Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει με φρενήρη ρυθμό στο 4%. Για τους ΑΝΕΛ ούτε κουβέντα! Εξαερώθηκαν! Αυτό διαβάζει κανείς σχεδόν σε όλο το διαδίκτυο. 

Δεν γνωρίζω, αν είναι όντως έτσι και αν υπάρχουν δημοσκοπικά στοιχεία, πάντως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα προς τα εκεί οδηγεί. Πήδηξε πολλά παλούκια (μνημόνιο και όλα τα σχετικά εθνοφοβικά και "μεταρρυθμιστικά"), αλλά του μπήκε και ένα (Μακεδονία).
Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ του 3,5% έφτασε στο 35,46% και αφού διένυσε ως κομήτης το πολιτικό διάστημα αρχίζει τώρα την πτώση του για εκεί που ξεκίνησε.
Είναι σαν το μηρμήγκι που, καθώς λένε, μόλις βγάλει φτερά και πετάξει ψοφάει..... νόμιζε ότι είχε γίνει πεταλούδα...
Γ.Γ.Γ.

..επικεφαλης βαδιζει ο εχθρος!

πηγή

Σε κατάμεστη αίθουσα οι συριζαίοι αναλύουν τα οφέλη από τη Β. Μακεδονία κι οι ....φασίστες τραγουδούν το «Μακεδονία ξακουστή»

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος ο Κολλυβάς και διδάσκαλος του Γένους.

    Το Κολυβαδικό Κίνημα του 18^ου αιώνα υπήρξε ένας σημαντικός ιστορικός σταθμός στην εκκλησιαστική μας ιστορία, καθ’ ότι διαδραμάτισε ισχυρό ανανεωτικό ρόλο στην Ορθοδοξία μας, η οποία ασφυκτιούσε από τις παρεμβάσεις της αιρετικής δυτικής χριστιανοσύνης. Ένα από τα κύρια πρόσωπα αυτού του κινήματος υπήρξε ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος. Ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας μας και διδάσκαλος του Γένους.

      Γεννήθηκε το 1722 στο Κώστο της Πάρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλος και η μητέρα του Κωστιανή, οι οποίοι του διδάξαν τη ευσέβεια και φρόντισαν να τον σπουδάσουν.  Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Κώστο και στη συνέχεια φοίτησε Σχολή της Μονής Αγίου Αθανασίου Ναούσης Πάρου ή στη Σχολή Παναγίου Τάφου στη Σίφνο. Στα 1745, ο ίδιος 23 χρονών πήγε στη Σμύρνη για να ανώτερες σπουδές στην εκεί φημισμένη «Ευαγγελική Σχολή», για έξι χρόνια. Το 1751 πήγε στο Άγιο Όρος και γράφηκε στην περίφημη «Αθωνιάδα Σχολή», όπου δίδασκαν ο ξακουστός δάσκαλος Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και αργότερα ο μεγάλος Ευγένιος Βούλγαρης. Εκεί σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία και τις θετικές επιστήμες. Έχοντας επίσης άσβεστη δίψα για μάθηση, επισκέπτονταν τις βιβλιοθήκες των Μονών  και εμπλούτιζε τις γνώσεις του.

      Παράλληλα βίωνε την ορθόδοξη πνευματικότητα της αγιορείτικης ζωής και ιδιαίτερα τη Θεία Λατρεία. Εξασκούνταν στη ρητορική και την ομιλητική για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο υπόδουλο Γένος. Οι καθηγητές του και οι συμφοιτητές του τον θαυμάζουν. Ο Ευγένιος Βούλγαρης τον καθιστά συνεργάτη του. Μάλιστα το έτος 1757 διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή.

