ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ 

 ΣΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ

ΠΑΝΕ ΣΧΕΔΟΝ ΕΚΑΤΟ χρόνια αφότου ο πράος  Παππούς μου 14 χρονών ορφάνεψε από τα πατρικά χώματα της Σμύρνης .

Μα με  θαυμαστό Τρόπο η γλυκυτάτη μας τροφός Παναγία  και η Αγία Μεγαλομάρτυς  Φωτεινή έφερε τα βήματα μας, δίχως και ‘μεις να το πολυκαταλάβουμε, στο σπίτι της, στην Σμύρνη.

Και μας διάνοιξε  τις θύρες της για να λειτουργήσουμε  την λογικήν λατρείαν που θα παραμείνει για πάντα αλησμόνητη στην Ιερατική  μου ψυχή.

Παρότι δεν μ’αρέσει να κινούμαι έρποντας και γλείφοντας, δεν μπορούσα να μην αναγνωρίσω την αρχοντιά του συνομήλικού μου Μητροπολίτου της Ιστορικής Σμύρνης ,Βαρθολομαίου.

Ακέραιος λειτουργός ,παραδοσιακότατος φίλος  και εραστής της τάξης  και της εκκλησιαστικής ευπρέπειας  στον Ναό και στις ακολουθίες. Με κοσμιότητα περίσσια στον τρόπο , στην συμπεριφορά του και στα καθαρά άμφιά του όπως οι πρίγκιπες των παραμυθιών.

-Τέτοιον αρχοντάνθρωπο,πρώτη φορά  ξανοίγω του ομολόγησα με ειλικρίνεια.

Πράγματι ένα σεμινάριο διδακτικό αυτή η λειτουργία μα και όλος ο Ναός ,έλαμπε από πάστρα, καθαριότητα και μέτρο. Το κάθε τι ιεροπρεπώς στην θέση του  ξένον  από ερασιτεχνικούς πειραματισμούς και πρωτοτυπίες, ριζωμένα καλά στα βαθιά κα ζωήρρυτα  χώματα της ιερής παράδοσης της Εκκλησίας μας.

-Είναι μεγίστη Ιεραποστολή η τάξη, η καθαριότητα ,η αρμονία και η αξιοπρέπεια που έχει ένας Ναός,μου ανέφερε κάποια στιγμή ο Δεσπότης .Και από χρόνια πριν, που ήμουνα Ιερεύς πριν από κάθε Λειτουργία έπρεπε να έρθω στον Ναό από την παραμονή ,να καθαρίσω το Ιερό ,να αλλάξω τα μάκτρα ,να έχω το γραφείο σε ευπρέπεια μην τυχόν και έρθει  κάποιος επισκέπτης .

Μα ακόμη και μία μικρή  σταγόνα αποκεριού στο ειλητάριο του αντιμηνσίου τον λύπησε.

-Να το καθαρίσουμε Πάτερ μετά την Λειτουργία, να μην είναι έτσι.

Αλλά και οι βοηθοί του Ιερού, ο εξ Αγαρηνών Πολύκαρπος,ένας ευσεβέστατος  και ταπεινός Τούρκος νέος  και ο Αλέξιος από την Ουκρανία παρατηρήθησαν ευγενώς να πάνε πάραυτα να καθαρίσουν τα ρασομάνικά  τους από τα κεραποστάγματα για να είναι καθαροί.

Η Θεία Λατρεία  εκεί έχει μία παραδοσιακή οικουμενικότητα.Τα Ευαγγελικά αναγνώσματα  και οι Αποστόλοι  αναγινώσκονται  σε πολλές διάφορες γλώσσες θυμίζοντας το υπερώον της Πεντηκοστής, σαν τον εσπερινό της Αγάπης του Πάσχα.

Σε γλώσσα Ελληνική,Τουρκική, Γεωργιανή,Αγγλική, Ρωσική και άλλες προκειμένου  να νοεί την εν πνεύματι και αληθεία λατρεία το πολυεθνικό Χριστιανικό ποίμνιο αυτής της ιστορικοτάτης ενορίας.

Να και ένας ευγενέστατος μικρούλης με τον αδελφό του μαζί να διακονούν ως ιερόπαιδες το Ιερό Βήμα.

-Πως σε λένε παιδάκι μου;

-Εμένα Πάτερ με λένε Δημήτρη ,εσάς;…ξέρετε ο προ-προπάπους μου ήταν ο Τσακιτζής από την Σμύρνη , μεγάλος επαναστάτης.

Και χάρηκα που η νέα γενιά σε πείσμα τη λησμοσύνης αναβουτά και πάλι περήφανη στην ιστορία της.

Αλλά θα ήταν άδικο να μην μνημονεύσω τον αγαθό και αγνόψυχο Ιερεα της Ενορίας , Πατέρα  Αθανάσιο ,με τέτοια μητρική ,ανοικτή ,ευσυναίσθητη καρδιά που  δεν έχω συναντήσει ούτε σε μεγάλους ασκητάδες .

Κάποια στιγμή τόλμησα με αδιάκριτο θάρσος και του ομολόγησα:

-Πάτερ Αθανάσιε,πολύ σε εκτιμά ο Δεσπότης, τα καλύτερα λόγια μου είπε πριν λίγο για εσάς.

Κι εκείνος ταπεινοφρονών μου απάντησε :

-Ποιος εγώ; είμαι ο πιο ρυπαρός  άνθρωπος του κόσμου . Μα και εγώ τον αγαπώ τον Δεσπότη μας και η Πρεσβυτέρα μου,τον έχουμε σαν παιδί μας. Και ένα θερμό δάκρυ ετοιμάζονταν να ξεχυθεί από  τα ησύχια μάτια του,έως ότου άλλαξα συζήτηση να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Σαν έλαβε  τέλος η επίγεια λατρεία περάσαμε δίπλα στην αυλή κάτω από τις δροσερές τέντες και δίπλα από τα μοσχοβολούντα νιάνθιστα και μαγιάτικα λουλούδι με λογιώ- λογιώ σερμπέτια ,γλυκά και άλλα πολλά πρωτόγνωρα κεράσματα, σαν να στάλθηκαν θαυματουργικά από τα παιδικά μας παραμύθια  , μπερεκέτια αρχοντικά κεράσματα, από την φιλόξενη Σμύρνη.

Μαζί μας πολλοί Χριστιανοί και νέες γεννιές από διάφορα έθνη με τα μικρά τους παιδιά , ελπίδα βέβαιη για την αναγεννημένη και πάλι ενορία της Αγίας Φωτεινής μέσα στην διακριτική και ακοίμητη πατρική μέριμνα και αγκαλιά του Δεσπότη της Σμύρνης  Βαρθολομαίου.Τούρκοι για Έλληνες είχαμε γίνει ένα,φιλιώσαμε  μέσα στην ζωοποιό πνοή του Αγίου Πνεύματος.

Νοιώσαμε τόσο τιμημένοι ,σαν πριγκιπόπουλα . λαμβάνοντας στο πρόσωπό μας  τέτοιον  ανυπόκριτο σεβασμό που ούτε στην Ελλαδική μας πατρίδα δεν έχουμε νοιώσει.

Ένα πραγματικό διδακτήριο για κάθε Χριστιανό αλλά και Ιερέα που ευρισκόμενος στην Σμύρνη θα πρέπει, το δίχως άλλο, να λειτουργηθεί και να λειτουργήσει στον περικαλλή Ναό της Αγίας μας Φωτεινής στην αλιερκή μα και γλυκυτάτη  συνάμα Σμύρνη.ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

π.Διονύσιος Ταμπάκης εκ Σμύρνης.

Χαπακωμένους καὶ πρεζάκηδες μᾶς θέλουν ὅλους…

Τὴν ὥρα ποὺ οἱ μεγαλύτερες φυτείες ὀπίου παγκοσμίως φυλάσσονται ἀπὸ τὸν στρατὸ (ἐθνικό;;;) τῶν ΗΠΑ καὶ τοὺς (ἐθνικούς;;;) στρατοὺς τοῦ ΝΑΤΟ….

Δοῦλοι καὶ τότε καὶ τώρα

Τὴν ὥρα ποὺ κατηργήθησαν οἱ βίζες γιὰ τοὺς Κολομβιάνους πρὸς τὴν Ἡνωμένη μας Εὐρώπη, πρὸ κειμένου καὶ οἱ κοκαΐνες νὰ διακινῶνται ἐλευθέρως ἀκόμη καὶ σὲ …παιδικὲς χαρές, σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη…

Χορταίνει ἡ Εὐρώπη κοκαΐνη, ἀλλὰ δὲν προσέχουμε τὶς …συμπτώσεις!!!

Τὴν ὥρα ποὺ τὰ «Noor 1» δὲν ἔχουν ἰδιοκτῆτες, ποὺ ἡ (μποῦ χὰ χὰ χά…!!!) δικαιοσύνη «μετουσιώνει» τοὺς ἐμπόρους σὲ χρῆστες καὶ ποὺ ἤδη τὰ ναρκωτικὰ διακινῶνται, ἐπισήμως ἀκόμη καὶ σὲ σχολεία, πολλῷ δὲ μᾶλλον στὰ κέντρα τῶν πόλεών μας…

Ψευδονομοταγεῖς τῆς …τρίχας!!!

Τὴν ἰδίαν ὥρα ἔρχεται τὸ τσιπριστὰν γιὰ νὰ «θεσμοθετήσῃ» νέα «ἤθη» καὶ νέες «μόδες», ἐφ΄ ὅσον ἑτοιμάζει χώρους ἐλευθέρας διακινήσεως ναρκωτικῶν, ἐντὸς τῶν πόλεών μας καὶ τῶν γειτονιῶν μας.

