Δύο σχήματα.

 

Απόστολος Σαραντίδης

Μη ρητορικό ερώτημα: Τι είναι ασυγκρίτως πολυτιμότερο, το παιδί μας ή η Ορθόδοξη πίστη μας;

1. Μία οικογένεια με μοναχοπαίδι. Μονάκριβο. Αγαπημένο.
2. Κάποια στιγμή το παιδί αρχίζει να παρενοχλείται από κακόβουλο αξιωματούχο. Οι γονείς σιωπούν. Μερικοί γείτονες αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
3. Στη συνέχεια προπηλακίζεται. Οι γονείς σιωπούν. Κάποιοι γείτονες με ανώτερη θέση αρχίζουν να διαμαρτύρονται.
4. Κατόπιν το τραυματίζει. Οι γονείς σιωπούν. Περισσότεροι γείτονες διαμαρτύρονται.
5. Έπειτα καταλήγει από τα πολλαπλά χτυπήματα στο νοσοκομείο και οι γείτονες αρχίζουν να συζητούν καθ’ ομάδες. Οι γονείς εξακολουθούν να σιωπούν παρά την αναταραχή που έχει δημιουργηθεί και τη σοβαρότητα της κατάστασης.
6. Αρκετοί γείτονες πλέον αρχίζουν να ελέγχουν και να μη χαιρετούν τους γονείς για την αδράνειά τους, ως όφειλαν από τη νομοθεσία και την κοινή λογική. Εκείνοι τούς διώχνουν λέγοντάς τους ότι είναι θέμα της κρατικής αστυνομίας και όχι των γειτόνων.
7. Τελικά ο αξιωματούχος σκοτώνει το παιδί. Οι γονείς σιωπούν. Οι καλοί γείτονες αν και λίγοι, αιφνιδιάζονται.
8. Η αστυνομία και οι εισαγγελείς με πλήθος επιβαρυντικών στοιχείων και τις διαμαρτυρίες τρίτων δεν παρεμβαίνουν.
9. Γείτονες φωνάζουν ότι ο άνθρωπος είναι δολοφόνος και ζητούν την  καταδίκη του. Οι γονείς λένε ότι πρέπει να το πει αυτό και να το κάνει δικαστήριο, ότι είναι δηλαδή δολοφόνος, και τότε μόνο θα είναι, και μάλιστα αν είναι δυνατόν διευρυμένο, Άρειος Πάγος.
10. Στο ερώτημα πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό αν αυτοί οι ίδιοι οι γονείς πρώτοι δεν τον καταγγείλουν, η απάντηση που εισπράττουν είναι, ότι το κράτος ξέρει τι κάνει, να υπακούμε και να έχουμε εμπιστοσύνη στις αρχές του.
11. Στο μεταξύ αυτός κάνει και άλλα κακουργήματα σε άλλους. Το  κράτος δεν κινητοποιείται και δικαστήριο δεν διαφαίνεται αν και δικαστές είναι οι ίδιοι οι γονείς.
12. Τρελό; Παραλογισμός; Είναι δυνατόν; Δεν είναι!


Β. Το δεύτερο σχήμα απλό αλλά όχι απλοϊκό: 
1. Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με την Ορθοδοξία. Μονάκριβη. Αγαπημένη.
2. Κάποια στιγμή η Ορθοδοξία αρχίζει να παραχαράσσεται από κακόβουλο αιρετίζοντα Πατριάρχη. Οι επίσκοποι σιωπούν. Μερικοί πιστοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
3. Στη συνέχεια αλλοιώνεται. Οι επίσκοποι σιωπούν. Κάποιοι ιερωμένοι αρχίζουν να διαμαρτύρονται.
4. Κατόπιν την τραυματίζει πνευματικά. Οι επίσκοποι σιωπούν. Περισσότεροι πιστοί διαμαρτύρονται.
5. Έπειτα καταλήγει από τα πολλαπλά χτυπήματα σε ιερές συνάξεις και συνέδρια κληρικών και λαϊκών. Οι επίσκοποι εξακολουθούν να σιωπούν παρά την αναταραχή που έχει δημιουργηθεί και τη σοβαρότητα της κατάστασης.
6. Κάποιοι ιερωμένοι καταλήγουν σε αποτείχιση από την αίρεση των προϊσταμένων τους για την αδράνεια και τις απαράδεκτες ενέργειές τους, ως όφειλαν από τους ιερούς κανόνες και την κοινή λογική. Οι επίσκοποι τούς διώκουν και λένε ότι αυτό είναι θέμα της διοικούσας εκκλησίας και όχι των πιστών.
7. Τελικά ο Πατριάρχης προδίδει την Ορθοδοξία. Οι επίσκοποι σιωπούν. Το μικρό πιστό ποίμνιο, αιφνιδιάζεται.
8. Η Σύνοδος και οι επίσκοποι με πλήθος επιβαρυντικών στοιχείων και τις διαμαρτυρίες πιστών δεν παρεμβαίνουν.
9. Πιστοί φωνάζουν ότι ο Πατριάρχης είναι αιρετικός και ζητούν την καθαίρεσή του. Οι επίσκοποι λένε ότι πρέπει να το πει αυτό και να το κάνει Σύνοδος, ότι είναι δηλαδή αιρετικός, και μόνον τότε θα είναι, και μάλιστα αν είναι δυνατόν διευρυμένη, Οικουμενική.
10. Στο ερώτημα πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό αν αυτοί οι ίδιοι οι επίσκοποι πρώτοι δεν τον καταγγείλουν, η απάντηση που εισπράττουν είναι, ότι η εκκλησία ξέρει τι κάνει, να υπακούμε και να έχουμε εμπιστοσύνη στις εκκλησιαστικές αρχές.
11. Στο μεταξύ αυτός κάνει και άλλα κακουργήματα στην πίστη. Η εκκλησιαστική διοίκηση δεν κινητοποιείται και Σύνοδος δεν διαφαίνεται αν και συνοδικοί είναι οι ίδιοι οι επίσκοποι.
12. Τρελό; Παραλογισμός; Είναι δυνατόν; Είναι!
Πηγή

Κατάθεση Θεμέλιου Λίθου ναοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου στὴν Ἱ.Μ. Ἁγίου Νικολάου στὴν Ὀροῦντα

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου  Νεοφύτου στὴν ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία τὴ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ τελέσθηκε στὴν πανηγυρίζουσα ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Νικολάου παρὰ τὴν Ὀροῦντα, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου καί, τελετὴ κατάθεσης Θεμελίου Λίθου τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Ἁγίου Φιλουμενοῦ τοῦ νέου ἱερομάρτυρος τοῦ Κυπρίου (17.6.19).
 Φωτογραφίες: Ἀρχείο Ἱ.Μ.Μόρφου, Ἀντώνης Ἀ. Ἀντωνίου, Ἀ. Βικέτος 

Ψάλλει ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου  Μάριος Ἀντωνίου.

Η αναβίωση του κομμουνισμού

Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, είναι πια δυνατόν να εγκατασταθεί ένα σύστημα αυτοελέγχου, σύμφωνα με αυτό που θεωρούν αποτελεσματικότερο οι οπαδοί της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας «σοβιετικού τύπου» – οπότε προβλέπεται ένας καινούργιος ανταγωνισμός συστημάτων, η έκβαση του οποίου είναι μεν αβέβαιη, αλλά θα αναβίωνε την κομμουνιστική οικονομία που θεωρείται μετά το 1990 νεκρή, με αφετηρία την Κίνα. Αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί με τη βοήθεια των νέων δυνατοτήτων που προσφέρει η τεχνολογία, ένα σύστημα που θα ανταγωνιζόταν επιτυχημένα τις δημοκρατικές, καπιταλιστικές κοινωνίες – ιδίως σε μία εποχή που ο καπιταλισμός, με τη μορφή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα, με την κυριαρχία των ελίτ του 1% στο 99%, με την υποχώρηση της Δημοκρατίας που «άγεται και φέρεται» πλέον από τις αγορές κοκ.