       Η φήμη του βγήκε και εκτός Αγίου Όρους. Διάφορες Σχολές τον ζητούσαν για καθηγητή τους. Τα έτη 1758-1762 δίδαξε και έγινε διευθυντής της Σχολής Θεσσαλονίκης. Αλλά δυστυχώς το 1762 έκλεισε η Σχολή λόγω επιδημίας.  Από εκεί πήγε στην Κέρκυρα, να συμπληρώσει τις σπουδές του κοντά στον ονομαστό δάσκαλο Νικηφόρο Θεοτόκη. Κατόπιν, όντας ο ίδιος 40 ετών, προκλήθηκε να διδάξει στο Μεσολόγγι από το φίλο του Παναγιώτη Παλαμά, στην εκεί «Παλαμιαία Σχολή» που είχε ιδρύσει το 1760.

       Στα 1771 πήρε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την οποία διορίζονταν διευθυντής της «Αθωνιάδας Σχολής» στο Άγιο Όρος, ως διάδοχος του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Αθανάσιος δέχτηκε και ως το 1777 διέλαμψε στην ονομαστή Σχολή. Ήταν τα πλέον γόνιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε με τον Μακάριο Νοταρά, μια επίσης μεγάλη πνευματική προσωπικότητα της εποχής εκείνης και πρωτοπόρο «Κολλυβά». Αυτός τον προέτρεψε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος, ο οποίος δέχτηκε. Ήταν 55 ετών.

         Στα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε κορύφωση το Κολλυβαδικό Κίνημα στο Άγιο Όρος. Οι παράταξη των Κολλυβάδων διώκονταν με πείσμα από τους αντικολλυβάδες. Αυτό λυπούσε τον Αθανάσιο και δυσανασχετούσε για τις διώξεις τους. Ο ίδιος εντάχτηκε στο κίνημα των Κολλυβάδων και άρχισαν οι διώξεις εναντίον του. Παραιτείται από την «Αθωνιάδα Σχολή» και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη όπου δίδαξε και πάλι από το 1777 έως το 1783. Παράλληλα κήρυττε από άμβωνος σε διάφορους ναούς. Στα 1783 έλαβε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να αναλάβει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν αποδέχτηκε τη θέση.

       Στα 1786, 64 χρονών, αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του την Πάρο. Αλλά δεν κατόρθωσε να φτάσει στον προορισμό του. Λόγω του ρωσοτουρκικού

πολέμου, το πλοίο, που τον μετέφερε, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και αγκυροβόλησε στη Χίο για μεγάλο διάστημα. Ο Αθανάσιος αποσύρθηκε στο «Κάθισμα» της Μονής Αγίας Τριάδος. Εκεί βυθίστηκε στην προσευχή, την περισυλλογή και την πνευματική άσκηση, περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος.

       Αλλά οι Χιώτες πληροφορήθηκαν την εκεί παρουσία του και επειδή η Σχολή της Χίου ήταν ακέφαλη, τον παρότρυναν να αναλάβει αυτός την διεύθυνσή της. Ο Αθανάσιος αρνείται, διότι έχει άλλα σχέδια. Στο τέλος δέχεται, όταν του γνώρισαν τις σχέσεις του με τον Μακάριο Νοταρά και τη φιλία του με τον Μητροπολίτη Χίου Γαβριήλ. Διδάσκει με πάθος στη Σχολή, στην οποία προσδίνει φήμη και κύρος. Εκεί συγγράφει τα σπουδαιότερα έργα του, όπως τη Ρητορική Πραγματεία του Ερμογένους, την Δογματική του αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού και την Λογική του Ευγενίου Βούλγαρη.

       Έμεινε στη Χίο τριάντα χρόνια, ως το 1812 και έφτασε στην ηλικία των 90 χρονών. Ζήτησε και τον απάλλαξαν από τα διδακτικά και διευθυντικά του καθήκοντα και του όρισαν μισθό, όσο θα ζούσε.  Ήρθε ο καιρός να μεταβεί επί τέλους στην Πάρο. Όμως ο λαός της Χίου του έφραξε το δρόμο να μην φύγει από το νησί τους. Ο Αθανάσιος υπέκυψε στη θέλησή τους, το οποίο εξέλαβε ως θέλημα του Θεού και πήρε την απόφαση να μείνει για πάντα στη Χίο.

       Αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στα Ρεστά Χίου, σε ένα απόμερο μέρος. Μαζί του ησύχαζαν ο μαθητής του και φίλος του Νικηφόρος και ο διάκονος Ιωσήφ από τα Φουρνά Ευρυτανίας, ο οποίος είχε χρηματίσει δάσκαλος στη Σχολή. Εκεί ο Αθανάσιος, παρ’ όλο το προχωρημένο της ηλικίας του, ασκούνταν σκληρά, προσευχόμενος, αγρυπνώντας και νηστεύοντας. Παράλληλα συνέχιζε το συγγραφικό θεολογικό του έργο.

      Όταν ξεκίνησε να γράφει το σύγγραμμά του «Περί της προς τον Θεόν αγίας Πίστεως και Περί του τις εστιν η αληθινή φιλοσοφία» έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Όταν συνήρθε κάπως και άρχισε ξανά τη συγγραφή, δεύτερο εγκεφαλικό, βαρύτερο, τον ρίχνει στο κρεβάτι. Ο ίδιος αντιλαμβάνεται το τέλος της επί γης ζωής του και προετοιμάζεται για τη μεγάλη αναχώρηση. Με νεύματα ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και μετά μία ήμερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, στις 24 Ιουνίου 1813. Οι συνασκητές του τον έθαψαν στην αυλή της Μονής. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν από μεγάλη πυρκαγιά του 1822. Αγιοκατατάχθηκε  άγιος και τιμάται στις 24 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του.

     Ο άγιος Αθανάσιος σημάδεψε θετικά με την προσωπικότητά του και το έργο του την ταραγμένη εποχή του. Υπήρξε μια σπάνια εκκλησιαστική και πνευματική μορφή, με ακραιφνώς ορθόδοξο και ελληνοπρεπές χαρακτήρα, φωτεινό ορόσημο και παράδειγμα μια μας σήμερα!  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

«Κύπρος νυν και αεί»

Από την Συναυλία με γενικό τίτλο «Τώρα που δεν Υπάρχουνε Διόδια» που πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο Σκαλί Αγλαντζιάς, το Σάββατο 23/6/2018. Το συγκλονιστικό τραγούδι «Κύπρος νυν και αεί» σε Στίχους Πόλυ Κυριάκου και Μουσική Σταύρου Σιόλα, που ακούστηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο, ερμήνευσαν ο Σταύρος Σιόλας και η Ρίτα Αντωνοπούλου με την συνοδεία της χορωδίας «Αδούλωτη Κερύνεια», υπό τη διεύθυνση της Μαέστρου Ρούλας Τυρίμου και των μουσικών: Δημήτρη Καζάνι, Βιολί, Ευαγγελία Μαυρίδου, πιάνο, Τάκη Βασιλείου, Κρουστά, Ευγενία Γαίδη, Κλαρίνο και Γκαίντα.

Βίβα λα Ντεμοκράτσια ντελα Μπανανία!!

 

Ενημερώθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για τα οφέλη της Συμφωνίας των Πρεσπών, οι πάνω-κάτω, 20-30 προσελθόντες στην εκδήλωση, από ένα πληθυσμό 789.191 κατοίκων!
Όχι παίζουμε!
Πολίτης ενημερωμένος, πάντα προδομένος!