πηγὴ
Θὰ μοῦ πεῖτε ἴσως πὼς εἶναι προτιμότερον νὰ ἐλέγχονται τὰ ναρκωτικὰ ἀπὸ κάποιες Ἀρχές, παρὰ νὰ διακινῶνται ἔτσι, ἀσυστόλως, στὴν μαύρη ἀγορά, ἀνεβάζοντας τὶς τιμὲς στὰ ὕψη.
Χμμμ… Ἀλήθεια; Δῆλα ὑπάρχουν πολλοί πού πιστεύουν πώς θά πέσουν οἱ τιμές; Ἤ μήπως ὑπάρχουν πολλοί πού πιστεύουν πώς θά ὑπάρχουν ἐκεῖνες οἱ καθαρές Ἀρχές, πού θά ἔχουν ἐμπρός τους ὁλόκληρο κουτάλα μέ …μέλι καί δέν θά χώσουν μέσα τίς χερούκλες τους γιά νά πάρουν …«γεύσεις»;  Ἤ μήπως νομίζετε πώς ὅλα αὐτά θά γίνουν γιά τό καλό τῶν χρηστῶν;
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τελείωσαν τὰ προσχήματα ἐπὶ τέλους. Τὸ ἴδιο τὸ κράτος, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τοὺς ναρκεμπόρους, θὰ μᾶς …«προστατεύη», ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἔκανε ἔως σήμερα.
Ἤ, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, τὸ ἴδιο τὸ κράτος πλέον, μὲ τοὺς …«εἰδικούς» του, θὰ ἐλέγχῃ (μὲ τὸ ἀνάλογον διάφορόν του, βεβαίως βεβαίως) ἄμεσα τὸ ἐμπόριο ναρκωτικῶν (ἢ τοὐλάχιστον μέρος του), πρὸ κειμένου νὰ μὴν ξεμένουν ἀπὸ πελάτες καὶ οἱ ἀφέντες του.
Ποῖοι εἶναι οἱ ἀφέντες του; Δὲν νομίζω νὰ πιστεύετε πὼς οἱ Ἀμερικανοὶ ἢ οἱ Γάλλοι ἢ οἱ Ἄγγλοι ἢ οἱ Γερμανοὶ ἢ οἱ Ἰσπανοὶ ἢ οἱ τέλος πάντως ὁποιοιδήποτε ἄλλοι λαοὶ εἶναι καὶ οἱ παραγωγοὶ ναρκωτικῶν παγκοσμίως. Ἁπλῶς χρησιμεύουν γιὰ νὰ προστατεύουν τοὺς πραγματικοὺς ἰδιοκτῆτες τῶν φυτιῶν, ποὺ ὡς συνήθως, εἶναι καὶ οἱ ἴδιοι γνωστοὶ κι «ἀγαπημένοι» μας τοκογλύφοι, ποὺ ἔως σήμερα, μὲ κάθε εἴδους βρωμιά, μᾶς ἔχουν …τακτοποιήση κανονικότατα. Καὶ δὲν πιστεύω νὰ πιστεύετε πὼς ἡ διακίνησις τῶν ναρκωτικῶν εἶναι σὲ ἄλλα χέρια, πλὴν αὐτῶν ποὺ ἤδη μᾶς ἔχουν πωλήση κάθε χάνδρα ὡς …διαμαντικό. Καὶ δὲν πιστεύω νὰ νομίζετε πὼς θὰ ἀλλάξη κάτι πρὸς τὸ καλλίτερον ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἐξῆς…
…διότι ἐὰν τὸ πιστεύετε, συντόμως θὰ διαπιστώσετε πὼς (καὶ πάλι) παίξατε καὶ χάσατε!!!
…διότι, ὡς γνωστόν, πρεζάκηδες καὶ χαπακωμένους μᾶς θέλουν ὅλους…
…διότι, ὡς γνωστόν, οἱ χαπακωμένοι καὶ οἱ πρεζάκηδες βολεύονται μόνον μὲ τὶς δόσεις τους καὶ δὲν ζητοῦν περισσότερα.
Ἤ μήπως κάνω λάθος;

Φιλονόη

"Αυτή η σημαία είναι για κάψιμο"... τα είπε όλα

Στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεός ἐνεργεῖ καί ὁ ἄνθρωπος συνεργεῖ...

Ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν σταδίων τῆς πνευματικῆς ζωῆς 

(κάθαρση-φωτισμός-θέωση) 

μέ τά τρία βασικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας 

(Βάπτισμα-Χρίσμα-Θεία Εὐχαριστία) εἶναι ἀδιάσπαστη.

πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Ὅλα τα Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας βασίζονται στήν ὅλη προσπάθεια τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν νά ἀνέβουν τά σκαλοπάτια τῆς τελειότητος.

Ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ καὶ κοινωνία Θεώσεως εἶναι μυστήριο καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου μέσα σὲ αὐτὴν εἶναι μέθεξη τοῦ μυστηρίου τῆς Θεώσεως. Ἔτσι, ὅ,τι γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι μυστήριο, ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ προσευχή, ἀφοῦ ἡ νοερὰ προσευχὴ εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει φθάσει στὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ, βιώνει τὴν φωτιστικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.

Γενικά, ὅπως εἴδαμε προηγουμένως, ὁ πιστὸς Χριστιανὸς διὰ τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς Θεώσεως, μετέχει τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καὶ θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὸ εἶναι μέθεξη τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας.

«Ἡ θέωση εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο. Καὶ ὁ φωτισμὸς εἶναι ἡ ἔκφανση τοῦ μυστηρίου τῆς Θεώσεως. Διότι θέωση εἶναι αὐτὴ ἡ Πεντηκοστή, ὅπως ἡ θέωση ἔχει φανεῖ κατὰ τὴν τελική της φάση. Ὁπότε, ὅταν λέμε θέωση, ἐννοοῦμε τὴν Πεντηκοστή, ἡ ὁποία Πεντηκοστὴ εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας».

«Ὅταν φθάσει ὁ ἄνθρωπος στό στάδιο τοῦ «γνῶναι τά μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ», αὐτό σημαίνει ὅτι βρίσκεται στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς Θεώσεως».

Ἔτσι, τό κατ’ ἐξοχήν μυστήριο εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ καί ἡ μέθεξη αὐτῆς τῆς ἐνδόξου παρουσίας. Ἡ βίωση αὐτοῦ τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας γίνεται ὕστερα ἀπό καθοδήγηση ἔμπειρου Πνευματικοῦ Πατρός.

«Ὅποιος θέλει νά μάθει τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἀπό πατερικῆς ἀπόψεως, πρέπει νά βρεῖ ἕναν καλό Πνευματικό Πατέρα, νά ἔχει τό κομβοσχοίνι καί νά περάσει τά διάφορα στάδια τῆς τελειώσεως, ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό. 

Καί ὅταν φθάσει στήν θέωση, θά ἔχει μία γνώση περί Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη δυνατή, τήν ὁποία μπορεῖ νά ἔχει ἕνας ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο. 

Ἐξ ἐπόψεως ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων εἶναι ἡ πλήρης γνώση τοῦ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία».

Ἡ πορεία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν κάθαρση, στὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν μεταβολὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ Σῶμα Χριστοῦ, γίνεται μὲ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, διὰ τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Στὴν περίοδο τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση συνδέονται μὲ τὸ Βάπτισμα, τὸ Χρίσμα καὶ τὴν Θεία Εὐχαριστία. Ἔτσι, ὑπάρχει ἑνότητα μεταξύ των Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τῆς μεθέξεως τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

«Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖται ἀπό Μυστήρια. Αὐτά τά Μυστήρια εἶναι τό κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Θεία Εὐχαριστία, Βάπτισμα, μετάνοια κλπ. 

Αὐτά εἶναι ὁ πυρήνας τῆς παραδόσεως καί εἶναι μία ἔκφραση τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλα τα Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας βασίζονται στήν ὅλη προσπάθεια τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν νά ἀνέβουν τά σκαλοπάτια τῆς τελειότητος. 

Καί αὐτά συνοψίζονται ἀπό τούς Πατέρες σέ αὐτά πού λέγαμε τόσες φορές: κάθαρση, φωτισμό καί θέωση. Αὐτός εἶναι ὁ πυρήνας τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως.

Καὶ ὅλες οἱ μυστηριακὲς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας, ὅλες οἱ προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅλη ἡ προσπάθεια τῆς νηστείας καὶ τὰ πάντα, ἔχουν αὐτὸν τὸν μοναδικὸ σκοπό: νὰ συμβαδίζουν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ μαζὶ στὸν φωτισμό, καὶ μέσω τοῦ φωτισμοῦ πρὸς τὴν θέωση».

Στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος συνδέεται στενὰ μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ Χρίσματος καὶ δὶ’ αὐτῶν ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου καὶ λαμβάνει τὴν υἱοθεσία τοῦ Πνεύματος.

«Ἡ πορεία διὰ τῆς ὁποίας ἐλευθερώνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τόν διαβολο εἶναι πολὺ δύσκολη καὶ ἀπαιτεῖ μακρὰ περίοδο προσευχῆς, νηστείας καὶ ἐκπαιδεύσεως στὶς διδασκαλίες τῶν Προφητῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ καρδιὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ νὰ στραφεῖ πρὸς τὸν Χριστό. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ πληρωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ στὸ Βάπτισμα.

Τοῦ Βαπτίσματος πρέπει νὰ προηγηθεῖ πνευματικὴ πρόοδος σὲ μιὰ προπαρασκευή, κατὰ στάδια, γιὰ τὴν σταύρωση καὶ τὸν θάνατο στὰ ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος καὶ γιὰ τὴν υἱοθεσία μὲ τὴν σφραγίδα τοῦ Πνεύματος».

Πρὶν τὸ Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος βρισκόταν μέσα στὴν ζωὴ τῆς πτώσεως, κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, ζοῦσε μέσα στὸν θάνατο καὶ τὴν φθορά. Μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ὅμως, τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα πρέπει νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴν κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο λαμβάνεται κατὰ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας, Ἔτσι συνδέονται στενά τα τρία αὐτὰ Μυστήρια, δηλαδὴ τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καὶ τῆς θείας εὐχαριστίας,

«Ἡ προηγούμενη κοινωνία μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν φθορὰ πρέπει νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ κοινωνία μὲ τὴν ζωὴ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν θάνατο στὸ Βάπτισμα ἀνίσταται σὲ νέα ζωή, διὰ τῆς ζωοποιοῦ σφραγίδος τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία κατοχυρώνει τὴν υἱοθεσία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἐνοίκιση τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο ἱκανὸ νὰ συμμετάσχη στὴν σύσσωμη ζωὴ τῆς εὐχαριστίας».