Ορισμένοι έχουν την ελπίδα πως ο καπιταλισμός θα αντικατασταθεί στο μέλλον από ένα καλύτερο και δικαιότερο σύστημα – ενώ άλλοι πως θα επιστρέψει ξανά στις ρίζες του, στην πραγματική δηλαδή ελεύθερη αγορά, χωρίς τα σημερινά ολιγοπώλια που έχουν δημιουργηθεί. Υπάρχει όμως και μία τρίτη παραλλαγή, στην οποία δεν δίνεται σημασία στη Δύση: η αναβίωση της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας «σοβιετικού τύπου», με τη βοήθεια των «βάσεων δεδομένων» – των πληροφοριών δηλαδή που συλλέγονται και επεξεργάζονται από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Κίνα, η οποία έχει στόχο να κυριαρχήσει στον πλανήτη – γνωρίζοντας πως για να τα καταφέρει πρέπει να εφεύρει ένα δικό της σύστημα, εντελώς διαφορετικό από το υφιστάμενο. Εύλογα, αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί τις Η.Π.Α. «στο δικό τους γήπεδο», γνωστό ως σύστημα του χρέους – το οποίο βασίζεται στο δολάριο και στα διάφορα οικονομικά όπλα που έχει στη διάθεση της η υπερδύναμη.

Ειδικότερα, στην Κίνα σήμερα δημιουργείται ένας κρατικός καπιταλισμός στηριζόμενος σε βάσεις δεδομένων, ο οποίος δεν αποτελεί μόνο πρόκληση για όλα τα επί μέρους στοιχεία της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς – αλλά θα μπορούσε επί πλέον να ανταγωνιστεί με επιτυχία τις δυτικές μορφές καπιταλισμού.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως ο όρος «ανταγωνισμός των συστημάτων» έπαψε να υπάρχει μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου – οριζόμενος προηγουμένως ως ο ανταγωνισμός μεταξύ δύο συστημάτων, όπου από τη μία πλευρά κυριαρχούσε η ελεύθερη αγορά σε καθεστώς δημοκρατίας, ενώ από την άλλη η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία «υπό την αιγίδα» ενός μονοκομματικού κράτους. Το πρώτο σύστημα βγήκε νικητής το 1989, όπου κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, κυριαρχώντας έκτοτε χωρίς να έχει κανέναν ανταγωνισμό – με αποτέλεσμα να αποτελεί πλέον το μοναδικό τρόπο οργάνωσης των κοινωνιών και καθορισμού του μέλλοντος τους. Ουσιαστικά δε το τέλος αυτού του «πολέμου των συστημάτων» με την υπερίσχυση του ενός, είναι κατά πολύ σημαντικότερο σε σχέση με τους προηγούμενους συμβατικούς πολέμους – ενώ ολοκλήρωσε την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη.

Περαιτέρω οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, όπως ο F.A. von Hayek ή ο L. von Mises, προέβλεπαν μία δημοκρατική-καπιταλιστική κοινωνία πολύ πιο πριν – θεωρώντας την ως τη λειτουργικά ανώτερη και αποτελεσματικότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Η αιτία είναι το ότι, οι αποκεντρωμένες ελεύθερες αγορές λειτουργούν πιο ευέλικτα και πιο καινοτόμα, σε σχέση με τις κεντρικά κατευθυνόμενες – ενώ οι διαδικασίες κεντρικού σχεδιασμού είναι μη αποτελεσματικές, σύμφωνα με τον O. Williamson (βραβείο νόμπελ οικονομίας), επειδή συνεπάγονται συγκριτικά πολύ υψηλό κόστος συναλλαγών και ειδικά μεγάλο κόστος ελέγχων.

Ως εκ τούτου ούτε οι κεντρικά σχεδιασμένες οργανώσεις, ούτε οι κεντρικά σχεδιασμένες ή κατευθυνόμενες κοινωνίες, όπως κάποτε η σοβιετική, είναι σε θέση να λειτουργούν με επιτυχία μακροπρόθεσμα – πόσο μάλλον να ανταγωνιστούν και να κερδίσουν τη μάχη, ενάντια σε συστήματα βασισμένα στα κίνητρα που προσφέρει η οικονομία της ελεύθερης αγοράς (ο εθνικοσοσιαλισμός, τον οποίο δεν πρέπει να συγχέουμε με το Χίτλερ και με το ναζισμό, είναι μία μικτή μορφή κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, ενώ έχουμε αναφερθεί επιγραμματικά σε άρθρο μας – πηγή. Θεωρήσαμε δε το σύστημα που έχει κυριαρχήσει στην Κίνα ως κινεζικό εθνικοσοσιαλισμό).

Συνεχίζοντας, λόγω των πρόσφατων εξελίξεων στην ψηφιοποίηση των δεδομένων, οι συνθήκες αλλάζουν – τα χαρτιά δηλαδή μοιράζονται εκ νέου, ξανά. Οι μεγάλες βάσεις δεδομένων (bigdata) και η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην ελαχιστοποίηση του κόστους που έχει αναφέρει ο O. Williamson – θεωρώντας το ως το βασικότερο μειονέκτημα των κεντρικά κατευθυνόμενων οικονομιών και κοινωνιών.

Ειδικότερα, μέσω των «κοινωνικών δεικτών» είναι πια δυνατόν να εγκατασταθεί ένα σύστημα αυτοελέγχου, σύμφωνα με αυτό που θεωρούν αποτελεσματικότερο οι «κεντρικοί σχεδιαστές» – οπότε προβλέπεται ένας καινούργιος ανταγωνισμός συστημάτων, η έκβαση του οποίου είναι μεν ανοιχτή, αβέβαιη, αλλά θα αναβίωνε την κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία που θεωρείται μετά το 1990 νεκρή.

Αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί με τη βοήθεια των νέων δυνατοτήτων που προσφέρει η τεχνολογία, ένα σύστημα που θα ανταγωνιζόταν επιτυχημένα τις δημοκρατικές, καπιταλιστικές κοινωνίες – ιδίως σε μία εποχή που ο καπιταλισμός με τη μορφή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα με τις διαρκείς, συνεχώς μεγαλύτερες κρίσεις που προκαλεί, με τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, με τις φούσκες, με την απώλεια του ελέγχου της ποσότητας χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες, με την κυριαρχία των ελίτ του 1% στο 99%, με την υποχώρηση της δημοκρατίας που «άγεται και φέρεται» πλέον από τις αγορές κοκ.

Η κινεζική πραγματικότητα

Περαιτέρω, η εκτίμηση αυτή δεν είναι μόνο θεωρητική. Αντίθετα, μία τέτοια εξέλιξη διαπιστώνεται σήμερα ολοκάθαρα και πρακτικά στην Κίνα – η οποία συνδυάζει όχι μόνο τον πολιτικό αυταρχισμό με στοιχεία της ελεύθερης αγοράς, όπως συνέβαινε τα τελευταία χρόνια, αλλά διαθέτει επί πλέον έναν κεντρικό σχεδιασμό, εμπλουτισμένο με νέες μορφές κοινωνικού ελέγχου.

Ο έλεγχος αυτός προγραμματίζεται να εφαρμοσθεί με τη χρησιμοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών του κλάδου της πληροφορίας και της επικοινωνίας – ενώ, όσον αφορά τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, οι εξής τέσσερις εξελίξεις φαίνονται ιδιαίτερα σημαντικές, σύμφωνα με τρεις οικονομολόγους που έχουν ερευνήσει διεξοδικά το θέμα (T. Beschorner M. Meckel, L. Steinacker):

(α)  Στον τομέα της ψηφιακής καινοτομίας, η Κίνα ανήκει στους πρωτοπόρους διεθνώς – ενώ με το πρόγραμμα «Made in China 2025» που δρομολόγησε πριν από τρία χρόνια, έθεσε ως στόχο της για το 2025 να αυξήσει το μερίδιο των εγχωρίων προϊόντων στην οικονομική της παραγωγή στο 70%.