Αντιχριστιανικό μένος κυβερνώντων

Ο χωρισμός Εκκλησίας - κράτους, ο οποίος προωθείται στo πλαίσιο της επόμενης συνταγματικής αναθεώρησης από την κυβέρνηση, είναι ένα από τα κεφάλαια του ελληνικού δράματος που άπαντες ανέμεναν ότι θα ανοίξει. Οι συνθήκες ευνοούν ακόμα μία καταστροφή…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ως εργαλείο του τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ., μεταλλάσσει με ταχείς ρυθμούς την πατρίδα μας σε πεδίο βολής της Νέας Τάξης. Οι ιδεοληπτικοί της Αριστεράς δεν αφήνουν ούτε ημέρα να περάσει δίχως να γυρίσουν τον τροχό της διάλυσης των κοινωνικών θεσμών, της παράδοσης, των συμβόλων, των ηθών και των εθίμων της Ελλάδας. 

Αλλάζουν το πληθυσμιακό προφίλ της πατρίδας, ενθαρρύνοντας με κάθε τρόπο τον ισλαμικό εποικισμό της. Χαρίζουν το ιερό όνομα και την Ιστορία της Μακεδονίας μας στους σλαβανάκατους επίδοξους σφετεριστές. Αποεθνικοποιούν την εκπαίδευση, διαλύουν την εθνική οικονομία και παραδίδουν τα «ασημικά» του κράτους στους ξένους χασκογελώντας και μιλώντας για… απελευθέρωση. Μετατρέπουν μια χώρα σε χώρο. 

Η σήψη και η διάλυση που προπαγανδίζουν και προωθούν έχουν εισχωρήσει και στις οικίες των πολιτών. Οι έμφυλες ταυτότητες, το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια και η παντί τρόπω υπονόμευση του ιερού θεσμού της οικογένειας ήταν τα πεδία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλεσε μια αμιγώς αντεθνική, αντιχριστιανική και βαθιά απάνθρωπη πολιτική, υπό το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τώρα, τα ιδεολογικά και στη συνέχεια νομοθετικά τάγματα της εφόδου εναντίον του Ελληνισμού στρέφονται κατά ενός κάστρου που φάνταζε απόρθητο: της Εκκλησίας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, ήταν επιδεικτικά απούσα από τις εξελίξεις. Η αφωνία της ευνόησε την άμεση προώθηση των ανθελληνικών και αντιχριστιανικών πρωτοβουλιών των μισόχριστων αριστεριστών, οι οποίοι αποστρέφονται τη θέα του Σταυρού, αλλά σέβονται την ημισέληνο και λατρεύουν το σφυροδρέπανο. 

Η απουσία της Εκκλησίας δεν πέρασε απαρατήρητη από την ταπεινωμένη, αδικημένη και εξεγερμένη κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ προήλαυνε και οι φύλακες, απόντες… Τώρα, έστω στο «και πέντε», είναι η τελευταία ευκαιρία για προβολή σοβαρής αντίστασης.

πηγή


σχόλιο:Αφού προσπάθησαν να ξεριζώσουν τη Μακεδονία, τώρα καταπιάνονται να κάνουν τα ίδια και με την Ορθοδοξία… Να δούμε πότε θα βάλουν στόχο να αλλάξουν και τη σημαία μας που κι αυτή θρησκευτικό σύμβολο φέρει. Το σταυρό! Όπως άλλων … «υπανάπτυκτων χωρών» όπως η Δανία, η Νορβηγία η Σουηδία, η Βρετανία (αυτή έχει τρείς σταυρούς μαζί: του Αγίου Γεωργίου, τους Αγίου Πατρικίου και του Αγίου Ανδρέα) όπως και η Αυστραλία, η Ισπανία (τρείς σταυρούς κι αυτή κάτω από κάθε στέμμα) και η Ελβετία. Παιδιά, το λέω με το καλό: Μερικοί από μας πιστεύουμε, μερικοί είμαστε πιο «χαλαροί»… Αλλά αν πάτε να αγγίξετε τα ιερά και τα όσια του λαού μας, θα σας πάρει και θα σας σηκώσει…

Ρίξτε κάνα 5ευρω στην κομπανία

Το φτύσιμο υπό μορφή καταιγίδας συνεχίζεται. Τώρα πέφτουν και "άγιες σφαλιάρες"!.