Ἡ συμμετοχή τοῦ ἀνθρώπου στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι τυπική οὔτε μαγική, δηλαδή δέν λαμβάνει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνεξάρτητα καί ἀπό τήν προσπάθειά του. Βέβαια, ὁ Θεός εἶναι ἐνεργῶν, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εἶναι συνεργῶν. Καί μετά τά Μυστήρια ἀπαιτεῖται ἀγώνας ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους.

«Ἡ ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον διὰ τοῦ θανάτου στὸ Βάπτισμα καὶ διὰ τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν ἀποτελεῖ μιὰ μαγικὴ ἐγγύηση ἐναντίον τοῦ ἐνδεχομένου νὰ γίνει καὶ πάλι δοῦλος τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Στὸ Βάπτισμα διακηρύσσεται ἀμείλικτος πόλεμος ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δυνάμεων τῆς διαιρέσεως καὶ τῆς φθορᾶς. Αὐτὸς ὁ πόλεμος συνεχίζεται στὴν σύσσωμη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ παραίτηση ἀπὸ τὸν ἀγώνα αὐτὸ συνεπάγεται καταδίκη».

Ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν σταδίων τῆς πνευματικῆς ζωῆς (κάθαρση-φωτισμὸς-θέωση) μὲ τὰ τρία βασικὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας (Βάπτισμα-Χρίσμα-Θεία Εὐχαριστία) εἶναι ἀδιάσπαστη. Ὅπως, ἐπίσης, καὶ ἡ ὅλη μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας συνδέεται ἀναπόσπαστα μὲ τὴν ἡσυχαστικὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως.

«Μέσα στὰ πλαίσια τῆς Πεντηκοστῆς ζεῖ ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ὁ φωτισμός, ποὺ εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Βαπτίσματος καὶ ὑποτίθεται ὅτι ταυτίζεται μὲ τὸ Χρίσμα, διότι τὸ Χρίσμα εἶναι ὁ φωτισμός, ὁ φωτισμὸς εἶναι ἡ καρδιὰ τῶν Μυστηρίων καὶ ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς καρδιᾶς. Αὐτὰ τὰ δύο πᾶνε μαζί. 

Διότι ἐκεῖνος πού πάει στόν φωτισμό, ὅταν καί ἂν θέλει ὁ Θεός, φθάνει στήν θέωση. Ἀλλά, ἡ θέωση δέν εἶναι διαρκής κατάσταση, ὁπότε ἐπανέρχεται πάλι στόν φωτισμό. Ἡ θέωση δέν εἶναι μόνιμη κατάσταση σέ αὐτή τήν ζωή. Ἄρα, ὁ φωτισμός ὑποτίθεται ὅτι εἶναι μόνιμη κατάσταση. 
Καί ἐκεῖνος πού δέν βρίσκεται στόν φωτισμό, σημαίνει κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἐξέπεσε. Καί μέ τό Μυστήριο τῆς μετάνοιας ἐπανέρχεται στόν φωτισμό.

Ὁπότε, ἔχουμε τὸ πρῶτο Βάπτισμα. Ἔχουμε τὸ Χρίσμα καὶ μετὰ ἔχουμε τὸ δεύτερο Βάπτισμα. Τὸ δεύτερο Βάπτισμα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ μοναχοῦ γιὰ νὰ πάει στὸν φωτισμό, ποὺ δὲν βρῆκε μὲ τὸ Βάπτισμα ἢ τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας, ποὺ μερικὲς φορὲς συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὸ Χρίσμα, ὅταν πρόκειται περὶ ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό.

Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ πλαίσια βλέπει κανεὶς πόσο ἡ λεγομένη ἡσυχαστικὴ παράδοση εἶναι συγκεντρωμένη στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μυστικισμός, ποὺ νὰ μὴν εἶναι μέσα στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα.

Καὶ ἐμεῖς, στὴν Ὀρθόδοξη θεολογία, δὲν μιλᾶμε γιὰ μυστικισμό. Μιλᾶμε γιὰ μυστικὴ θεολογία καὶ γιὰ μυσταγωγία. Ὑπάρχει μυσταγωγία. Ἡ μυσταγωγία περνάει ἀπὸ στάδια: κάθαρση, φωτισμός, θέωση. Λέμε μυσταγωγία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἡ μύηση ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο πρὸς τὴν θέωση. Διότι ὁ σκοπὸς ὅλης αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ἡ θέωση».

πηγή«Ἐμπειρικὴ Δογματική της Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας
κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄.

Μητρ. Ναυπάκτου Ἰεροθέου

σαν να καλοκαιριάζει...

Το «Μπαρμπαρός» ανήκει στα ψάρια

Πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, έχουμε μια χρυσή ευκαιρία, καθώς ταυτίζονται τα συμφέροντα ισχυρών χωρών με τα δικά μας

Γύρω από την Κύπρο βρίσκεται σε εξέλιξη ένας θαλάσσιος Αττίλας ΙΙΙ. Η Αγκυρα, όχι μόνο με κύματα χυδαίων απειλών αλλά με ενισχυμένη στρατιωτική παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού της και το «Μπαρμπαρός», έχοντας πρόθεση να φέρει και άλλο ερευνητικό σκάφος, δεν απειλεί ευθέως μόνον τον Ελληνισμό, αμφισβητεί στην ευρύτερη περιοχή τα συμφέροντα και του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Γαλλίας και της Ιταλίας, και κάθε χώρας που είτε έχει ΑΟΖ που γειτνιάζει με της Κύπρου είτε έχει εταιρίες-κολοσσούς που έχουν υπογράψει συμβόλαια για έρευνα και εκμετάλλευση οικοπέδων της κυπριακής ΑΟΖ ή θεωρούν την περιοχή ενεργειακό δρόμο για τη μεταφορά των εξορυχθησομένων υδρογονανθράκων προς την Ευρώπη. Δεν μιλάμε απλά για ονόρε, εθνικό γόητρο ενός εκάστου, μιλάμε για πολύ χρήμα, για ζωτικά συμφέροντα ενεργειακής αυτάρκειας, διασφάλιση των θαλάσσιων επικοινωνιών και της εθνικής ασφάλειας των χωρών μας.
Πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, παρά τη φαινομενική πορεία στην κόψη του ξυραφιού, έχουμε μπροστά μας και μια χρυσή ευκαιρία. Εχουμε την ταύτιση των συμφερόντων ισχυρών χωρών με τα δικά μας. Εάν και τώρα δεν φανούμε διεκδικητικοί και αντιθέτως εκπέμψουμε ψοφοδεϊσμό, τότε, αντί για ευκαιρία, θα αρχίσει μια απότομη κατηφόρα για τη δορυφοροποίηση της χώρας μας σε Ηγεμονία της Βλαχίας.
Η απάντησή μας στην τουρκική ιταμότητα και θρασύτητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακολουθήσει το παραδοσιακά τραμπούκικο ύφος της Αγκυρας. Σε όλα τα ζητήματα, και πολύ περισσότερο σε τέτοιας σοβαρότητας, τα πολλά λόγια δεν είναι μόνο φτώχεια, δηλώνουν και αδυναμία. Οφείλουμε να συνεννοηθούμε, ως Ελληνισμός εν συνόλω, με τους φυσικούς μας συμμάχους, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τις ΗΠΑ και τις επιμέρους χώρες της Ε.Ε. που εταιρίες τους έχουν αγκυρωμένα συμφέροντα στην κυπριακή ΑΟΖ και να συμφωνήσουμε μια πολιτική αυστηρής κλιμάκωσης έμπρακτων απαντήσεων στην τουρκική προκλητικότητα, που έγινε πλέον ξεκάθαρη εισβολή. Οχι με τη Μέρκελ και το υποταγμένο σε αυτήν διευθυντήριο της Ε.Ε., αλλά με ένα προς ένα τα Εθνικά Κράτη που έχουν ζωτικά συμφέροντα τα ίδια ή εταιρίες τους, όπως η Γαλλία, που είναι ισχυρή χώρα και πυρηνική δύναμη, και η Ιταλία.
Εάν οι Τούρκοι δεν υποχωρήσουν, το «Μπαρμπαρός» πρέπει να γίνει αποικία των ψαριών στον βυθό της Μεσογείου και αυτό δεν πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Είναι δε ευκαιρία να θυμίσουμε πως στην Κύπρο εισέβαλε και παραμένει ένας ισλαμικός στρατός. Ιδίως προς το Ισραήλ, που πριν από λίγες ημέρες δέχθηκε εκατοντάδες πυραύλους από την τρομοκρατική ισλαμική οργάνωση Χαμάς, με θύματα αμάχους, πρέπει να υπομνήσουμε εμφατικά πως με τα πυραυλικά συστήματα που αναπτύσσει ή αγοράζει η Τουρκία έχει και το Ισραήλ στο βεληνεκές των όπλων της από τα Κατεχόμενα της Κύπρου και πως είναι προς το συμφέρον, την ασφάλεια και του Ισραήλ, η απελευθέρωση της Κύπρου, η εκδίωξη των κατοχικών δυνάμεων, ώστε πέραν της αποκατάστασης της νομιμότητας να έχει στα δυτικά του έναν έντιμο και καλό φίλο, τον Ελληνισμό.
Αυτό είναι δε προς το αληθινό συμφέρον και των ΗΠΑ, που έχουν πλέον μια ηγεσία που δεν ακολουθεί την καταστροφική και αυτοκτονική πολιτική του συστήματος Ομπάμα - Κλίντον, η οποία γιγάντωσε το μαχητικό Ισλάμ, διέλυσε χώρες και προκάλεσε αστάθεια και κύματα εκατομμυρίων προσφύγων.
Τα συμφέροντά μας είναι με τη Δύση, με τις Δυνάμεις της θάλασσας, και με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Η Τουρκία με τον Ερντογάν καταστρέφει τις παραδοσιακές της συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στρέφεται προς τη Ρωσία, ενώ πολώνει και πυροδοτεί το εσωτερικό μέτωπο βλέποντας παντού φαντάσματα. Υπερασπιζόμαστε μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός μας το δικαίωμα των Τούρκων να αλληλοφαγωθούν μέχρι τον τελευταίο Τούρκο. Εάν θέλουν δε να αυτοκτονήσουν, συγκρουόμενοι με όλη τη Δύση, τον σύμμαχο αυτής Ισραήλ και την Αίγυπτο, ας μην τους χαλάσουμε το χατίρι...
 Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Η λογική των ηλίθιων κατσαπλιάδων του Σύριζα...