Εκτός αυτού, με τη στρατηγική «Next Generation AI Development plan» (Σχέδιο ανάπτυξης τεχνητής νοημοσύνης νέας γενιάς, πηγή) που ψηφίσθηκε το 2017, στοχεύει να ξεπεράσει έως το 2025 τις Η.Π.Α. όσον αφορά το συγκεκριμένο κλάδο και να γίνει επικεφαλής παγκοσμίως το 2030. Ήδη όσον αφορά την εφαρμογή «στρατηγικών πλατφόρμας» (όπως στη «We Chat»), καθώς επίσης τις τεχνολογίες αναγνώρισης ή ταυτοποίησης (όπως στην αναγνώριση προσώπου), η Κίνα κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως.

(β)  Το πολιτικό και θεσμικό καθεστώς της Κίνας που κυβερνάται απολυταρχικά από την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος, επιτρέπει τις δοκιμές, τα πειράματα και την υλοποίηση διαδικασιών, χωρίς κανένα πρόβλημα – αφού δεν γίνεται σεβαστό το προσωπικό απόρρητο και η ιδιωτική ζωή των Κινέζων. Ως εκ τούτου, σχεδόν 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι χρησιμεύουν ως πηγές δεδομένων – γεγονός που δημιουργεί ένα τεράστιο δυναμικό, στη διάθεση της κυβέρνησης της.

(γ)  Η Κίνα σχεδιάζει να εφαρμόσει ένα καινοτόμο και ολοκληρωμένο σχέδιο που στοχεύει στην αξιολόγηση και στην ενθάρρυνση των ανθρώπων – μέσω ενός μεγάλου αριθμού ψηφιακών και αναλογικών δεικτών. Στα πλαίσια αυτά, η ηγεσία της δεν προωθεί μόνο τα φιλόδοξα οικονομικά της προγράμματα αλλά, επίσης, τη δημιουργία ολοκληρωμένων συστημάτων κοινωνικού ελέγχου που θυμίζουν το 1984 του Orwell – όπου ένα πρώτο σύστημα αυτού του είδους θα λειτουργήσει σε ολόκληρη την επικράτεια της έως το 2020 και θα είναι υποχρεωτικό για όλους.

Ήδη με το σύστημα «Social Credit Score», στο οποίο έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν και που λειτουργεί σε αρκετές περιοχές δοκιμαστικά, οι Κινέζοι και οι Κινέζες αξιολογούνται με πιστωτικούς βαθμούς όσον αφορά τη συμπεριφορά τους – με την έννοια πως, για παράδειγμα, η φροντίδα των ηλικιωμένων προσφέρει βαθμούς, ενώ η διάβαση με κόκκινο αφαιρεί. Στα πλαίσια αυτά, όποιος έχει θετική αξιολόγηση μπορεί να αγοράζει αεροπορικά εισιτήρια ή να στέλνει τα παιδιά του σε καλά σχολεία – ενώ όποιος αξιολογείται αρνητικά, δεν έχει αυτές τις δυνατότητες (τιμωρείται).

Σε κάθε περίπτωση, τα δεδομένα (big data) σε συνδυασμό με τις αλγοριθμικές αναλύσεις, παρέχουν εντυπωσιακά ακριβή αποτελέσματα – γεγονός που σημαίνει πως η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία «τύπου Λένιν» θα μπορούσε σήμερα να τηρήσει την υπόσχεση της, όσον αφορά την αντικατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, με τη μορφή μίας κεντρικά διαχειριζόμενης οικονομίας εντελώς νέου τύπου.

Ως εκ τούτου οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι τους δεν έχουν αντίπαλο την Κίνα, μόνο όσον αφορά την οικονομική της ισχύ – αλλά, επί πλέον, ένα νέο οικονομικό σύστημα, εντελώς διαφορετικό και ανταγωνιστικό στο δικό τους. Η θέση της Ρωσίας εδώ είναι αμφιλεγόμενη – αφού τη συμφέρει μακροπρόθεσμα περισσότερο η συμμαχία της Δύσης, από αυτήν της Κίνας, παρά το ότι βραχυπρόθεσμα «συστοιχίζεται» με την Κίνα.

(δ) Η ανάλυση και η πρόγνωση με βάση τα δεδομένα (data) μπορεί να επιτύχει πλήρως, μόνο εάν οι άνθρωποι αναλυθούν διεξοδικά, με κάθε λεπτομέρεια, σε όλους τους τομείς της ζωής τους – οπότε μία σύγχρονη, κεντρικά κατευθυνόμενη κομμουνιστική οικονομία και κοινωνία οδηγεί ταυτόχρονα σε μία «μετρική» κοινωνία, στην οποία η μαθηματική λειτουργία αντικαθιστά ουσιαστικά τη δημοκρατική αυτοδιάθεση. Σε μία κοινωνία όπως αυτή που πρόβλεψε ο Orwell και την οποία θεωρούσαμε ξεπερασμένη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης – κάτι που δεν φαίνεται πια να ισχύει.

Επίλογος

Κλείνοντας, ορισμένοι θεωρούν το σύγχρονο «καπιταλισμό της πλατφόρμας» και τις πρακτικές των εταιριών τύπου Face Book, Google κλπ., ως νεοφιλελεύθερες ή καλύτερα ως νεοφεουδαρχικές εξελίξεις – οι οποίες ελαχιστοποιούν και υπονομεύουν τη Δημοκρατία. Εν προκειμένω υπενθυμίζουμε τα εξής:

«Ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και δεν είναι πυρηνικός. Ενώ εσείς χαλαρώνετε, ενώ καταναλώνετε, ενώ απολαμβάνετε τη διασκέδαση που σας προσφέρει το σύστημα, ένας αόρατος στρατός προσπαθεί να κυριαρχήσει στη σκέψη σας, στη συμπεριφορά και στα συναισθήματα σας, ληστεύοντας σας.

Χωρίς να το παίρνετε καθόλου είδηση, χωρίς να το νοιώθετε ή να το συνειδητοποιείτε, η θέληση σας καταλαμβάνεται από αόρατες κατοχικές δυνάμεις. Οι μάχες δεν διεξάγονται σε μακρινούς τόπους, αλλά μέσα στο ίδιο σας το κεφάλι. Δεν πρόκειται πλέον για έναν πόλεμο με στόχο τη στρατιωτική κατάκτηση κάποιων περιοχών, αλλά για έναν πόλεμο που έχει αντικείμενο την κατάκτηση του εγκεφάλου σας – για μάχες που εσείς οι ίδιοι ως άτομα, όπου και αν βρίσκεσθε, αποτελείτε τον κύριο στόχο.

Ο στόχος δεν είναι πλέον ο θάνατος του εχθρού, αλλά ο έλεγχος του. Οι σφαίρες δεν κατευθύνονται πια στο κεφάλι σου, αλλά στις αντιφάσεις, στους ενδόμυχους φόβους και στις ψυχολογικές σου ευπάθειες – στα κρυφά και ευάλωτα σημεία σου. Η συμπεριφορά σου θα ερευνάται συνεχώς από ειδικούς, θα καθοδηγείται και θα ελέγχεται. Η σκέψη και η ψυχή σου θα υποβάλλονται στις ακραίες δοκιμασίες του πολέμου της 4ης γενιάς.

Ενός πολέμου χωρίς στρατιωτικά μέτωπα, χωρίς δυνατότητες υποχώρησης, χωρίς τεθωρακισμένα και χωρίς όπλα – ενός πολέμου στον οποίο εσύ θα είσαι ταυτόχρονα θύμα όσον αφορά τον εαυτό σου και δράστης σε σχέση με το περιβάλλον σου» (πηγή)

Εν τούτοις, στα τέσσερα βήματα ή εξελίξεις που προαναφέραμε, όσον αφορά την Κίνα, περιγράφεται η πλήρης κατάργηση της Δημοκρατίας και το μέλλον με βάση τα ψηφιακά δεδομένα που συλλέγονται – ενώ σύντομα θα «εκπέμπεται» από την Κίνα στις δυτικές κοινωνίες. Εν προκειμένω οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι, οι άνθρωποι επιθυμούν την άνεση τους περισσότερο από την ελευθερία τους και τη Δημοκρατία – οπότε η «αναγνώριση προσώπων made in China» ως βασικό θεμέλιο μίας κεντρικά κατευθυνόμενης, βασισμένης σε ψηφιακά δεδομένα, οικονομίας και κοινωνίας, δεν είναι απίθανο να εξαχθεί σε πολλές άλλες χώρες.