Ανακοίνωση που έστειλε  η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους για την συμφωνία των Πρεσπών και την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας μας:

Καρυαί τη 13η/26η Ιουνίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

       Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους μετά πολλής συνοχής καρδίας και θλίψεως επληροφορήθη την, παρά τας αντιδράσεις συσσώμου του ελληνικού λαού, συνυπογραφήν της Συμφωνίας των Πρεσπών περί της ονομασίας της γείτονος χώρας των Σκοπίων.

       Ασφαλώς ως χριστιανοί οφείλομεν να επιδιώκωμεν με όλας τας δυνάμεις μας την ενότητα όλων των Ορθοδόξων, την θεραπείαν των σχισμάτων, την ειρηνικήν κατάστασιν και την παντί τρόπω αποφυγήν δημιουργίας εστιών θρησκευτικού και εθνοφυλετικού φανατισμού και μίσους. Ούτως η επίλυσις του χρονίζοντος προβλήματος της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων και η πλήρης αποκατάστασις των σχέσεων των δύο χωρών είναι επιθυμητή, πολλώ μάλλον καθώς το Αγιώνυμον Όρος επισκέπτονται κατ’ έτος πολλοί προσκυνηταί εκ της γείτονος χώρας, οι οποίοι ευρίσκουν εις αυτό πνευματικήν ανάπαυσιν, εις ατμόσφαιραν γνησίας πνευματικής ενότητος και αγάπης.

       Εν τούτοις, δεν είναι δυνατόν, εν ονόματι των ως άνω αγαθών στόχων, η επίλυσις αυτού του μείζονος εθνικού προβλήματος να επιχειρήται με προχείρους, αδιαφανείς και συνοπτικάς διαδικασίας, με την υιοθέτησιν θέσεων αντιθέτων προς την επιστημονικήν αλήθειαν, την ιστορικήν πραγματικότητα και την ιστορικήν μνήμην, με τρόπον ο οποίος προσβάλλει την εθνικήν συνείδησιν του ελληνικού λαού. Δεν είναι δυνατόν να υιοθετώνται υπό της Ελληνικής Πολιτείας δεσμευτικαί διεθνείς συμφωνίαι, αι οποίαι, όπως αποδεικνύουν και αι συνεχιζόμεναι και κλιμακούμεναι λαϊκαί αντιδράσεις, δεν είναι αποδεκταί υπό της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας. 

       Ειδικώτερον, ως Αγιορείται μοναχοί, φορείς και φύλακες μιας υπερχιλιετούς ιστορικής, πνευματικής και πολιτιστικής παραδόσεως και κληρονομίας, δεν είναι δυνατόν να αποδεχθώμεν την εκχώρησιν της μακεδονικής ταυτότητος εις γλώσσαν και εις έθνος ουδεμίαν σχέσιν έχοντα προς την αρχαίαν ελληνικήν μακεδονικήν διάλεκτον και το ελληνικόν φύλον των αρχαίων Μακεδόνων.

Αδυνατούμεν να κατανοήσωμεν ότι είναι δυνατόν Έλληνες πολιτικοί, κάτοχοι πανεπιστημιακών πτυχίων, μεταξύ αυτών δε Καθηγηταί Πανεπιστημίου, να συνυπογράφουν την εκχώρησιν της μακεδονικής γλώσσης και ιθαγενείας εις λαόν αποδεδειγμένως σλαβικής, ως επί το πλείστον, γλώσσης και εθνικής καταγωγής! Καλούμεν το Ελληνικόν Κοινοβούλιον και την Ελληνικήν Κυβέρνησιν να σεβασθούν την βούλησιν του ελληνικού λαού και την ιστορικήν αλήθειαν.