ΕΚΔΡΟΜΗ

Ακολουθούμε  σήμερα  τον συγγραφέα και φιλόσοφο Ουμπέρτο Έκο που έφυγε πριν δύο χρόνια. Είχε  μια  τεράστια βιβλιοθήκη λαβύρινθο που είχε δημιουργήσει με 30.000 τίτλους.. Συνήθιζε να λέει: "Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη.."
Θα τον ακούσουμε να μας συμβουλεύει πολλά για την ζωή που ζούμε. Δυο χρόνια πριν πεθάνει, το 2014, έγραψε ένα γράμμα στον εγγονό του με μερικές πολύτιμες συμβουλές.
Του έγραψε: "Αγαπητό μου εγγονάκι, δεν θα ήθελα αυτή η επιστολή να θεωρηθεί υπερβολικά συναισθηματική ή ότι έχει σκοπό να σε νουθετήσει σχετικά με την αγάπη για τους συνανθρώπους μας, για την πατρίδα, για τον κόσμο, και όλα τα συναφή. Δεν θα έδινες καμιά σημασία και όταν θα έφτανε η στιγμή να θέσεις σε εφαρμογή όλα αυτά, το σύστημα αξιών θα είχε αλλάξει τόσο πολύ, που πιθανότατα οι συμβουλές μου θα προέκυπταν ξεπερασμένες.
Γι’ αυτό, θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μια μόνο συμβουλή, την οποία μπορείς να ακολουθήσεις ακόμη και τώρα, ενώ σερφάρεις στο iPad σου.... Θέλω να σου πω για μια ασθένεια που έχει προσβάλει τη γενιά σου, καθώς και παιδιά μεγαλύτερα από εσένα, που τώρα φοιτούν στο πανεπιστήμιο: την απώλεια της μνήμης. Είναι αλήθεια ότι αν θέλεις να μάθεις πού βρίσκεται η Κουάλα Λουμπούρ, δεν έχεις παρά να πατήσεις μερικά πλήκτρα και το Διαδίκτυο σου το λέει αμέσως.
Κάν’ το όταν χρειάζεται, αφού όμως το κάνεις, προσπάθησε να θυμηθείς τι σου είπε, για να μην αναγκαστείς να το αναζητήσεις για δεύτερη φορά σε περίπτωση που υπάρξει επείγουσα ανάγκη, όπως για μια έρευνα στο σχολείο.
Επειδή νομίζεις ότι ο υπολογιστής μπορεί να σου απαντάει οποιαδήποτε στιγμή, ελλοχεύει ο κίνδυνος να χάσεις το ενδιαφέρον να βάζεις πράγματα στο μυαλό σου. Είναι σαν να λέμε ότι, επειδή έχεις μάθει πως για να πας από την τάδε οδό στη δείνα, υπάρχουν το λεωφορείο ή το Μετρό, που σου επιτρέπουν να μετακινηθείς χωρίς κόπο -το οποίο βεβαίως εξυπηρετεί και κάν΄το κάθε φορά που βιάζεσαι-, για τον λόγο αυτό δεν χρειάζεται πλέον να περπατάς. Αν όμως δεν περπατάς αρκετά δεν θα βλέπεις τις ομορφιές του κόσμου και επίσης δεν θα γυμνάζεις τα πόδια σου.
Ας επιστρέψουμε όμως στη μνήμη. Η μνήμη είναι ένας μυς, όπως εκείνοι των ποδιών, και αν δεν τον εκγυμνάζεις, ατονεί... Κι επειδή για όλους ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάθουν Αλτσχάιμερ όταν γεράσουν, ένας τρόπος για να αποφύγουν αυτό το δυσάρεστο ατύχημα είναι να εξασκούν πάντοτε τη μνήμη τους. Ιδού, λοιπόν, η δική μου συνταγή: Κάθε πρωί μάθαινε απ’ έξω μερικούς στίχους, ένα σύντομο ποίημα.. Καλό θα ήταν να κάνεις παιγνίδια μνήμης με τους φίλους σου για να δείτε ποιος θυμάται καλύτερα. Αν δεν σας αρέσει η ποίηση, κάντε το με τους ποδοσφαιριστές. Πρόσεξε όμως! Δεν πρέπει να γνωρίζεις μόνο τους σημερινούς ποδοσφαιριστές της Ρόμα, αλλά και των άλλων ομάδων, ίσως και ομάδων του παρελθόντος. Φαντάσου ότι εγώ θυμάμαι εκείνους της Τορίνο, όταν το αεροπλάνο τους συνετρίβη με όλους τους παίκτες μέσα!
Κάντε αγώνες μνήμης σχετικά με τα βιβλία που έχετε διαβάσει. Δες αν οι φίλοι σου θυμούνται ποιοι ήταν οι υπηρέτες των Τριών Σωματοφυλάκων και του Ντ’ Αρτανιάν. Κι αν δεν θέλεις να διαβάσεις τους «Τρεις Σωματοφύλακες» (να ήξερες τι χάνεις) κάν’ το με κάποια από τις ιστορίες που έχεις διαβάσει. Μοιάζει με παιγνίδι (και είναι), θα δεις όμως πως το κεφάλι σου θα κυριευθεί από διάφορους χαρακτήρες, ιστορίες, αναμνήσεις κάθε είδους.
Θα αναρωτηθείς γιατί παλιά οι υπολογιστές ονομάζονταν ηλεκτρονικά μυαλά; Διότι σχεδιάστηκαν με βάση το μοντέλο του εγκεφάλου σου (μας), αλλά ο εγκέφαλος έχει περισσότερες διασυνδέσεις από έναν υπολογιστή, είναι ένα είδος υπολογιστή που κουβαλάς πάντα μαζί σου, ο οποίος μεγαλώνει και δυναμώνει με την άσκηση, ενώ ο υπολογιστής που έχεις πάνω στο γραφείο σου, όσο πιο πολύ τον χρησιμοποιείς, τόσο περισσότερη ταχύτητα χάνει και μετά από μερικά χρόνια θα πρέπει να τον αλλάξεις.
Αντίθετα, στην εποχή μας, το μυαλό σου μπορεί να διαρκέσει έως και ενενήντα χρόνια -αν το έχεις εξασκήσει. Και στα ενενήντα του χρόνια θα θυμάται περισσότερα πράγματα από αυτά που θυμάσαι τώρα. Και μάλιστα δωρεάν! Έπειτα, υπάρχει η ιστορική μνήμη, αυτή που δεν αφορά τα γεγονότα της ζωής σου ή τα πράγματα που έχεις διαβάσει, αλλά αυτά που συνέβησαν πριν ακόμη γεννηθείς. Σήμερα, αν πας σε ένα κινηματογράφο, θα πρέπει να μπεις μέσα μια συγκεκριμένη ώρα, όταν αρχίζει η ταινία, και όταν η προβολή ξεκινά, είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμβαίνει.
Στα χρόνια μου, μπορούσε κανείς να μπει στην αίθουσα του κινηματογράφου οποιαδήποτε στιγμή, π.χ. στο μέσο της προβολής. Έμπαινε τη στιγμή που συνέβαιναν ορισμένα πράγματα και προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε προηγηθεί. Αργότερα, όταν η ταινία ξανάρχιζε, μπορούσε να διαπιστώσει αν είχε καταλάβει σωστά την υπόθεση και αν η ταινία είχε ενδιαφέρον, μπορούσε να μείνει και να την ξαναδεί. Λοιπόν, η ζωή είναι σαν μια ταινία της δικής μου εποχής. Όλοι ερχόμαστε στη ζωή όταν πολλά πράγματα έχουν ήδη συμβεί πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, και είναι σημαντικό να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν εμείς γεννηθούμε. Αυτό είναι αναγκαίο, για να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί σήμερα συμβαίνουν πολλά νέα πράγματα. Επίσης, το σχολείο, εκτός από τις προσωπικές σου αναγνώσεις, θα έπρεπε να σου διδάσκει να απομνημονεύεις αυτά που συνέβησαν πριν τη γέννησή σου.
Φαίνεται όμως ότι δεν το κάνει καλά, διότι διάφορες έρευνες μας λένε ότι τα παιδιά του σήμερα, ακόμη και τα πιο μεγάλα που φοιτούν στα πανεπιστήμια, ας πούμε αυτά που έχουν γεννηθεί το 1990, δεν ξέρουν -και ίσως δεν θέλουν να ξέρουν- τι είχε συμβεί το 1980, για να μη μιλήσουμε για το τι συνέβη πριν από πενήντα χρόνια.
Ας αφήσουμε όμως το σχολείο. Σου προτείνω να εξασκείς την μνήμη σου και να ξεφυλλίζεις για παράδειγμα παλιά βιβλία και περιοδικά, καθώς πρόκειται για έναν τρόπο να μάθεις τι είχε συμβεί πριν εσύ γεννηθείς. Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντικό να γνωρίζουμε τι συνέβη πριν; Διότι, πολλές φορές ό, τι συνέβη στο παρελθόν σου εξηγεί γιατί ορισμένα πράγματα συμβαίνουν σήμερα, και είναι ένας τρόπος για να εμπλουτίζουμε τη μνήμη μας. Πρόσεξε! Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνο με τα βιβλία και τα περιοδικά, αλλά και με το Ίντερνετ, το οποίο μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όχι μόνο για να κάνουμε chat με τους φίλους μας, αλλά, (λέμε τώρα) και με την Ιστορία του κόσμου.
Ποιοι ήταν οι Χετταίοι; Και πώς ονομάζονταν οι τρεις καραβέλες του Κολόμβου; Πότε εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι; Η Κιβωτός του Νώε θα μπορούσε να έχει ένα πηδάλιο; Ποιο ήταν το όνομα του προγόνου του βοδιού; Υπήρχαν περισσότερες τίγρεις πριν από εκατό χρόνια απ’ ό,τι σήμερα; Τι ήταν η αυτοκρατορία του Μάλι; Και ποιος μιλούσε για την Αυτοκρατορία του Κακού; Ποιος ήταν ο δεύτερος Πάπας στην ιστορία; Πότε εμφανίστηκε ο Μίκυ Μάους;
Θα μπορούσα να θέσω ατέλειωτα ερωτήματα και όλα θα ήταν ωραίες περιπέτειες έρευνας. Θα έλθει η μέρα που θα είσαι ηλικιωμένος και θα νιώθεις ότι έχεις ζήσει χίλιες ζωές, γιατί θα είναι σαν να ήσουν παρών στη Μάχη του Βατερλό, ότι παρακολούθησες τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα κι ότι ήσουν πολύ κοντά στο σημείο όπου ο Μπερτόλδος, αναμιγνύοντας ουσίες σε ένα γουδί για να βρει τον τρόπο να φτιάξει χρυσό, ανακάλυψε κατά λάθος την πυρίτιδα (μπαρούτι) και εκτινάχθηκε στον αέρα (και καλά να πάθει).
Αντίθετα, άλλοι φίλοι σου, οι οποίοι δεν θα έχουν καλλιεργήσει τη μνήμη τους, θα έχουν ζήσει μια μόνο ζωή, τη δική τους, που θα πρέπει να ήταν και πολύ μελαγχολική και στερημένη από μεγάλες συγκινήσεις. Καλλιέργησε, λοιπόν, τη μνήμη σου και άρχισε από αύριο να αποστηθίζεις. Ζήσε χίλιες ζωές με την φαντασία σου και την δική σου μνήμη που είναι καλύτερη από αυτή του υπολογιστή.."