Φυσικά η τεχνολογία και η συγκεκριμένη μορφή κοινωνικής οργάνωσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλους τομείς – όπως συνέβη στην Κίνα, όπου σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα χρησιμοποιήθηκε για τις στοχευόμενες διώξεις μίας μουσουλμανικής μειονότητας (Uyghurs). Εκτός αυτού, σε ένα τέτοιο σύστημα κάποια στιγμή δεν κυβερνάει ένας άνθρωπος, αλλά ένας πανίσχυρος ηλεκτρονικός υπολογιστής – κάτι που μπορεί μεν να φαίνεται στον κινεζικό λαό ως πρόοδος, επειδή είναι πιο διαφανές σε σύγκριση με την αυθαιρεσία του σημερινού καθεστώτος, αλλά εμπεριέχει τεράστιους κινδύνους.

Από την άλλη πλευρά οι δυτικές κοινωνίες θα έπρεπε να προσέξουν πολύ, όσον αφορά τις παραπάνω εξελίξεις στην Κίνα – εάν δεν θέλουν να θεωρηθεί ως ένα ξεπερασμένο μοντέλο ο δημοκρατικός καπιταλισμός. Άλλωστε δεν πρόκειται για μία νομοτελειακή αλλαγή, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση προδιαγεγραμμένη η επιτυχία του κινεζικού «κομμουνιστικού μοντέλου» – ενώ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρόκληση ριζικής αλλαγής για την οικονομία της ελεύθερης αγοράς σε δημοκρατικό πλαίσιο, η οποία έχει εξελιχθεί δυστυχώς σε ένα ληστρικό καπιταλιστικό σύστημα στη Δύση.

Σε ένα σύστημα που εάν δεν βελτιωθεί, θα μας οδηγήσει σε πολύ μεγάλες περιπέτειες – όπως σε κοινωνικές αναταραχές, σε εξεγέρσεις, σε εμφυλίους και σε διακρατικούς πολέμους Με δεδομένο δε το ότι, ο ανταγωνισμός είναι αυτός που προκαλεί τις αλλαγές, ίσως το εναλλακτικό σύστημα που δημιουργείται στην Κίνα να ωφελήσει τις δυτικές κοινωνίες και ειδικά τις ευρωπαϊκές – αφού διαφορετικά θα κινδυνεύσουν να μετατραπούν σε κινεζικές αποικίες.
πηγή

ΝΑ ΖΗΣΩ Η ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

Ταξιδεύουμε στην Ισπανία και θα διαβάσουμε αποσπάσματα από μια υπέροχη διάλεξη που είχε δώσει ο ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα για το Ντουέντε. Τι ακριβώς είναι το ντουέντε:
Το ντουέντε είναι Ισπανική λέξη. Και είναι από τις λέξεις που είναι δύσκολο όχι μόνο να μεταφραστούν αλλά και να οριστούν μέσα σε μια άλλη γλώσσα. Αποτελεί δημιούργημα μιας συγκεκριμένης γλώσσας ενός συγκεκριμένου λαού, που φέρει την ιδιαίτερη ματιά τους αλλά και μια ολόκληρη πρόσληψη του κόσμου. Έχει αποτελέσει συστατικό της ίδιας της σκέψης του, έχει αποκρυσταλλωθεί στην συλλογική του συνείδηση. Όλες οι γλώσσες έχουν παρόμοιες λέξεις· ας αναλογιστεί κανείς μερικές ελληνικές, όπως μεράκι, φιλότιμο, λεβεντιά... Οι λέξεις έχουν πρωτίστως χρήσεις, όχι έννοιες. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι το duende είναι η εσωτερική φλόγα που νιώθει κάποιος όταν ξεπερνά τον εαυτό του και τα όρια του στη δημιουργία. 

Για την λέξη αυτή, υπάρχει μια διάλεξη που έδωσε ο Λόρκα τον Οκτώβριο του 1934 στο Μπουένος Άιρες. Ο ποιητής δεν το είδε ποτέ δημοσιευμένο· περιλήφθηκε στα άπαντά του, που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του. Πάμε να διαβάσουμε τι είναι το ντουέντε:
"...Απλά, με τον τόνο της ποιητικής μου φωνής… θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα μάθημα απλό για το κρυμμένο πνεύμα της πληγωμένης Ισπανίας.
Ο Μανουέλ Τόρρες, ένας μεγάλος καλλιτέχνης της Ανδαλουσίας, είπε κάποτε σ΄ έναν άλλο τραγουδιστή: «Έχεις φωνή, έχεις στυλ, όμως ποτέ δε θα πετύχεις γιατί δεν έχεις καθόλου ντουέντε».
Σ΄ ολόκληρη την Ανδαλουσία, απ΄ το βράχο του Χαέν μέχρι το όστρακο του Καντίθ, οι άνθρωποι μιλούν συνέχεια για το ντουέντε κι όταν φανεί, το ένστικτό τους δεν τους γελάει ποτέ. Το αναγνωρίζουν αμέσως.
 

Η γριά τσιγγάνα χορεύτρια Λα Μαλένα φώναξε κάποτε ακούγοντας τον Μπραϊλόφσκυ να παίζει ένα κομμάτι του Μπαχ: «Όλε! Αυτό έχει ντουέντε». Κι ο Μανουέλ Τόρρες, που μες στις φλέβες του τρέχει περισσότερη κουλτούρα απ΄ ό,τι σ΄ οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, ακούγοντας ένα τραγούδι είπε αυτή τη θαυμαστή κουβέντα: «Ό,τι έχει μαύρους ήχους έχει Ντουέντε». Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια.
Αυτοί οι «μαύροι ήχοι» είναι το μυστήριο, οι ρίζες που απλώνονται κάτω βαθιά στο πλούσιο χώμα, γνωστό μα κι άγνωστο σε όλους μας, απ΄ όπου όμως βγαίνει ό,τι αληθινό έχει να δείξει η τέχνη. Ο Ισπανός άνθρωπος του λαού μίλησε για «μαύρους ήχους» και λέγοντας αυτό, συμφωνεί με τον μεγάλο Γκαίτε που έδωσε τον ορισμό του ντουέντε όταν μιλώντας για τον Παγκανίνι του απέδωσε «μια μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε μα που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ».
Έτσι το ντουέντε είναι μια δύναμη κι όχι μια λειτουργία, μια πάλη κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Άκουσα κάποτε ένα γέρο κιθαρίστα, να λέει: «Το ντουέντε δε βρίσκεται στο λαρύγγι. Το ντουέντε ανεβαίνει απ΄ τις γυμνές πατούσες των ποδιών». Που σημαίνει πως δεν είναι μια ικανότητα, μα αληθινή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, στιγμή δημιουργίας.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες της Βόρειας Ισπανίας, είτε χορεύουν, είτε παίζουν κιθάρα, είτε τραγουδούν, ξέρουν καλά πως χωρίς τον ερχομό του ντουέντε δεν υπάρχει αληθινή συγκίνηση. Μπορούν αν θέλουν να ξεγελάσουν ένα ολόκληρο ακροατήριο δίνοντας την εντύπωση πως φλέγονται από ντουέντε, όπως καθημερινά γελιόμαστε από ζωγράφους, συγγραφείς και καλλιτεχνικά ρεύματα χωρίς ίχνος ντουέντε. Αν όμως προσέξει κανείς καλά και δεν αφήσει την αδιαφορία του να τον παραπλανήσει, αργά ή γρήγορα η απάτη θα ξεσκεπαστεί και το ψεύτικο κατασκεύασμα του ντουέντε θα το βάλει στα πόδια.
Ο ερχομός του ντουέντε προϋποθέτει πάντοτε μια ριζική αλλαγή όλων των μορφών που στηρίζονται σε παλιές βάσεις. Φέρνει μαζί του ένα συναίσθημα φρεσκάδας εντελώς πρωτόγνωρο έτσι όπως μοιάζει με καινούριο τριαντάφυλλο, με θαύμα, γεννώντας στο τέλος ένα σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.
Όλες οι Τέχνες μπορούν να΄ χουν ντουέντε. Το πεδίο όμως είναι πιο πλούσιο στη μουσική, στο χορό και στην ποίηση που απαγγέλλεται, γιατί απαιτούν για τον ερμηνευτή ένα σώμα ζωντανό – είναι μορφές που γεννιούνται και πεθαίνουν ακατάπαυστα και καθορίζονται από ένα ακριβές παρόν.
Το ντουέντε επιδρά πάνω στο σώμα της χορεύτριας όπως ο άνεμος πάνω στην άμμο. Με μαγικές δυνάμεις μεταμορφώνει ένα απλό κορίτσι σε φεγγαρόπληκτη παραλυτική, κάνει ένα τσακισμένο γεροζητιάνο που γυρίζει τις ταβέρνες να κοκκινίζει σαν έφηβος, κρύβει μέσα σε μακριές πλεξίδες το άρωμα του λιμανιού τη νύχτα και κάθε στιγμή εμπνέει στα χέρια κινήσεις που γέννησαν τους χορούς όλων των καιρών.
Μα αξίζει να τονιστεί πως το ντουέντε δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, όπως τα σχήματα της θάλασσας δεν επαναλαμβάνονται ποτέ στη θύελλα. Όταν το βρούμε, τότε ανακαλύπτουμε τρυφερά αδελφωμένα, ηφαίστεια, μερμήγκια, ζέφυρους και τη μεγάλη νύχτα να ζώνει σφιχτά στη μέση της το Γαλαξία..."
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Χάρις Αλεξίου