       Το Άγιον Όρος, ως εν ανεκτίμητον πνευματικόν και ιστορικόν κέντρον της Μακεδονίας και της πατρίδος μας, ένθα από αρχής της συστάσεως αυτού συνυπάρχουν ειρηνικώς Ορθόδοξοι διαφορετικής γλώσσης και εθνοφυλετικής καταγωγής, θεωρεί ως περιφρόνησιν της ιστορίας και της αληθείας και ως προδοσίαν της εθνικής συνειδήσεως του Ελληνισμού, την αναγνώρισιν «μακεδονικής γλώσσης» και «μακεδονικής εθνικότητος» υπό της Ελληνικής Πολιτείας.

       Είθε η Έφορος του Αγίου Όρους Υπεραγία Θεοτόκος να φωτίση τους κρατούντας, ώστε να συνειδητοποιήσουν τα σφάλματά των, να προβούν εις την διόρθωσίν των και να επιτευχθή εν τέλει μία συμφωνία, η οποία θα σέβεται την αλήθειαν και θα αποτελέση την βάσιν δια την ενότητα και την ειρηνικήν συμπόρευσιν των δύο ομοδόξων λαών, εντός των κόλπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι

των είκοσιν Ιερών Μονών του  Αγίου Όρους  Άθω.

Απόψε μ΄ εγκατέλειψες

ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΘΑΝΑΣΗ ΜΗΤΕΡΑ 10 ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ 22 ΕΤΩΝ ΕΩΣ 2.5 ΜΗΝΩΝ ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Παραμερίζω να περάσεις αθάνατη Ελληνίδα μάνα .

Οι δεξιές γκουβερνάντες του Τσίπρα μας εμπαίζουν και προκαλούν.

 Τί φώναζε και φωνάζει ο Ελληνικός λαός απ’ άκρη σ’ άκρη; Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΜΜΙΑ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ.

* διότι το όνομα αποτελεί την δημόσια σφραγίδα του είναι μιας οντότητας, και όταν αυτό παραδίδεται οικειοθελώς από τον φυσικό ιδιοκτήτη στον κλέφτη τότε τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα, ξεριζώνεται μαζί με το όνομα και το εσωτερικό είναι του φυσικού ιδιοκτήτη
* διότι τα Συντάγματα αλλάζουν
* διότι ούτε οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν ακροτελεύτια εγγύηση κανενός, καθότι ως γνωστόν επηρεάζονται και καθοδηγούνται από τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων (το ‘δίκαιο του ισχυρού‘ κατά Θουκυδίδη)
* διότι όσο ο φυσικός ιδιοκτήτης κρατάει το όνομά του, ο αλυτρωτισμός του άλλου φαίνεται σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, όταν όμως ο φυσικός ιδιοκτήτης παραδώσει το όνομά του παραδίδει και την φωνή του, και ανταλλάσσει την προνομιούχα θέση του με την θέση του κατσαπλιά

Η παράδοση του ονόματος με την δικαιολογία ότι «τους έχουμε βάλει όρους να αλλάξουν το Σύνταγμά τους» εμπαίζει την νοημοσύνη μας, εμπαίζει την ίδια την ιστορία.

Έχοντας υπ’ όψιν όλα αυτά, ας διαβάσουμε το παρακάτω.

