκτικό και τον όρθρο;

Μόλις το άκουσα, ένοιωσα μια δυσκολία, διότι ήμου πάρα πολύ κουρασμένος. Αυτό όμως δεν είχε καμμία σημασία. Ο π. Γεράσιμος, πριν καλά-καλά το σκεφθούμε, έβαλε «Ευλογητός» και αρχίσαμε να διαβάζουμε το μεσονυκτικό και εν συνεχεία τον όρθρο.

Μόλις ετελειώσαμε και τις ώρες, μας λέει:

-Τώρα πάμε σιγά-σιγά στην εκκλησία να κοινωνήσουμε!

Ήταν σκοτεινά. Ξεκινήσαμε και οι τρείς μέσα στο σκοτάδι, κρατώντας ένα φανάρι, κάτω από την απειλή της βαρυχειμωνιάς. Σε λίγο φθάσαμε στο Κυριακό. Ανοίξαμε και προχωρήσαμε με ευλάβεια. Στιγμές ιερές, στιγμές υπερκόσμιες! Έντονα συναισθήματα κυρίευσαν το εσωτερικό μας. Εδιαβάσαμε την ακολουθία της θείας Μεταλήψεως για να παρακαλέσουμε τον κύριο να συγκαταβή…

«Συ γαρ είπας, Δέσποτά μου,
Πας ο τρώγων μου την Σάρκα,
Πίνων δε μου και το Αίμα,
Εν εμοί μεν ούτος μένει,
Εν αυτώ δ’ εγώ τυγχάνω…
Ίνα γουν μη μόνος μένω
δίχα σου του Ζωοδότου,
της πνοής μου, της ζωής μου,
του αγαλλιάματός μου,
της του κόσμου σωτηρίας,
διά τούτο σοι προσήλθον,
ως οράς, μετά δακρύων…»

αντηχούσε η φωνή μας μέσα στους κατάψυχρους θόλους του Κυριακού, γεμάτη προσμονή, πόνο και θείο έρωτα.

«Του Δείπνου σου του μυστικού
Σήμερον, Υιέ Θεού,
κοινωνόν με παράλαβε…».

Ο π. Γεράσιμος στην αγία Τράπεζα έκανε την αγία ένωσι και σε λίγο μας προσκάλεσε από την ωραία πύλη:

-«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε».

Με δέος και ανέκφραστη χαρά κοινωνήσαμε των αχράντων Μυστηρίων. «Όπου εισί δύο η τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών». Εδιαβάσαμε την ευχαριστία και κατόπιν επιστρέψαμε στο καλυβάκι, ενώ άρχιζε σιγά-σιγά να αχνοφέγγη η αυγή.

Πτωχεία και απλότης επικρατούσε παντού. Στον ναό, στις ασκητικές μορφές, στην ταπεινή καλύβη. Μέσα μας όμως υπήρχε ο ανεκτίμητος θησαυρός, ο αμύθητος πλούτος του ουρανού.

Η βραδυά εκείνη θα μου μείνη αξέχαστη. Ήταν όλη αφιερωμένη στον Θεόν. Μελέτη των αγίων Πατέρων, προσευχή και λατρεία την εκάλυψε. Την επεσφράγισε δε το βραβείο της θείας αγάπης, ο μυστικός και αθάνατος Δείπνος, το ιερό και μέγα Πάσχα, που είναι ο Χριστός.

Έτσι περίπου ζούσε ο παπα-Γεράσιμος με την συνοδεία του. Ασκητική ζωή, συχνή θεία Κοινωνία, ησυχία, νήψις, νοερά προσευχή, ζωή αδιάκοπα ενωμένη με τον Χριστό.
Ήπιαμε ένα ζεστό φασκόμηλο και αφού ευχαρίστησα τον άγιο εκείνον άνθρωπο, ξεκίνησα για την καλύβη μας με καινούργια φτερά.

Όταν περιέγραψα στον Γέροντα και τους αδελφούς τα γενόμενα, ο Γέροντας μου παρετήρησε:

-Όσο μεγαλώνης και αποκτάς ταπείνωσι, ο Χριστός θα σου αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο. Υπομονή λοιπόν στις δυσκολίες και ταπεινό φρόνημα.

«ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ»
Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

 

Εδώ ασκήθηκαν μεγάλοι επώνυμοι και ανώνυμοι, γνωστοί και άγνωστοι, πνευματικοί αγωνιστές : Ο Όσιος Παίσιος Βελτιτκόφσκυ, ο μοναχός Γεράσιμος Μενάγιας, ο Γέροντας Ιωνάς ο Ρουμάνος, ο παπα - Μακάριος, οι Γέροντες Λεόντιος, Δανιήλ και Θεοφύλακτος, ο παπα-Γεράσιμος ο Πνευματικός, οι Κρητικοί Γέροντες Χερουβείμ και Δαμασκηνός και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο νηπτικός Γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης με τη συνοδεία του και ο Γέροντας Αβιμέλεχ ο μετέπειτα Μικραγιαννανίτης και φυσικά εδώ ασκήτεψε ο άγιος Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής…

Τα υπέρ και τα κατά των covid-19 διαβολίων.