Δεν έχει απόψε η γη φεγγάρι
να βγούνε οι μοναξιές ζευγάρι
να πιάσουν της καρδιάς τ’ αγρίμι
κάτω απ’ της ξαστεριάς τ’ ασήμι

Φλέβα η ζωή που γρήγορα χτυπά

Να ζήσω ή να πεθάνω
Σ’ ένα flamenco απάνω
μάτια μου
σαν τρελή φωτιά
που διψάει για μια μαύρη ματιά

Να ζήσω ή να πεθάνω
μ’ ένα κορμί ότι κάνω
μάτια μου
ν’ απογειωθώ
κι απ’ τη γη
με το φως να ενωθώ

Δεν έχει απόψε η γη κρεβάτια
για κείνους που κοιτούν στα μάτια
κι αν τους ρωτήσεις λένε, ίσως
κάποια μου αγάπη να’ ταν μίσος

Φλέβα η ζωή που γρήγορα χτυπά
θέλει ο έρωτας και ο θάνατος ψυχή
πες το κι άρχισε ουρανέ μου μια βροχή.

Φλέβα η ζωή που γρήγορα χτυπά
Να ζήσω ή να πεθάνω
μ’ ένα κορμί ότι κάνω
μάτια μου
ν’ απογειωθώ
κι απ’ τη γη
με το φως να ενωθώ

Αργύρης Κουμτζής: Ο τυφλός φοιτητής που τον απέρριψε το ΑΠΘ, αλλά τον δέχτηκε η Οξφόρδη

Αργύρης Κουμτζής: Η ζωή του φέρθηκε άδικα αλλά αυτός δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Ο Αργύρης Κουμτζής όταν ακόμα ήταν 10 μηνών βρέφος, διαγνώστηκε με ατροφικό οπτικό νεύρο.
Η όρασή του ήταν κάτω από το ένα εικοστό πέμπτο του φυσιολογικού. Αυτό έμελλε να τον καταστήσει τυφλό σε όλη του την ζωή, όπως και ο πατέρας του που είχε την ίδια πάθηση. Επίσης η μητέρα έχει ασθενή οπτική όραση.
Το γεγονός αυτό όμως δεν ήταν αρκετό, για να τον σταματήσει. Από μικρό παιδί ρωτούσε τον πατέρα του αν «είναι δύσκολη η Νομική». «Το μόνο που θέλει είναι διάβασμα!», του απαντούσε εκείνος. Μεγαλώνοντας, ωστόσο, ο Αργύρης έστρεψε αλλού το ενδιαφέρον του. Όλοι γύρω του διέκριναν την κλίση του στις θετικές επιστήμες.

Αργύρης Κουμτζής: Η αρχική απόρριψη από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Αν κάθε παραμύθι έχει και ένα δράκο, κάθε ελληνικό success story στον χώρο της Παιδείας έχει και αρκετά εμπόδια από τα αναπαραγόμενα στερεότυπα και τη γραφειοκρατία που μαστίζουν την ελληνική εκπαίδευση. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του Αργύρη, που πριν από τρία χρόνια -και για ενάμιση χρόνο- προσπαθούσε επίμονα να καταφέρει το αυτονόητο:
Να αποδείξει ότι μπορεί να σπουδάσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Ο Αργύρης Κουμτζής κατάφερε να εισέλθει στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με μεγάλη δυσκολία. Από το ΑΠΘ του είχαν επισημάνει πως είναι πολύ δύσκολο να τον δεχτούν καθώς θα υπάρξει δυσκολία στον τρόπο παρακολούθησης του μαθήματος αλλά και ανάγνωσης των συγγραμμάτων.

Ύστερα από σχετική παρέμβαση του τότε Υπουργού Παιδείας ωστόσο, Ανδρέα Λοβέρδου κατόρθωσε ο Αργύρης να γίνει δεκτός από τον Αριστοτέλειο Πανεπιστημίο Θεσσαλονίκης. Μάλιστα μέχρι τώρα σημειώνει μέσο όρο μαθημάτων 9,555.

Αργύρης Κουμτζής: Πως κατάφερε να γίνει δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Tο καλοκαίρι του 2016 ο Αργύρης παρακολούθησε πρόγραμμα στο αμερικανικό MIT. Ενώ ένα χρόνο αργότερα έκανε αίτηση για τα θερινά προγράμματα στο Caltech, στο Yale, στο Max Planck, σε δύο ολλανδικά πανεπιστήμια και στην Οξφόρδη. Από την τελευταία οποία έλαβε την πρώτη θετική επιστολή.

Μετά από πολλούς κόπους και βάσανα, ο Αργύρης πρίν από λίγες μέρες θα λάμβανε την παρακάτω αναφορά από το θερινό σχολείο της Οξφόρδης:
«Αγαπητέ Αργύρη, είμαι στην ευχάριστη θέση να σε πληροφορήσω ότι η αίτησή σου για το θερινό σχολείο της Οξφόρδης στην Αστροφυσική έγινε δεκτή. Έχεις επιλεγεί στη διερεύνηση των μεσογαλαξιακών μαγνητικών πεδίων».

Ο Αργύρης κόντεψε να μείνει εκτός των πανεπιστημίων λόγω του πατροπαράδοτου παρωπιδισμού που κυνηγάει το ελληνικό κράτος.
Οι θέσεις ήταν μόλις 20 και οι αιτήσεις άγγιξαν τις 500. Μία από αυτές που έγιναν δεκτές, ανήκε στον Αργύρη, ο οποίος επιλέχθηκε με βάση πολύ απαιτητικά κριτήρια:
Την προηγούμενη ερευνητική εμπειρία, το βιογραφικό, το motivation letter, την ύπαρξη συστατικών επιστολών και τη βαθμολογία του στο πανεπιστήμιο.
Οι δυσκολίες τις οποίες έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Αργύρης, για να φτάσει μέχρι την Οξφόρδη, δεν ήταν λίγες. «Τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπισα αρχικά, ήταν τρία:
Η παρακολούθηση στο αμφιθέατρο, το διάβασμα των συγγραμμάτων που δεν ήταν γραμμένα και για τυφλούς φοιτητές και η παρακολούθηση των εργαστηρίων.

Το πρώτο αντιμετωπίσθηκε, καθώς οι καθηγητές διαβάζουν ό,τι γράφουν στον πίνακα και περιγράφουν τα σχέδια που κάνουν, ώστε να τα ακούω. Για το θέμα των βιβλίων, υπάρχει ειδικό λογισμικό που βοηθάει στη “μετατροπή” των συγγραμμάτων. Τρόπος βρέθηκε και για τα εργαστηριακά μαθήματα», είπε ο ίδιος στην Καθημερινή.