πηγή

Στην κλασσική ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια», ο «Κουνέλας» (Χρόνης Εξαρχάκος), ένας γραφικός απατεωνίσκος των σαλονιών, μεσάζων και βοηθός κομπιναδόρος, συζητώντας με την μεγαλοαπατεώνισσα κυρία Μαλτέζου (Μέλπω Ζαρόκωστα) για το ποσό που θα αποσπάσουν ξεγελώντας τον υπερφίαλο και αφελή επιχειρηματία Ντίνο Διαμαντίδη (Λάμπρος Κωνσταντάρας), όταν εκείνη προτείνει 500-600 χιλιάδες, αναφωνεί: «Ααα είναι πολλά! 400 χιλιάδες. Είναι φίλος μου!».
Λίγο αργότερα, ισχυριζόμενος ψευδώς ότι η Μαλτέζου έχασε τα χρήματα στο καζίνο και η δική του επέμβαση εμπόδισε μεγαλύτερη χασούρα, ασκεί ψυχολογική πίεση στον Ντίνο Διαμαντίδη για να δώσει ο τελευταίος αυτό το ποσό ως ολιγοήμερη διευκόλυνση (δανεικά κι αγύριστα) και στην οργισμένη αντίδραση του επιχειρηματία «… μου ζητάς να σκάσω τετρακόσια χιλιάρικα!» απαντά με την αληθή επί της ουσίας ατάκα: «τι να σου κάνω, έπρεπε να την αφήσω να σκάσεις εξακόσια ή πεντακόσια! Εγώ την συγκράτησα κύριέ μου!».
Η φιλοσοφικών προεκτάσεων αυτή στιχομυθία που συνέγραψαν οι γίγαντες σεναριογράφοι Γιαλαμάς – Πρετεντέρης, βρίσκει, θα συμφωνήσετε παρακάτω, εφαρμογή στην ιλαροτραγωδία της σύγχρονης Ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Σύμφωνα με τα φερέφωνα των Καμμένου – Παυλόπουλου στο διαδίκτυο (Olympia.gr), αλλά και συντηρητική εφημερίδα με μεγάλο, καθώς φαίνεται, σεβασμό στον Παυλόπουλο (Εστία), ο τελευταίος διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στη συμφωνία Αθηνών – Σκοπίων, εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς βεβαίως – βεβαίως, νουθετώντας τους διαπραγματευτές Τσίπρα – Κοτζιά, ώστε να κατοχυρώσουν την πρόβλεψη των αλλαγών του Συντάγματος των Σκοπίων, ως όρου της συμφωνίας. Δεν διστάζουν μάλιστα, οι «άνθρωποι του Προέδρου», να προσθέσουν και γαρνίρισμα στο ανδραγάθημα: Ο Σούπερ Πρόεδρος δεν περιορίστηκε μόνο στην αποστολή «βαρυσήμαντων μηνυμάτων με πολλούς αποδέκτες» (έτσι αποκαλούν οι παπαγάλοι τα φληναφήματα των ανδρεικέλων), αλλά τόλμησε (διάσημος άλλωστε για την τόλμη του ο Παυλόπουλος) να στήσει και καυγά με τον «Κακό» της ιστορίας Κοτζιά!
Υπονοούν δηλαδή οι προπαγανδιστές αυτοί, ότι αν ο Παυλόπουλος δεν έπαιρνε τον Τσίπρα από το χέρι, ο κακός Κοτζιάς θα είχε ξεπουλήσει τα πάντα. Αυτό βεβαίως σημαίνει ότι Καμμένος – Παυλόπουλος συνεργάζονται με κάποιον που θέλει το κακό της πατρίδας, αλλά αυτά για τους αβανταδόρους είναι ψιλά γράμματα. Επίσης σημαίνει ότι ο Παυλόπουλος προτίμησε να μετέχει στον ακρωτηριασμό της Ελλάδας περιορίζοντάς τον, παρά να παραιτηθεί αποτρέποντάς τον εντελώς, αλλά αυτά για τους κράχτες είναι πολύπλοκα νοήματα. Σημαίνει ακόμη ότι ο Παυλόπουλος μπορεί να μην επιβλήθηκε από τον Τσίπρα αλλά να επιβλήθηκε στον Τσίπρα, αλλά αυτά για τους παπατζήδες είναι λεπτομέρειες.
Αν το σενάριο δεν ισχύει, καμία έκπληξη. Οι εντιμότατοι φίλοι του Πάκη, ψεύδονται για μια ακόμη φορά.
Αν το σενάριο ισχύει, ακόμη χειρότερα. Έχουμε πιστή αντιγραφή του σεναρίου Γιαλαμά – Πρετεντέρη, μέχρις σημείου πλήρους λογοκλοπής:
Ένας συνεργός των απατεώνων, «φίλος» κατά τα άλλα των θυμάτων, εμφανίζεται στους εξαπατηθέντες διεκδικώντας δάφνες, επειδή κατά την εκτέλεση του εγκλήματος πέτυχε να περιορίσει το μέγεθος της απάτης και απέτρεψε τους απατεώνες από το να εξουθενώσουν εντελώς τα θύματα!
Αυτό, επιτρέψτε μου, είναι το άκρον άωτον του κυνισμού απέναντι στον λαό. Είναι προσβολή της νοημοσύνης του σκεπτόμενου πολίτη. Είναι μια κακοήθης επίδειξη θράσους κάποιων ηθικών και πολιτικών νάνων προς τον απλό Έλληνα.
Να σταματήσει λοιπόν ο Παυλόπουλος και οι λοιποί ολίγιστοι να επικαλούνται τις δυσμενείς συγκυρίες. Να σταματήσουν να δικαιολογούνται ότι έκαναν το καλύτερο δυνατόν, δεδομένων των συνθηκών. Να πάψουν να εμφανίζουν τα ξένα συμφέροντα που υπηρετούν, ως ταυτόσημα με εκείνα του ελληνικού λαού.
Να σταματήσουν οι δεξιές γκουβερνάντες του Τσίπρα (Καραμανλήδες, Παυλόπουλοι, Καμμένοι) να μας εμπαίζουν και να προκαλούν. Όσοι του άνοιξαν τον δρόμο η/και τον καθοδήγησαν για την καταστροφή της Ελλάδος θα λογοδοτήσουν. Οι δεξιοί μίσθαρνοι Ουάσιγκτον – Βρυξελλών που πήραν απόσπαση στην αυλή των εθνομηδενιστών θα τιμωρηθούν. Ίσως και σκληρότερα από τον Τσίπρα.
Στην αντίθετη περίπτωση η επιβίωση του έθνους είναι εξαιρετικά αμφίβολη.
Αριστείδης (ο Δίκαιος;)