Σχόλιο στην κωμικοτραγική συνέντευξη Γαβρόγλου

 
Τραγική, αναντιλέκτως, η συνέντευξη (Κ. Γαβρόγλου: «Οι μόνες αντιδράσεις για τα θρησκευτικά είναι από την Ένωση Θεολόγων και κάποιους Μητροπολίτες») του ολετήρα της πάλαι ποτέ εθνικής μας Παιδείας, υπουργού Κ.Γαβρόγλου, και αποκαλυπτική της «ποιότητας» του «ήθους» των κυβερνώντων αντιχρίστων πολιτικών εξουσιαστών.
Συνάμα, όμως, φαιδρή και κωμική, ειδικά στη μέση και στο τέλος της.Από πού να αρχίση και πού να τελειώση κανείς σχολιάζοντας την εν λόγω συνέντευξη;
Από το γεγονός ότι επιχειρεί τεχνηέντως να υποβαθμίση την πληθώρα των αντιδράσεων απέναντι στα «νέα Θρησκευτικά», υποστηρίζοντας αναποδείκτως ότι «Οι μόνες αντιδράσεις για τα θρησκευτικά είναι από την Ένωση Θεολόγων και κάποιους Μητροπολίτες;».
Μήπως γνωρίζει πόσες χιλιάδες θεολόγων εκπροσωπεί η ΠΕΘ, εν αντιθέσει με τη θλιβερή δράκα- μειοψηφία των φίλων και συνεργατών του «ΚΑΙΡΙΤΩΝ»;
«Άκουσε» μήπως για τις σφοδρές και δίκαιες διαμαρτυρίες και αντιδράσεις των γονέων απέναντι στο αγνώριστο πολυθρησκειακό έκτρωμα που με πρωταγωνιστές τους «θεολόγους» του κακό-ΚΑΙΡΟΥ εισήχθη προς διδασκαλία στα ταλαίπωρα σχολεία μας;
Έχει, μήπως, υπ όψιν τα ανακοινωθέντα της Ιεραρχίας, τα οποία και εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μητροπολιτών, με τα οποία επικρίνονται τα μεταλλαγμένα και αφύσικα Θρησκευτικά που χωρίς ίχνος ντροπής προώθησε η ηγεσία του υπουργείου α-παιδείας προκειμένου να «διαφωτίση», γράφε δια-σκοτίση, τους νεαρούς βλαστούς του Έθνους;
Μήπως «ενεθυμήθη» την πορεία διαμαρτυρίας στην πρωτεύουσα με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών με αφορμή τη μετάλλαξη του πολύπαθου μαθήματος;
Μήπως «πήρε χαμπάρι» το σχετικό επικριτικό ανακοινωθέν του Αγίου Όρους; Τα καταιγιστικά και καταλυτικά, κριτικά δημοσιεύματα εφημερίδων και ιστολογίων; Τις γνωμοδοτήσεις εγκρίτων νομικών για την αντισυνταγματικότητα του νέου μαθήματος αλλά και τον κόλαφο από τη μεριά του ΣΤΕ, την ιστορική απόφαση του οποίου χωρίς ίχνος ντροπής και δημοκρατικής  ευαισθησίας καταφρόνησε το υπουργείο του παραδίδοντας χείριστο μάθημα αναρχίας στον ελληνικό λαό;
Και από πού και ως πού ενώ ποικιλοτρόπως αντέδρασε η πλειοψηφία των μητροπολιτών, έστω και αν κάποιοι από τους  τελευταίους δεν διαθέτουν την απαιτούμενη αγωνιστικότητα και συνέπεια συμβιβασθέντες ανεπιτρέπτως, γίνεται λόγος από τον υπουργό για «κάποιους μητροπολίτες που αντέδρασαν»;
Δεν συνιστά ο εν λόγω ισχυρισμός παραχάραξη της αλήθειας, προς προφανή εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων;
Θα πρέπει να γνωρίζη ο «ηγήτωρ» της παιδείας ότι πάρα πολλοί συμπατριώτες μας, τολμώ να πω η πλειοψηφία τους, που δεν έχουν στενούς δεσμούς με την Εκκλησία επικρίνουν δριμέως τα ελεεινά πολυθρησκειακά μορφώματα επειδή ευκόλως διαβλέπουν πίσω από αυτά τη στοχοθεσία των νεοταξιτών παγκοσμιοποιητών που απεργάζονται τη θρησκευτική, εθνική και πολιτιστική μας ομογενοποίηση.
Επομένως ανακριβώς επεχείρησε να μειώση το μέγεθος των αντιδράσεων απέναντι στο νέο μάθημα.
«Είναι δύσκολο να κάνεις πολιτική με μηδέν χρήματα» τονίζει ο υπουργός Παιδείας, αναφερόμενος στις μεταρρυθμίσεις σε Μέση και Ανώτατη Εκπαίδευση.
Χρήματα, όμως, υπάρχουν και μάλιστα πακτωλός για κάποιες άλλες «μεταρρυθμίσεις» όπως τις «έκφυλες ταυτότητες» και τις «εμετικές εβδομάδες» που διοργάνωσε το θλιβερό υπουργείο με τη συνεργασία κάποιων προθύμων, διεστραμμένων ιδεολογικά εκπαιδευτικών δια-σκοτιστών της Νέας Γενιάς…
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς αφελής που να δυσκολεύεται να κατανοήση ότι όλο και κάποιος Σόρος φροντίζει και θα φροντίζει για τον δια της παιδείας υλοποιούμενο διαστροφικό μετασχηματισμό της νεοελληνικής κοινωνίας…
Αναφορικά με τη συμφωνία Τσίπρα-Ιερωνύμου την οποία χαρακτήρισε «ιστορική» ο υπουργός δεν νομίζω ότι αξίζει κανείς ούτε καν να μπει στον κόπο του σχολιασμού της αλλά και του προμνημονευθέντος χαρακτηρισμού της λόγω της καταφανούς προβληματικότητός της και της μετά πατάγου απορρίψεώς της από τους αμέσως ενδιαφερομένους. Ίσως οι μοναδικοί άνθρωποι στην Ελλάδα που θεωρούν την εν λόγω συμφωνία «ιστορική» είναι ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο πρωθυπουργός και ο κ.Γαβρόγλου κατ αρχήν και πιθανώς και ελάχιστοι μητροπολίτες και υπουργοί που δορυφορούν τον κ.Ιερώνυμο και τον κ.Τσίπρα αντιστοίχως και ο νοών νοείτω…
Τέλος ο Κωνσταντινουπολίτης κ.Γαβρόγλου αποκάλεσε «φωτισμένο» τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο. Ο ένας «φωτισμένος» εγκωμίασε τον άλλο «φωτισμένο»!
Και μεν πρώτος «άλλαξε τα φώτα» στην παιδεία μας, ο δε δεύτερος «άλλαξε τα φώτα» στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, Θεολογία και Ιεροκανονικό Δίκαιο με τον αχαλίνωτο οικουμενισμό και ηγεμονισμό του, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο!
Γεμίσαμε «φωτισμένους» σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου! Γι αυτό και «προοδεύουμε»! Να μη βασκαθούμε! 
 του Λυκούργου Νάνη

Τέχνη εἶναι ἡ ἀπόπειρα νὰ δημιουργεῖς δίπλα στὸν πραγματικό κόσμο, ἕναν ἄλλο πιὸ ἀνθρώπινο

Ἀντρέ Μωρουά

Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου

     Η ηπειρωτική γη, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα και η Βαλκανική, ανάδειξε πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας. 