εστάλη από αναγνώστη

ΥΠΕΡ

· Ενδεχομένως βελτίωση των συμπτωμάτων σε περίπτωση μόλυνσης από τον ιό.
· Μπαίνεις στη “White list” των εμβολιασμένων.
· To λέει η τηλεόραση.
· Το κάνουν όλοι.

ΚΑΤΑ

·Υπάρχει περίπτωση να νοσήσεις βαριά εξ αιτίας του εμβολίου ή ακόμη και να πεθάνεις.
·Είναι πειραματικά. Έχουν μόνο «Προσωρινή άδεια έκτακτης ανάγκης» που σημαίνει ότι δεν έχουν περάσει από τους ελέγχους που περνάει συνήθως ένα φάρμακο πριν να βγει στη κυκλοφορία.
· Δεν έχουν γίνει έρευνες για πιθανές μεσο­πρό­­θε­σμές και μακροπρόθεσμες παρε­νέργειες.  Δεν έχουν γίνει έρευνες για μακρο­πρό­θεσμη εμφάνιση καρκίνου ή αυτοάνο­σων.
· Η τεχνολογία τους βασίζεται σε γενετικές παρεμβάσεις στα κύτταρα. Δεν είναι 100%  αποδεδειγμένο ότι δεν προκαλείται αλλοί­ω­ση του DNA.
· Δεν προστατεύουν από τη μετάδοση του ιού.
·Δεν έχει εξακριβωθεί η αποτελεσματικότητά τους. Κανείς δεν ξέρει καν πόσες δόσεις  πρέπει να κάνει κάποιος για να είναι καλυμμένος. Επίσης, δεν γνωρίζουμε εάν  θα πρέπει  να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο όπως και το εμβόλιο της γρίπης.
·Δεν γνωρίζουμε την αποτελεσματικότητά των εμβολίων στις μεταλλάξεις του ιού.
·Ενδεχομένως να ευνοούν μεταλλάξεις του ιού.
·Σε περίπτωση που έχει επιπτώσεις στην υγεία μας, κανείς δεν θα αναλάβει την ευθύνη. Ήδη, εταιρείες και κυβερνήσεις έχουν υπογράψει δηλώσεις αποποίησης της ευθύνης σε οποιαδήποτε παρενέργεια.

 πηγή

Αφελές ρητορικό ερώτημα..

Άντε βάζετε μάσκες ωσάν μόσκοι ,ποίος ειναι ο λόγος, τι σας ωθεί να φωτογραφηθείτε και μάλιστα σε εξωτερικό χώρο  με τις μάσκες-φίμωτρα ;

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Στο πλαίσιο των ΚΖ/ Παυλείων την Πέμπτη 17 Ιουνίου το πρωί στον υπό κατασκευή Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά Βεροίας πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη ημερίδα πνευματικών με θέμα: «Το μυστήριο της Εξομολόγησης στον καιρό της πανδημίας».

Ημερίδα_ Η ΕΚΑΤΟΜΒΗ ΤΗΣ 9ης ΙΟΥΛΙΟΥ 1821

 

12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021 – Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ 

 00:00 Εισαγωγή από τον Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Βοσκό 00:04:50 Χαιρετισμὸς ἀπὸ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιο ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ 00:11:01 Συντονιστής: Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος, Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ 00:13:46 Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακείμ, Πρωτοσύγκελλος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου, Ὑποψήφιος διδάκτωρ Θεολογίας Α.Π.Θ.: «Ἡ ἔνταξη τῶν μαρτυρικῶς τελειωθέντων Κυπρίων κατὰ τὴν Τουρκοκρατία στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου» 00:47:15 Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Χριστοδούλου, M.Th.: «Στὸ μεθόριο τοῦ μαρτυρίου "Ὑπὲρ Πίστεως ἢ Πατρίδος": Ὁ ἱερομάρτυς Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανός» 01:15:06 Συζήτηση 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ 