Τα παιδικά χρόνια του Αργύρη Κουμτζή
Ο Αργύρης είναι παιδί του Σωτήρη και της Διονυσίας Κουμτζή. Ο πατέρας του Αργύρη είναι επίσης τυφλός, ενώ η μητέρα του μερικώς βλέπουσα. Ο ίδιος από μικρός αγαπούσε τη λογοτεχνία. Όμως, ακόμη και γι’ αυτό, η οικογένειά του έπρεπε να κάνει υπέρβαση.
Συγκεκριμένα, από την εποχή που ο Αργύρης ήταν ακόμη έφηβος, οι γονείς του έπρεπε να ξενυχτούν για να του σκανάρουν τα βιβλία που ήθελε να διαβάσει σελίδα-σελίδα. Έτσι ώστε να τα ακούει στη συνέχεια μέσα από ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή.
Λάτρης του σκακιού και μαθητής του 20 παρά κάτι στα εφηβικά του χρόνια, ο Αργύρης θέλει σήμερα να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Θεσσαλονίκη.

Έπειτα Αργύρης Κουμτζής επιθυμεί να δουλέψει στην Αμερική ή την Ευρώπη. Ενδεχομένως, η ιστορία του να βοηθήσει κι άλλα παιδιά. Παιδιά με προβλήματα μικρότερα ή μεγαλύτερα, να βρουν τον δρόμο τους πιο εύκολα στον σουρεαλισμό που ονομάζεται Ελλάδα.
Ένα παιδί που τα κατάφερε  άψογα! Σήμερα αποτελεί παράδειγμα για το πώς πρέπει να παλεύουμε παρά τις δυσκολίες που μας βρίσκουν στη ζωή. Ο Αργύρης κόντεψε να μείνει εκτός των ελληνικών πανεπιστημίων λόγω του πατροπαράδοτου παρωπιδισμού που κυνηγάει το ελληνικό κράτος και το τέκνο αυτού, την ελληνική εκπαίδευση.
Ο Αργύρης ευτυχώς δεν χάθηκε. Δεν είμαστε όμως το ίδιο σίγουροι για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Πηγή

+Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Ξημέρωνε η 19η Ιουνίου 1995, ημέρα Δευτέρα. Η Θεία Λειτουργία τελείωσε γύρω στις 2 το πρωί. Ο Γέροντας, αν και ήταν τόσο βαριά, κατέβασε τα πόδια του από την κλίνη και κοινώνησε καθιστός για τελευταία φορά. Από σεβασμό, ούτε μία φορά δεν κοινώνησε ξαπλωμένος. Ήταν πανέτοιμος. Η ώρα που θα έφευγε πλησίαζε. Βαθιά σιγή επικρατούσε στο κελλί του.
Στις έξι το πρωί ο Γέροντας είπε με φωνή μισοσβησμένη:
''Φεύγω... Λειβάδια! Λειβάδια!''.
Οι Μοναχές πήραν την ευχή του για τελευταία φορά. Η ώρα ήταν 9 π.μ., όταν έφερε το βλέμμα του γύρω, τις κοίταξε, έπλεξε με κόπο τα δάκτυλα των χεριών του μεταξύ τους, για να δείξει την ενότητα, και τους είπε ψιθυριστά: ''Ενωμένες, ενωμένες, ενωμένες και αγαπημένες. Πάντα μαζί, όλοι μαζί, εκεί στο Θρόνο του Θεού μαζί''.
Μετά από λίγο τον άκουσαν να λέει: ''Όλα λάμπουν, όλα λάμπουν, όλα λάμπουν!''.
Στις 10.15 π.μ., ο Γέροντας ανάσαινε με πολλή δυσκολία. Ξαφνικά, σήκωσε ζωηρά το κεφάλι του, κοίταξε ψηλά και δεξιά με μια έκφραση ευχαρίστου εκπλήξεως. Το πρόσωπό του έλαμψε.
''Χαίρω, χαίρω, χαίρω!'' είπε, και η ψυχή του πέταξε στα Ουράνια Σκηνώματα.

Η Χάρη της ιερωσύνης και η χάρη της απλότητας

Μὰ ἡ πιὸ βαθειὰ κι ἡ πιὸ παράξενη συγκίνηση μ᾿ ἐπίανε τὴν Κυριακὴ καὶ τὶς ἄλλες γιορτινὲς μέρες ποὺ λειτουργοῦσε ὁ πάτερ Νεῖλος ὁ ψαρᾶς καὶ γινότανε ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, αὐτὸς ποὺ τὸν ἔβλεπα τὶς ἄλλες μέρες ν᾿ ἁλατίζει ψάρια, νὰ καλαφατίζει βάρκες, νὰ ματίζει σκοινιά, νὰ γραντολογᾶ καραβόπανα, νὰ βολεύει ἄγκουρες, νὰ μπαλώνει δίχτυα, μαζὶ μὲ τὴ συνοδεία του!
Καὶ στὴ λειτουργία γινότανε σὰν πατριάρχης, μὲ τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο, μὲ τὸ χρυσὸ φελόνι, μὲ τὰ ἐπιμάνικα, μὲ τὸ ἐπιγονάτιο, καὶ δεότανε μυστικῶς μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα «ὑπὲρ τῶν τοῦ λαοῦ ἁγνοημάτων», «ὡς ἐν δεδομένος τὴν τῆς ἱερατείας χάριν».

Ὤ! Τί ἐξαίσια καὶ φρικτὰ μυστήρια ἔχει ἡ ταπεινὴ Ὀρθοδοξία μας! Μὰ ἡ καρδιά μου δάκρυζε ἀληθινὰ ἀπὸ ἅγια χαρὰ κι ἀπὸ κατάνυξη, σὰν στρώνανε γιὰ νὰ φᾶμε κ᾿ εὐλογοῦσε τὴν τράπεζα ὁ πάτερ Νεῖλος μὲ τὰ θαλασσοψημένα δάχτυλά του, ἐνῶ γύρω στεκόντανε μὲ σταυρωμένα χέρια ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοὶ ψαρᾶδες, κουρασμένοι, θαλασσοδαρμένοι, ξεχασμένοι ἀπὸ τὸν κόσμο μέσα σὲ κείνη τὴν καταβόθρα. Κ᾿ ἔλεγε μὲ τὴν ταπεινὴ φωνή του ὁ πάτερ Νεῖλος: «Χριστὲ ὁ Θεός, εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων σου, ὅτι ἅγιος εἶ πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», ἐνῶ μᾶς ἀπόσκιαζε ἡ πλώρη τοῦ τρεχαντηριοῦ κ᾿ ἡ ἁρμύρα ἐρχότανε ἀπὸ τὸ βουερὸ τὸ πέλαγο.
κυρ Φώτης Κόντογλου

Γιάννης Δασκαλογιάννης

 
Το ντύσιμο του κάθε άλλο παρά Κρητικό έδειχνε, αφού προτιμούσε τα Φράγκικα γι' αυτό και οι συμπατριώτες του τον αποκαλούσαν «ψαλιδόκωλο». Ήταν πλούσιος, μορφωμένος και ταξιδεμένος, μπολιασμένος με τις ιδέες του Διαφωτισμού. Πίστευε βαθιά ότι οι Ρώσοι θα ελευθερώσουν τους Έλληνες.

Έτσι κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών στα 1770 οργάνωσε με δικά του έξοδα ένοπλο επαναστατικό σώμα από Σφακιανούς. Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μια την άλλη όμως όταν οι Ρώσοι έδειξαν τις διαθέσεις τους να εγκαταλείψουν την επανάσταση οι Τούρκοι πέρασαν στην αντεπίθεση καταπνίγοντας την εξέγερση.

Οι Σφακιανοί συνθηκολόγησαν με τον όρο να παραδώσουν τον Δασκαλογιάννη, πράγμα που έκαναν.

Οι Τούρκοι τον έγδαραν ζωντανό στο Ηράκλειο στις 17 Ιουνίου του 1771.

Ο στρατηγικός σύμβουλος...Μεγας Καρανικας, που ειναι ρε παιδιά; Γινεται συμβούλιο χωρις αυτον;

Που έχουμε μπλέξει ρε φίλε ...