Στις τραχιές και απομονωμένες ηπειρώτικες περιοχές οι Ορθόδοξοι Έλληνες καλλιέργησαν και κράτησαν το θησαυρό της αληθινής μας πίστεως στο Χριστό και έδωσαν την μαρτυρία τους, όταν χρειάστηκε, μη λογαριάζοντας το κόστος της ομολογίας τους, το οποίο συχνά άγγιζε και αυτή τη ζωή τους. Ένας από τους καλλίνικους ηπειρώτες Νεομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου, ένας ηρωικός και γενναίος αθλητής του Χριστού.

      Γεννήθηκε στο Μέτσοβο στις αρχές του 17^ου αιώνα. Το επώνυμό του ήταν Μπασδάνης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι του ενέπνευσαν από παιδί την πίστη  στο Χριστό και την Ορθοδοξία. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια και ταλαιπωρίες. Όταν μεγάλωσε, πήρε την ευχή των γονέων του και κατέβηκε στα Τρίκαλα, για να αναζητήσει καλλίτερες συνθήκες ζωής.

     Ζήτησε εργασία σε πολλές επιχειρήσεις και τελικά κατέληξε να προσληφθεί σε έναν τούρκικο φούρνο. Εκεί εργαζόταν με ευσυνειδησία και καλοσύνη και για τούτο απόκτησε τη συμπάθεια και την εύνοια των αφεντικών του. Αμείβονταν ικανοποιητικά, με αποτέλεσμα να ζει ο ίδιος με αξιοπρέπεια και να βοηθά τους φτωχούς γονείς του.

      Τα χρόνια περνούσαν και ο Νικόλαος ζούσε ενσυνείδητα την χριστιανική ζωή. Με τον καιρό όμως, ζώντας κοντά στους μουσουλμάνους εργοδότες του, ζήλεψε την άνετη ζωή τους, με τα πολλά προνόμια, τις φοροαπαλλαγές και τις τιμητικές διακρίσεις. Ζήλεψε επίσης και την προνομιακή θέση τους, σε σχέση με τους υπόδουλους ραγιάδες, οι οποίοι στερούνταν βασικές ελευθερίες και θεωρούνταν από τους δυνάστες τους ως άνθρωποι υποδεέστεροι, συχνά ως υποζύγιά τους. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να ζήσει και αυτός στη χλιδή, αν γινόταν τούρκος, αν αλλαξοπιστούσε και γινόταν μουσουλμάνος.  

     Ύστερα από καιρό έντονων προβληματισμών πήρε τη μεγάλη απόφαση να εξισλαμισθεί. Ανακοίνωσε την απόφασή του στα αφεντικά του και εκείνοι με χαρά κάλεσαν έναν χότζα, ο οποίος του έκανε περιτομή.

      Από εκείνη τη στιγμή όντως άλλαξε η ζωή του. Έγινε κανονικός πολίτης του οθωμανικού κράτους και ανοίχτηκαν μπροστά του νέοι ορίζοντες για την επαγγελματική του δραστηριότητα. Η φτώχεια και οι δυσκολίες ήταν πια παρελθόν. Τώρα όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές γι’ αυτόν, διότι δεν ήταν ο υπόδουλος ραγιάς, αλλά ο κυρίαρχος τούρκος.

       Όμως, κατά παράδοξο τρόπο, αντί να χαίρεται για την νέα εύκολη και γεμάτη χλιδή, ανέσεις και ηδονές ζωή του, μια ανεξήγητη λύπη φώλιασε μόνιμα στην ψυχή του και δεν τον άφηνε να χαρεί την ελευθερία του, τα πολλά χρήματά του, την τιμητική του θέση στην τοπική κοινωνία, τις λαμπρές προοπτικές, που ανοίγονταν για τη ζωή του.

      Η περίεργη καταθλιπτική ψυχική του κατάσταση συνεχίστηκε για καιρό. Κάποια μέρα κατανόησε αιτία αυτής της ψυχικής του λύπης ήταν η άρνηση της πίστης στο Χριστό. Κατάλαβε ότι η κατάθλιψή του οφείλονταν στην απουσία της θείας χάριτος, η οποία, μόνη αυτή, δίνει χαρά και ιλαρότητα στον πιστό Χριστιανό. Τα μάτια του πλημμύρησαν από καυτά δάκρυα και πικροί αναστεναγμοί έβγαιναν από τα χείλη του. Αρνήθηκε το Χριστό για το χρυσό και τη χλιδή! Έτσι δεν άργησε να πάρει την απόφαση να γυρίσει ξανά στην πίστη των πατέρων του, στην αγία Ορθοδοξία.

      Κάποια μέρα έφυγε από την εργασία του και εξαφανίστηκε από τα Τρίκαλα. Ανέβηκε στο χωριό του και άρχισε να ζει ως Χριστιανός. Για να καλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες, άρχισε να εμπορεύεται δαδιά, δηλαδή εύφλεκτα προσανάμματα. Μάλιστα η εργασία του τον ανάγκασε να κατεβαίνει συχνά στην  πόλη των Τρικάλων για να πουλά την πραμάτεια του, αλλά με προφυλάξεις, για να μην αναγνωριστεί από τους Τούρκους.

     Αλλά σε κάποια κάθοδό του στα Τρίκαλα, συναντήθηκε τυχαία με έναν μουσουλμάνο, γείτονα στο φούρνο, που εργαζόταν. Εκείνος τον αναγνώρισε και είδε ότι δεν φορά τα τουρκικά ενδύματα, τα οποία φανέρωναν και την μουσουλμανική του πίστη, αλλά ελληνικά. Κατάλαβε ότι είχε αρνηθεί το Ισλάμ και γύρισε στον Χριστιανισμό. Τον άρπαξε από τα ρούχα και τον ξυλοκόπησε, επειδή πρόδωσε την μουσουλμανική θρησκεία. Τον απείλησε πως αν δεν του προμήθευε δωρεάν δια βίου το χρειαζούμενο δαδί, θα τον κατέδιδε στις τουρκικές αρχές και οι συνέπειες  θα ήταν φοβερές γι’ αυτόν, διότι το Κοράνιο και ο ισλαμικός νόμος (σαρία) προβλέπει το θάνατο για τους εξωμότες του Ισλάμ. Ο Νικόλαος δέχτηκε να προμηθεύει δαδί τον τούρκο εξαγοράζοντας έτσι την εχεμύθειά του.

      Ο καιρός περνούσε και ο Νικόλαος, ζούσε ελεύθερα μεν, αλλά τον βασάνιζε η σκέψη, ότι χρησιμοποιούσε την πίστη του ως συναλλαγή για την σωματική του ελευθερία. Γι’ αυτό και αναζήτησε κάποιον έμπειρο πνευματικό για να του εναποθέσει το εσωτερικό του πρόβλημα. Του φανέρωσε όλα τα κρυφά της ψυχής του και του εμπιστεύτηκε τις τύψεις του, οι οποίες τον βασάνιζαν για την άρνηση του Χριστού. Μάλιστα του εκμυστηρεύτηκε τον πόθο του να ξεπλύνει την αμαρτία του με το αίμα του, να μαρτυρήσει για τον αληθινό Θεό και ζήτησε την ευλογία του να προχωρήσει στο μαρτύριο.

     Ο πνευματικός του τον  άκουσε με προσοχή, όμως τον προειδοποίησε ότι το μαρτύριο δεν είναι εύκολη υπόθεση και πως υπήρχε κίνδυνος να δειλιάσει και να αρνηθεί και πάλι το Χριστό. Μπροστά στην επιμονή του, του έδωσε την ευχή του και τη συγκατάθεση να προχωρήσει στο μαρτύριο.

    Ο Νικόλαος, ύστερα από αυτό, ένοιωσε ψυχική γαλήνη και άρχισε πια να μην φοβάται τους τούρκους. Έπαψε πλέον να φυλάγεται και πωλούσε την πραμάτεια του δημόσια στα Τρίκαλα. Προσπαθούσε επίσης να καταλάβει ο τούρκος που τον εκβίαζε, ότι δεν τον φοβάται πλέον και έπαψε να του προμηθεύει δωρεάν δαδί. Όμως ο κακεντρεχής και μοχθηρός εκείνος άνθρωπος, όταν δεν του παρέδιδε πια δαδί, έγινε θηρίο από το θυμό του. Τον έψαξε στην αγορά και όταν τον βρήκε, τον άρπαξε και άρχισε να τον κτυπά με μανία, να τον βρίζει και να τον απειλεί.  Βλέποντας τη σκηνή και άλλοι τούρκοι, πλησίασαν και άρχισαν να χτυπούν και αυτοί τον αποστάτη του Ισλάμ. Αφού τον ξυλοκόπησαν, τον έσυραν στον τούρκο δικαστή των Τρικάλων, για να δικαστεί για το αδίκημα της άρνησης της μουσουλμανικής πίστης.

       Εκείνος στάθηκε με θάρρος μπροστά στο δικαστή και απολογήθηκε, χωρίς φόβο, ότι είναι Χριστιανός και Έλληνας και διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται με τίποτε να αρνηθεί αυτές τις δύο μεγάλες αξίες. Ο δικαστής αρχικά άρχισε να τον κολακεύει και να του τάζει τιμές, αξιώματα, πλούτη και εύκολη ζωή, αν αποφάσιζε να ασπασθεί τη μουσουλμανική θρησκεία και τουρκέψει. Αλλά εκείνος έμεινε αμετάπειστος. Τότε άρχισε να τον απειλεί, γνωρίζοντάς του τις συνέπειες, που προβλέπει η ισλαμική νομοθεσία για όσους αρνούνταν το Ισλάμ. Ότι τον περίμεναν φρικτά βασανιστήρια και ο θάνατος, αν δεν συμμορφώνονταν με τις συμβουλές του. Αλλά ο Νικόλαος, με πρωτοφανή ηρωισμό και ηρεμία, τον διαβεβαίωσε ότι άδικα κουράζεται να τον  μεταπείσει. Τότε έδωσε διαταγή στους στρατιώτες να τον μαστιγώσουν χωρίς λύπηση και να τον κλείσουν  στο ποιο σκοτεινό μπουντρούμι, χωρίς φαγητό και νερό για πολλές ημέρες.  