 01:32:08 Συντονιστής: Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Χριστοδούλου 1:33:33 Μίμης Σοφοκλέους, Ἐπιστημονικὸς Διευθυντὴς τοῦ Παττίχειου Δημοτικοῦ Μουσείου, Ἱστορικοῦ Ἀρχείου, Κέντρου Μελετῶν Λεμεσοῦ: «Ὁ Ἀρχεπίσκοπος Κυπριανὸς ὡς ἑστία Φωτὸς στὴν 9η Ἰουλίου τοῦ Βασίλη Μιχαηλίδη» 02:07:57 Πέτρος Παπαπολυβίου, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητής - Τμῆμα Ἱστορίας καὶ Ἀρχαιολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου: «Ἡ Ἑλληνικὴ Σχολὴ Λεμεσοῦ, 1819-1821, κορύφωση τῆς ἐκπαιδευτικῆς ἄνοιξης στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυπριανοῦ: Οἱ ἐπιρροὲς ἀπὸ τὸν νεοελληνικὸ διαφωτισμὸ καὶ τὸν προεπαναστατικὸ πυρετό» (την εισήγηση διαβάζει η κ. Ηλιάνα Ζήνωνος, Φιλόλογος - Ιστορικός. 02:30:56 Συζήτηση 02:42:00 Πορίσματα Ἡμερίδας ἀπό τὸν Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Βοσκό

Ιερομόναχος Γεράσιμος Αγιοβασιλειάτης (1896-15 Φεβρουαρίου 1967)

Ο κατά κόσμον Νικόλαος Καραβέλης του Τριαντάφυλλου και της Ευαγγελίας γεννήθηκε στη Βερδικούσα Ελασσώνος το 1896. Εκάρη μοναχός μετά δύο άλλων αδελφών στις 15.11.1920 στην ιερά μονή Αγίας Τριάδος Σουρβιάς Βόλου. Το 1926 μετέβησαν στη μονή Φλαμουρίου, την οποία είχε ιδρύσει ο Φιλοθεΐτης άγιος Συμεών ο ανυ­πόδητος και μονοχίτων (+1594). Μαζί με τους άλλους δύο μοναχούς ήλθε στο Άγιον Όρος το 1924, τον ιερομόναχο Χριστόφορο (+1955), που πήγε στη Βατοπεδινή σκήτη του Αγίου Δημητρίου, και τον υποτα­κτικό του μοναχό Συμεών (+1956).

Ο Γεράσιμος, ο Θεσσαλός αυτός παπάς, το αρχαίο Κυριακό της σκή­της του Αγίου Βασιλείου είχε για κελλί του. Από τη μονή Φλαμουρίου της μητροπόλεως Δημητριάδος ήλθε διάκονος στο Άγιον Όρος. Μαθήτευσε στον Γέροντα Καλλίνικο (+1930), τον ησυχαστή, στα Κατουνάκια, όπου του δίδαξε τα μυστικά της νοεράς προσευχής. Ήταν μικροκαμωμένος, πετσί και κόκαλο, ολιγογένης και αδύναμος, αλλά με γενναία ψυχή και καρδιά φιλόχριστη, φιλάρετη, φιλάδελφη και φιλότεκνη. Καθημερινό του εντρύφημα είχε το βιβλίο της Φιλοκαλίας. Των ιεροπρεπών Κολλυβάδων θερμός υποστηρικτής και συνεχιστής. Κοινωνούσε καθημερινά και μιλούσε με «πάθος» για τη συνεχή θεία Μετάληψη. Έλεγε με δά­κρυα: «Τί χάνουν οι ευλογημένοι πατέρες που ζουν μακράν του αγίου ποτηρίου!». Λησμονιόταν στην ανάγνωση των ιερών ακολουθιών και στην αέναη προσευχή. Δεν το είχε για τίποτε να αναγνώσει τις Ώρες, τον Εσπερινό, το Θεοτοκάριο, το Απόδειπνο, τους Χαιρετισμούς, τον Όρθρο, τη θεία Λειτουργία. Νύχτες ολόκληρες τις αφιέρωνε στον Θεό, δίχως να σκέφτεται και να υπολογίζει την αδύναμη σάρκα του. Μ’ ένα φασκόμηλο περνούσε πολλά βράδια. Φτώχια. Απλότητα, ησυχία και κα­τάνυξη βασίλευαν πάντοτε στο ταπεινό κελλί του αξιομακάριστου αυ­τού Γέροντος. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1937. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 15.2.1967 στην Καλύβη των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Πηγές – Βιβλιογραφία

Ανώνυμου, Ακάκιος μοναχός, Αγιορειτική Βιβλιοθήκη 333-334/1964, σσ. 218-219. Χε­ρουβείμ αρχιμ., Από το Περιβόλι της Παναγίας νοσταλγικές αναμνήσεις, Ωρωπός Αττικής 1981, σσ. 204-209.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ.779-780

 

Η Αγία Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς Βόλου (1921-1995)

Α' μέρος Διαβάστε επίσης τον θαυμαστό βίο της : Η Αγία Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς( Α μέρος) :http://trelogiannis.blogspot.com/2011... και δεύτερο μέρος εδώ:http://trelogiannis.blogspot.com/2011...