Το τραγικό είναι ότι λένε στους Πατριαρχικούς κατάμουτρα ποιοι είμαστε ,ούτε τα προσχήματα δεν κρατάνε...

Φιλάρετος: αν το Φανάρι ήρε από μένα το ανάθεμα, τότε ο Επιφάνιος όχι μόνο δεν μπορεί να είναι μητροπολίτης, δεν είναι καν ιερέας.

Ο επικεφαλής της «Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας -Πατρ. Κιέβου» [UOC KP] δεν αναγνωρίζει ως έγκυρο το ανάθεμα που του υπεβλήθη, και ως εκ τούτου δεν πιστεύει ότι έγινε άρση αυτού του αναθέματος από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 2018.

Ο Φιλάρετος Ντενισένκο δεν συμφωνεί ότι είναι «ο πρώην μητροπολίτης Κιέβου» (έτσι τον αποκαλεί το Φανάρι), αλλά δηλώνει ότι όλα αυτά τα χρόνια που υπάρχει το Πατριαρχείο Κιέβου ήταν πατριάρχης και είναι και τώρα. Αυτό είπε σε μια συνέντευξη στο πρόγραμμα Persona Grata του Ουκρανικού ραδιοφώνου. 
Ο Φιλάρετος δήλωσε ότι από την αρχή δεν αναγνώρισε τον αναθεματισμό του και διαβεβαιώνει ότι και ολόκληρο το Ουκρανικό έθνος δεν τον αναγνώρισε. Ήταν αυτή η διαβεβαίωση που τον βοήθησε να χειροτονήσει έναν μεγάλο αριθμό επισκόπων για το UOC KP. Ωστόσο η γνώμη του είναι ότι η συζήτηση σχετικά με την άρση του αναθέματος το 2018 υπονομεύει την πεποίθηση ότι οι χειροτονίες αυτές ήταν έγκυρες. 
«Είναι καλό αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης το 2018 ήρε από μένα το ανάθεμα», συλλογίζεται ο Φιλάρετος. «Ωστόσο, μέχρι το 2018 ήμουν ή δεν ήμουν αναθεματισμένος; Αν ήμουν, αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι ιεράρχες (OCU – Ed.) δεν έχουν ισχύ. Και ο Επιφάνιος όχι μόνο δεν μπορεί να είναι μητροπολίτης, δεν είναι καν ιερέας. Εάν ο Οικουμενικός Πατριάρχης το 2018 ήρε από μένα το ανάθεμα, τότε ολόκληρη η επισκοπή είναι άκυρη!»
Νωρίτερα ο Φιλάρετος δήλωσε ότι η πραγματική ενοποίηση ολόκληρης της Ουκρανικής Ορθοδοξίας στην OCU δεν συνέβη, αφού οι δύο επίσκοποι της UOC (Συμεών και Αλέξανδρος) που πήδηξαν στο βαγόνι της OCU ουσιαστικά δεν είχαν ενορίες.

---

Μετάφραση Φαίη
Πηγή Union of Orthodox Journalists

σχόλιο :Και έχεις και κεινο τον Τελεβαντο και προσπαθεί ο δόλιος να κάνει το άσπρο μαύρο ,Παναγιώτηηη σε πήραμε χαμπάριι οεε !
Είπαμε βρε λεβέντη μου πιο διακριτικά...
Δείτε εδώ ,ο έχων νουν καταλαβαίνει.

Σκληρό μήνυμα του Αλ6 στους Tούρκους

Εξ Εσπερίας η δικαίωση του Σίμωνος Καρά

 * Ο Σωτήριος Κ. Δεσπότης
Συχνά, τα αποτελέσματα νέων επιστημονικών ερευνών έρχονται να επαληθεύσουν θέσεις και πορίσματα παλαιοτέρων ερευνητών. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα αποτελέσματα ετήσιας έρευνας που πραγματοποιήσαμε με αφορμή τις μουσικές πληροφορίες που καταγράφονται στο βιβλίο του Louis Albert Bourgault Ducoudray, Εtudes sur la musique ecclesiastique grecque: Μission musicale en Grece et en Orient. Janvier-Mai 1875, με έκδοση του έργου στο Παρίσι το 1877. Τα αποτελέσματα της έρευνάς μας σχετικά με τη λειτουργία των έλξεων καθώς και με αναλύσεις – ενέργειες σημαδοφώνων της νεοελληνικής ψαλτικής τέχνης, ταυτίζονται με μουσικοθεωρητικές τοποθετήσεις που συναντούμε στο συγγραφικό έργο του Σίμωνος Καρά (Λέπρεον Ηλείας 1903 – Αθήνα 1999), η ορθότητα των οποίων για μια μεγάλη ομάδα ερευνητών και ερμηνευτών της ελληνικής ψαλτικής τέχνης, αμφισβητείται.
Ο Ducoudray, Γάλλος μουσικολόγος και συνθέτης, (Nantes 1840 – Vernouillet 1910), μελέτησε την ελληνική εκκλησιαστική μουσική παράδοση ταξιδεύοντας και διαμένοντας στην Αθήνα, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη και στη Χάλκη από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Μάιο του 1875. Στην Αθήνα κοντά στον Θεοχάρη Γερογιάννη μελέτησε το σημειογραφικό σύστημα της νεοελληνικής ψαλτικής τέχνης. Μια σειρά όμως αναπάντητων ερωτημάτων οδήγησαν τον Γάλλο μουσικολόγο στη Σμύρνη όπου και γνώρισε τον Πρωτοψάλτη Μισαήλ Μισαηλίδη καθώς και τον Νικόλαο Πρωτοψάλτη. Μετά τη Σμύρνη ο Ducoudray διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και στη Χάλκη. Εκεί συνάντησε τον αρχιμανδρίτη Γερμανό Αφθονίδη, ο οποίος υπήρξε ο πρόεδρος της Μουσικής Επιτροπής του 1881, τον Γεώργιο Βιολάκη, ο οποίος από τον Νοέμβριο του 1875 ανέλαβε τα καθήκοντα του Αρχοντα Πρωτοψάλτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, τον Δημήτριο Πασπαλλή και τον Ηλία Τανταλίδη.


Η πενταγραμμική σημειογραφία
Το αξιοσημείωτο γεγονός βρίσκεται στο ότι ο Γάλλος μουσικολόγος κατέγραψε πληροφορίες από τις συζητήσεις που είχε με τους προαναφερθέντες και κυρίως με τον Γερμανό Αφθονίδη, στο προαναφερθέν έργο που εξέδωσε στο Παρίσι το 1877. Κατέγραψε μάλιστα στην πενταγραμμική σημειογραφία εκκλησιαστικά μέλη διασώζοντας με τον τρόπο αυτό χαρακτηριστικά παραδείγματα από την ψαλτική πρακτική της περιόδου. Ο προσδιοριστικός χαρακτήρας της πενταγραμμικής σημειογραφίας που χρησιμοποιείται από τον Ducoudray, για την καταγραφή των εκκλησιαστικών μελών, μας παρέχει τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε με μεγάλη ακρίβεια όλες σχεδόν τις μουσικές πληροφορίες – παραμέτρους που καταγράφονται στα 29 εκκλησιαστικά μέλη που περιλαμβάνει το πόνημα του Γάλλου ερευνητή και να οδηγηθούμε σε σαφή συμπεράσματα.
Η ανάλυση των 29 εκκλησιαστικών μελών καθώς και οι πληροφορίες πoυ σχετίζονται με μουσικοθεωρητικά ζητήματα περί οκταηχίας και έλξεων που καταγράφονται στη συγκεκριμμένη μελέτη, μας παρέχουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε σημαντικότατα στοιχεία που συνδέονται άμεσα: α) με ενέργειες – αναλύσεις σημαδοφώνων της ελληνικής ψαλτικής τέχνης (περισσότερα βλέπε στο: Sotiris K. Despotis, Bemerkungen zu den Aufzeichnungen griechischer kirchlicher Melodien von Louis Albert Bourgault Ducoudray, ανακοίνωση στο διεθνές μουσικολογικό συνέδριο με τίτλο: Theorie und Geschichte der Monodie, 7-10/9/2006 στη Βιέννη, υπό έκδοση), β) το ρόλο που διαδραματίζουν οι έλξεις σε κάθε ήχο της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής παράδοσης (περισσότερα βλέπε στο: Σωτήριος Κ. Δεσπότης, Μορφολογικές παρατηρήσεις περί οκταηχίας και έλξεων σε καταγραφές εκκλησιαστικών μελών του Louis Albert Bourgault Ducoudray, ανακοίνωση στο Γ΄ διεθνές μουσικολογικό και ψαλτικό συνέδριο με τίτλο: Η Οκταηχία, 17-21/10/2006, στην Αθήνα, υπό έκδοση) και γ) τη χρονική αγωγή βάσει της οποίας εψάλησαν τα εκκλησιαστικά μέλη που περιλαμβάνει ο Ducoudray στη μελέτη του.
50 χρόνια έρευνας