     Ο Μάρτυρας υπόμεινε με ηρωισμό και καρτερία τα βασανιστήρια, προσευχόμενος μέρα και νύχτα, ζητώντας να λάβει από το Θεό συγχώρηση για το κρίμα της άρνησής

Του και παρακαλώντας Τον να τον ενδυναμώσει, να αντέξει ως το τέλος τα μαρτύρια και να μη δειλιάσει μπροστά στο θάνατο.

      Βλέποντας ο δικαστής ότι δεν άλλαζε γνώμη, εξέδωσε την καταδικαστική του απόφαση: θάνατος δια της πυράς! Μάλιστα δε διαφημίστηκε από τους τούρκους, ότι η εκτέλεση θα γινόταν στο κέντρο των Τρικάλων. Μαζεύτηκαν πολλοί τούρκοι και εβραίοι να δουν το θέαμα και να χαρούν. Επίσης μαζεύτηκαν και πολλοί Χριστιανοί για να θαυμάσουν τον ηρωικό Μάρτυρα του Χριστού. Άναψαν μεγάλη φωτιά, κοντά στην αγορά της πόλεως, και αφού έσυραν τον Νικόλαο, τον έριξαν στη φωτιά. Σε ελάχιστα λεπτά της ώρας ο Μάρτυρας ξεψύχησε, ανεβαίνοντας η ψυχή του στα ουράνια για να συναντήσει το Χριστό, για χάρη του Οποίου έδωσε τη ζωή του, το δε σώμα του εξαφάνισαν οι φλόγες. Ήταν 17 Μαΐου του έτους 1617.

       Ελάχιστα από τα λείψανά του σώθηκαν και σε καλλίτερη κατάσταση η Κάρα του, την οποία αγόρασε κάποιος ευλαβής κεραμοποιός της πόλεως, δίνοντας αρκετά χρήματα στους φύλακες τούρκους. Επειδή όμως φοβούνταν μήπως οι τούρκοι την ανακαλύψουν, την εντοίχισε στο σπίτι του, χωρίς να πει σε κανέναν το μυστικό του.   Εν τω μεταξύ ο κεραμοποιός πέθανε και το σπίτι του το αγόρασε κάποιος που ονομάζονταν Μέλανδρος. Ένα χρόνο ακριβώς μετά το Μαρτύριο του αγίου, στις 17 Μαΐου του έτους 1618, τις βραδινές ώρες,  είδε να λάμπει το σημείο που είχε εντοιχιστεί η Τίμια Κάρα. Το ίδιος βράδυ είδε στον ύπνο του ότι το σπίτι του φιλοξενούσε την Κάρα του αγίου Νεομάρτυρα Νικολάου εκ Μετσόβου. Το επόμενο πρωί άνοιξε τον τοίχο και πράγματι βρήκε την Τίμια Κάρα. Όντας ευλαβής άνθρωπος και θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο να φιλοξενεί στο σπίτι του τέτοιο ιερό θησαυρό, την παρέδωσε στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων, όπου είχε αδελφό μοναχό, ως μνημόσυνο αιώνιο για τους γονείς του. Εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα, ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα.

     Εκτός από την Αγία Κάρα, σώζονται τεμάχια των χεριών του αγίου στην Ιερά Μονή Ελεούσης Ιωαννίνων, και στον Ναό του Αγίου Νικολάου Σκαμνελίου Ιωαννίνων, καθώς και δόντι του αγίου στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μετσόβου.

     Άπειρα είναι τα θαύματα που επιτελούν τα χαριτόβρυτα λείψανά του, σε όσους τον επικαλούνται με πίστη και ευλάβεια.

     Η μνήμη του τιμάται στις 17 Μαΐου, την ημέρα του μαρτυρίου του
 Λάμπρος Σκόντζος

Να χαίρεσαι με τους χαρούμενους, και να κλαίς με τους λυπημένους, γιατί αυτό είναι το σημάδι της καθαρότητας...

Γίνε φίλος με όλους τους ανθρώπους, και κάθισε μονάχος μέσα στη διάνοια σου....

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

!!!

Καππαδόκες έχουν ανοίξει πάνω από 25 εκκλησίες, κλειστές από το 1924

• 
  Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου στην Καρβάλη (Γκέλβερι)

Η καρδιά του ελληνισμού και της ορθοδοξίας συνεχίζει να χτυπά στα εδάφη της Καππαδοκίας από τα πανάρχαια χρόνια. Σε αυτή τη γη μεγαλούργησαν μεταξύ άλλων ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1924), το μεγαλύτερο μέρος των προσφύγων από την Καππαδοκία κατέφυγε στην Ελλάδα, αν και οι πρώτοι πρόσφυγες είχαν περάσει τα σύνορα από το 1922, αμέσως μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Ερχόμενοι στην Ελλάδα, παρέμειναν (αναγκαστικά) για μεγάλο διάστημα στον Πειραιά. Έπειτα διασκορπίστηκαν κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη αλλά και στην υπόλοιπη επικράτεια.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Κρήτη, στον νομό Ηρακλείου, υπάρχουν σήμερα 16 χωριά Καππαδοκών. Επίσης, στην Κέρκυρα, την Καλαμάτα, τη Χίο, τη Νάξο βρίσκουμε σήμερα, μεταξύ άλλων, οργανωμένες κοινότητες Καππαδοκών. Σωματεία αρχίζουν να ιδρύονται το 1924 στην Αθήνα και συγκεκριμένα από τα πρώτα ήταν αυτό της Νέας Σινασού στον Πειραιά. Διόλου τυχαίο, καθώς η Σινασός αποκαλούνταν η «Αθήνα της Καππαδοκίας», αποτελούμενη από αστικό και πλούσιο πληθυσμό, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα χωριά της Καππαδοκίας. Βρισκόταν σε μεγάλη ακμή και οι μαθητές μάθαιναν τα ελληνικά από τους δασκάλους που έρχονταν γι' αυτό τον σκοπό από την Ελλάδα.
«Κινητή Βασιλειάδα»
Σε πάνω από 400.000 υπολογίζονται σήμερα τα μέλη των καππαδοκικών ενώσεων στην Ελλάδα, όπως αναφέρει στην Ορθόδοξη Αλήθεια ο κ. Θεοφάνης Ισαακίδης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων –και με καταγωγή από την Καππαδοκία–, η οποία ιδρύθηκε το 2008 και σήμερα αριθμεί 53 μέλη-σωματεία. Η Ένωση δραστηριοποιείται συγχρόνως και στο πεδίο του ανθρωπιστικού έργου. Με πρωτοβουλία του κ. Ισαακίδη έχει δημιουργηθεί μια ομάδα από 30 γιατρούς (Καππαδόκες στην καταγωγή) η οποία έχει εξετάσει τα τελευταία πέντε χρόνια πολύ μεγάλο αριθμό ασθενών σε απομακρυσμένα χωριά της Ελλάδας. Η μονάδα αυτή έχει ονομασθεί «Κινητή Βασιλειάδα» προς τιμήν του έργου και της προσφοράς του Αγίου Βασιλείου στην Καισάρεια.

(Φωτ.: Facebook / Ένωση Καππαδοκών Μικρασιατών Κρήτης)

Έχουν απομείνει σήμερα μικρές εστίες ελληνισμού στα χωριά της Καππαδοκίας;
Υπάρχουν, βέβαια, αλλά προσπαθούμε να πλησιάζουμε πολύ διακριτικά όσους έχουν απομείνει εκεί, κάποιες μεμονωμένες οικογένειες οι οποίες γνωρίζουν ότι είναι απόγονοι χριστιανών ορθοδόξων. Πριν από έξι χρόνια είχαμε κάνει μια επιτόπια έρευνα σε κάποια χωριά όπου δεν μιλάνε τα ελληνικά αλλά μόνο την τουρκική γλώσσα. Πολλές γυναίκες που είχαν απομείνει εκεί παντρεύτηκαν μουσουλμάνους και τα ονόματά τους είναι εκτουρκισμένα. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν μπορούσαν να ασκήσουν τα θρησκευτικά καθήκοντά τους.
Όταν επισκέφθηκα το χωριό Χαλβάντερε, άκουσα μια ιστορία σχετικά με μια γυναίκα η οποία παρέμεινε στην Καππαδοκία, παντρεύτηκε Τούρκο και έκανε τέσσερα παιδιά. Η γυναίκα αυτή διατηρούσε κρυφά ένα τετράδιο στο οποίο από τη μια πλευρά έγραφε τα ονόματα των παιδιών της στα τουρκικά και από την άλλη έγραφε τα ελληνικά ονόματα που τους είχε δώσει η μητέρα τους. Θυμάμαι ακόμη με συγκίνηση που επισκεφθήκαμε τη Μαλακοπή το 2005 με τον Πατριάρχη και λειτουργήσαμε στην Εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων.

Με πλησίασε μια Τουρκάλα, κρατώντας ένα παιδί στην αγκαλιά της, και μας είπε συγκινημένη στα τουρκικά: «Η γιαγιά μου ήταν Ελληνίδα!».

Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις απογόνων Ελλήνων της Καππαδοκίας, οι οποίοι σήμερα θεωρούνται και ζουν κανονικά ως Τούρκοι πολίτες. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να τονίσουμε ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσοι είναι σήμερα οι εναπομείναντες απόγονοι των ορθόδοξων Ελλήνων της Καππαδοκίας.
Σε ποια κατάσταση βρίσκονται σήμερα οι ορθόδοξες εκκλησίες της Καππαδοκίας; 
Σύμφωνα με μελέτη του Πατριαρχείου, οι εκκλησίες προσδιορίζονται σε 1.600. Όποιες εκκλησίες μετετράπησαν σε εκκλησιές-τζαμιά έχουν συντηρηθεί και παρουσιάζουν μια καλή εικόνα. Το αξιοπερίεργο είναι ότι σε μερικές από αυτές έχουν διατηρήσει κάποια στοιχεία, όχι από διάθεση σεβασμού, αλλά μόνο και μόνο από αισθητικής άποψης. Δεν μπορούσαν με κανέναν τρόπο οι Τούρκοι να κατασκευάσουν κομψοτεχνήματα όπως εκείνα που έκαναν οι Έλληνες τεχνίτες. Για παραδειγμα, έχουν κρατήσει το ξυλόγλυπτο τέμπλο στον Άγιο Γρηγόριο στην Καρβάλη, που είναι δώρο του τσάρου της Ρωσίας Νικόλαου Α΄, όπως και τον άμβωνα στην ίδια εκκλησία. Άλλο παράδειγμα είναι οι Ταξιάρχες στη Μαλακοπή, όπου και εκεί έχουν κρατήσει το τέμπλο και τον άμβωνα, χωρίς, φυσικά, την παρουσία εικόνων.
Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο Φερτέκι, ένα χωριό έξω από τη Νίγδη, όπου εκεί έχουν μετατρέψει τον ναό των Ταξιαρχών σε τζαμί, κρατώντας όλες τις αγιογραφίες του Ιερού. Αυτές είναι σκεπασμένες με σεντόνι, ώστε να μην προκαλούν τον μουσουλμάνο που πάει να προσευχηθεί. Όταν επισκέπτεσαι τον ναό αυτό, σε παίρνει από το χέρι ο ιμάμης και σε ξεναγεί. Συγχρόνως, σου εξηγεί ότι αυτές οι αγιογραφίες «είναι δικές σας». Σηκώνει το σεντόνι και εμείς οι Έλληνες βλέπουμε τον Παντοκράτορα, την Παναγία, τους αγγέλους κ.ά. Δεν έχει γίνει καμία καταστροφή στις αγιογραφίες του Ιερού.

Ο Θεοφάνης Ισαακίδης (φωτ.: radiomax.gr)

Με ποια αφορμή ανοίγουν κάποιες από αυτές τις εκκλησίες για τους Έλληνες πιστούς; 
Για να τελεστεί μια θεία λειτουργία ή κάποια άλλη εκδήλωση θρησκευτικού χαρακτήρα, θα πρέπει να δώσουν άδεια τρία υπουργεία. Το θετικό είναι ότι τα τελευταία επτά χρόνια καταφέραμε να λειτουργήσουμε σε αρκετές εκκλησίες οι οποίες παρέμεναν κλειστές από το 1924! Ανοίξαμε πάνω από 25 ναούς. Είναι πολύ συγκινητικό να πηγαίνεις σε μια εκκλησία και να λειτουργείς έστω και χωρίς να έχει γίνει συντήρηση. Απλώς, προηγείται καθαρισμός και φροντίδα του χώρου, πείθοντας τους ντόπιους να συμβάλλουν σε κάποιες στοιχειώδεις βελτιώσεις.

Οι εκκλησίες αυτές από μόνες τους συντηρήθηκαν ενάντια στη μοίρα της φθοράς, όπως λέει και ο Σεφέρης.

Η Εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό είναι η μοναδική εκκλησία για την οποία έχει άδεια το Ορθόδοξο Πατριαρχείο και τη λειτουργούμε όποτε εμείς θέλουμε. Μάλιστα, επιτρέπεται στους πιστούς που την επισκέπτονται να κάνουν και Ανάσταση εκεί! Στη δε Καρβάλη τελέστηκε στην εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου ακόμη και περιφορά Επιταφίου! Όσο για την εκκλησία στο Μιστί, εκεί δεν δόθηκε άδεια, με την επίσημη δικαιολογία από τις Αρχές ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες ανακαίνισης από τον εργολάβο.
Ναι μεν όλα αυτά είναι θετικά γεγονότα, αλλά από ελληνικής πλευράς ποιες ενέργειες έχουν γίνει;
Τα τελευταία οκτώ χρόνια προσπαθούμε οργανωμένα παρά τις οικονομικές δυσκολίες να πηγαίνουν επί τόπου άτομα με ειδικές γνώσεις. Έτσι, λοιπόν, επισκεφθήκαμε μαζί με την κ. Λίνα Μενδώνη από το υπουργείο Πολιτισμού το χωριό Μιστί, με σκοπό τη συντήρηση της εκκλησίας του Αγίου Βλασίου με τους 10 τρούλους. Οι εργασίες ανακατασκευής της εκκλησίας σχεδόν έχουν ολοκληρωθεί και, ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, έχει πάρει άλλα 100 χρόνια ζωής. Έχει γίνει μια πάρα πολύ καλή συντήρηση και τώρα προσπαθούμε να πάρουμε ένα σχετικό κονδύλι για τη βελτίωση των αγιογραφιών.


Παρόμοιες εργασίες συντήρησης έγιναν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Πόρο, τόπο καταγωγής της γνωστής οικογένειας Μποδοσάκη. Επισκέπτομαι την περιοχή τρεις φορές το χρόνο και έρχομαι σε επαφή με τις τοπικές Αρχές. Σκοπός μας είναι να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι αυτά τα μνημεία πρέπει να συντηρηθούν, επειδή είναι παγκόσμια κληρονομιά, ανήκουν σε όλο τον κόσμο.
Πράγμα που δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνει κατανοητό και να τηρηθεί απαρέγκλιτα στην πράξη.
Σίγουρα, έτσι είναι η πραγματικότητα. Όλα τα βλέπουν με βάση το κέρδος. Εάν βλέπουν ότι θα τους αποφέρει οφέλη, θα προχωρήσουν στην αποκατάσταση ενός μνημείου. Υπάρχουν και περιοχές τις οποίες επισκέπτεται πολύ κόσμος από την Ελλάδα. Αυτοί δίνουν χρήματα στις τοπικές Αρχές για να γίνει καθαρισμός και άλλες εργασίες. Όταν όμως τελειώνει η επίσκεψη και φεύγουν, τότε όλα εγκαταλείπονται στην τύχη τους και ρημάζουν, καταστρέφονται με το πέρασμα του χρόνου.

Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν λαό που δεν είναι μορφωμένος να σεβαστεί την ιστορική και συναισθηματική αξία που έχει ένας ναός για εμάς τους Έλληνες.

Δεν μπορείς να τους πείσεις ότι ο σκοπός είναι καθαρά ηθικός και συναισθηματικός, λόγω της ιστορίας των παππούδων σου! Ο ισχυρός δεσμός που είχαν κλήρος και λαός και η άρρηκτη σχέση με έθιμα και συνήθειες.
Ποιες είναι οι σημαντικότερες δραστηριότητες με θρησκευτικό χαρακτήρα των Καππαδοκών;
Όταν μιλάμε για Καππαδοκία, το μυαλό όλων πηγαίνει στην ορθοδοξία. Χαρακτηρίζεται δε ως η «αγιοτόπος Καππαδοκία». Υπήρχε ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα που συμβάδιζε με όλες τις συνήθειες και την καθημερινότητα των κατοίκων εκεί. Υπήρχε ένας ισχυρός δεσμός ανάμεσα σε κλήρο και λαό. Η ζωή τους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τα έθιμα και τις συνήθειες αυτές τις οποίες διατήρησαν όταν ήρθαν στη μητέρα πατρίδα. Τέτοιο είναι και το έθιμο του Αγίου Βασιλείου, το οποίο διατηρείται ακόμη και σήμερα σε όλα τα χωριά που βρίσκονται στην περιοχή των Φαράσων, γενέτειρα του Αγίου Αρσενίου και του Αγίου Παϊσίου του Νεότερου, και ονομάζεται «αγιοβασιλειάτικος χορός».
Όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, Βυζαντινός αυτοκράτορας, θέλησε να κάψει τα χωριά της περιοχής, τον υποδέχθηκε ο Μέγας Βασίλειος με την ιδιότητα του επισκόπου. Ήταν τέτοιες η ακτινοβολία του Βασιλείου και η δύναμη του λόγου του, ώστε θαμπώθηκε ο Ιουλιανός και εγκατέλειψε τα σχέδιά του. Ζήτησε μόνο να του δώσουν ένα μεγάλο ποσό ως λύτρα. Πάνω σε αυτό το γεγονός στηρίζεται η ιστορία της βασιλόπιτας, σύμφωνα με την οποία ζητά ο Άγιος από όλες τις οικογένειες να δώσουν τα τιμαλφή τους στον Ιουλιανό, ώστε να μην κάψει τα χωριά. Όταν όμως έμαθαν ότι ο Ιουλιανός είχε σκοτωθεί στη μάχη, ο Άγιος Βασίλειος αποφάσισε να επιστρέψει τα τιμαλφή. Επειδή όμως δεν ήξερε σε ποιον ανήκαν, είπε στις γυναίκες να φτιάξουν μικρές πίτες, όπου εκεί έβαλε όλα τα τιμαλφή και τα μοίρασε στον κόσμο μετά τη θεία λειτουργία. Κάθε οικογένεια –σύμφωνα με την παράδοση– ανοίγοντας το ψωμάκι, έβρισκε αυτό που είχε δώσει!
Ένα άλλο έθιμο σχετίζεται με τους Προκοπιείς, τους καταγόμενους από το Προκόπι, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί σήμερα στη Χαλκίδα. Έχουν μεταφέρει εκεί το σκήνωμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου όπως και τις λατρευτικές συνήθειες. Αλλά και οι προερχόμενοι από το Μιστί έχουν μεταφέρει τα δικά τους έθιμα στην Αλεξανδρούπολη. Στο Μιστί βρίσκεται η εκκλησία με τους 10 τρούλους, η μεγαλύτερη εκκλησία της Ανατολής, της οποίας η ανακαίνιση ολοκληρώθηκε φέτος. Στη Νέα Καρβάλη, όπου βρίσκεται και το σκήνωμα του Αγίου Γρηγορίου, τηρείται το έθιμο με τα σάγια. Ανάβουν φωτιές από το προηγούμενο βράδυ, τραγουδάνε και χορεύουν. 
πηγή

'Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις....''

(Οχι δεν είναι Τ. Λειβαδίτης, είναι Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης.)

Στη Σαλονίκη