Τα συμπεράσματα στα οποία οδηγηθήκαμε από τις αναλύσεις που πραγματοποιήσαμε, ταυτίζονται με μουσικοθεωρητικές θέσεις στις οποίες καταλήγει και ο Σίμων Καράς, μετά περίπου μια ολόκληρη πεντηκονταετία έρευνας στη χειρόγραφη και στην προφορική παράδοση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως και έρχονται να πιστοποιήσουν για μια ακόμη φορά την ορθότητα των γραφομένων του Καρά, δίνοντας απαντήσεις σε όσους έθεταν υπό αμφισβήτηση μεγάλο τμήμα από τα γραφόμενά του.
Αντιπαραβάλλοντας τις καταγραφές στην πενταγραμμική σημειογραφία που περιλαμβάνει στη μελέτη του ο Γάλλος μουσικολόγος με τα αντίστοιχα μέλη, όπως αυτά παρουσιάζονται κυρίως στο Αναστασιματάριο του Πέτρου Εφεσίου, αποκωδικοποιούμε ενέργειες σημαδοφώνων της νεοελληνικής ψαλτικής τέχνης. Μελετώντας παράλληλα το θεωρητικό έργο του Σίμωνος Καρά συναντάμε με αναλυτικότατο τρόπο τις ίδιες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, στοιχείο το οποίο έρχεται όχι μόνο να επαληθεύσει τις θεωρητικές απόψεις του Καρά, αλλά και να τονίσει την ιστορική συνέχεια που χαρακτηρίζει τη νεοελληνική εκκλησιαστική μουσική παράδοση.
Ειδικότερα, το θεωρητικό ζήτημα που σχετίζεται με την ύπαρξη ή μη των μελωδικών έλξεων στα εκκλησιαστικά μέλη, φαίνεται να βρίσκει απάντηση μέσα από τις καταγραφές του Γάλλου μουσικολόγου, ο οποίος σε κάθε μέλος καταγράφει με ειδικά σύμβολα τις έλξεις, πιστοποιώντας με τον τρόπο αυτό την ύπαρξή τους στα εκκλησιαστικά μέλη της ελληνικής ψαλτικής τέχνης. Το αξιοσημείωτο βέβαια του γεγονότος είναι ότι οι έλξεις που καταγράφονται σε κάθε ήχο από τον Ducoudray περιλαμβάνονται με συνέπεια και ακρίβεια και στο θεωρητικό έργο του Σίμωνoς Καρά, ο οποίος απ’ ό,τι φαίνεται κατάφερε να προσεγγίσει ένα τόσο δύσκολο θεωρητικό ζήτημα με μεγάλη ακρίβεια. Και ας μη λησμονούμε ότι ο πρόεδρος της Μουσικής Επιτροπής του 1881, ο αρχιμανδρίτης Γερμανός Αφθονίδης, ήταν κυρίως εκείνος που έδωσε τις θεωρητικές πληροφορίες περί έλξεων στον Ducoudray.
Η θεωρητική διδασκαλία του Σίμωνος Καρά, όπως αυτή παρουσιάζεται στο δίτομο θεωρητικό του έργο με τίτλο: Μέθοδος της Ελληνικής Μουσικής (Αθήναι 1982), καθώς και οι μελέτες του: Η ορθή ερμηνεία και μεταγραφή των βυζαντινών μουσικών χειρογράφων (Αθήναι 1990) και Η βυζαντινή μουσική παλαιογραφική έρευνα εν Ελλάδι (Αθήναι 1976), έρχονται να αποδείξουν τους λόγους για τους οποίους ένα σύνολο μουσικολόγων – ερευνητών της Δυτικής Ευρώπης αλλά και της χώρας μας οδηγήθηκαν σε λανθασμένα συμπεράσματα, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποίησαν τις μεταγραφές – εξηγήσεις ελληνικών εκκλησιαστικών μελωδιών στο πεντάγραμμο. Κατά συνέπεια αποκαθιστούν την πολυετή λανθασμένη εικόνα που είχαν οι δυτικοί μουσικολόγοι για τα μελωδικά χαρακτηριστικά της βυζαντινής, κυρίως, εκκλησιαστικής μουσικής παραδόσεως.


Οι αλλαγές στην ψαλτική τέχνη
Ο Σίμων Καράς βασιζόμενος σε σειρά μουσικοθεωρητικών συγγραμμάτων και αντλώντας έναν τεράστιο πλούτο μορφολογικών πληροφοριών από τη βυζαντινή, μεταβυζαντινή και νεοελληνική μουσική χειρόγραφη παράδοση, απέδειξε περίτρανα ότι η τελευταία αλλαγή του σημειογραφικού συστήματος της ελληνικής ψαλτικής τέχνης που πραγματοποιήθηκε το 1814 αποτελεί, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και ο καθηγητής Γρηγόριος Στάθης, «γέφυρα μετάγουσα και προς τα πίσω, προς τη μία, ενιαία και αδιάκοπη ψαλτική παράδοση». Η ελληνική ψαλτική τέχνη εξελίσσεται, όπως κάθε παραδοσιακή μουσική τέχνη, διατηρώντας όμως σε ολόκληρη την ιστορία της τα βασικά της μορφολογικά γνωρίσματα, τα οποία δεν χάθηκαν με τη δεύτερη Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως όπως πρέσβευε μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες μια ομάδα μουσικολόγων της Δύσης αλλά και της χώρας μας.
Η μεγαλύτερη ίσως προσφορά του αειμνήστου Δασκάλου, στο χώρο της εκκλησιαστικής μας μουσικής παραδόσεως, είναι το δίτομο θεωρητικό του εγχειρίδιο, το οποίο κατέχει επάξια τη σημαντικότερη θέση στο μουσικοθεωρητικό χώρο της νεοελληνικής ψαλτικής τέχνης και επιστήμης, ειδικότερα στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η σπουδαιότητα του πονήματος έγκειται: α) στον τρόπο με τον οποίο αναλύεται το θεωρητικό σύστημα της βυζαντινής οκταήχου, παρουσιάζοντας για κάθε ήχο τη μορφολογική και ιστορική του ταυτότητα και β) στο γεγονός ότι ο Σίμων Καράς συμπεριέλαβε στο θεωρητικό του ολόκληρο κεφάλαιο για τη μουσική έκφραση.
Στις ημέρες μας το θεωρητικό έργο του αειμνήστου Δασκάλου, ειδικότερα μετά την ίδρυση των τεσσάρων ελληνικών πανεπιστημιακών μουσικών τμημάτων, γνωρίζει μεγάλη διάδοση χάρη στους μαθητές του Σίμωνος Καρά. Ανάμεσά τους ξεχωριστή θέση κατέχει ο Πρωτοψάλτης κ. Λυκούργος Α. Αγγελόπουλος, ο οποίος τα τελευταία 25 χρόνια έχοντας ως σημείο αναφοράς τη θεωρητική διδασκαλία του αειμνήστου Δασκάλου του αναδεικνύει πλήθος αξιόλογων ερευνητών και ιεροψαλτών. Οι πολυετείς αυτοί μόχθοι των μαθητών του Σίμωνος Καρά αποτελούν ένα διαρκές μνημόσυνο για τα οκτώ χρόνια απουσίας του από την ελληνική μουσική παράδοση.
* Ο Σωτήριος Κ. Δεσπότης είναι μουσικολόγος – συνθέτης.
πηγή