Τουνελ Εγνατίας

Απο την περιοχή των Βρασνών τα παλληκαρια 4 ημερες τους πηρε να την φρεσκαρουν και να προσθέσουν τον Μακεδονικο Ηλιο της Βεργινας

Ξέρει κανείς γιατί ζητάνε την προστασία της Αστυνομίας οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;;;

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Αναστάσιος Μαλαμάς

Ο Αναστάσιος με κομμένο πόδι και ιώβεια υπομονή στο κρεββάτι του πόνου

                                                                                                 συνέχεια απ εδώ

Έτσι με κομμένο το ένα πόδι και τυφλός, καθηλώθηκε έγκλειστος τα τελευταία 7 χρόνια της ζωής του μέσα σ’ ένα δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού του που έμοιαζε με κελλάκι. Αργότερα εμφανίστηκαν και στο δεξιό πόδι έλκη και οιδήματα μελανά-νεκρωμένα δάκτυλα από την γάγγραινα που απλωνόταν και που του έφερνε πόνους. Κάποτε ένιωθε σα να του πριονίζουν το πόδι, και είχε πόνους και στο ακρωτηριασμένο. Αυτό ονομάζεται ιατρικώς «φάντασμα-μέλος». Όταν τον ρωτούσαν πως είναι, έλεγε: «Ας παραλύσει όλο μου το σώμα, μόνο το δεξί μου χέρι να έχω για να κάνω τον σταυρό μου… ίσως αν γύριζα στην πλατεία, στο πλατάνι, να αμαρτανόμουν». Για τις μετακινήσεις του μέσα στο σπίτι είχε ένα αναπηρικό καροτσάκι, μα όταν του πρότειναν να βγη εξω μ΄ αυτό έλεγε «εδώ μέσα δεν είμαι μόνος, έχω αγίους συντροφιά».
Άλλοτε έλεγε: «Ο Χριστός είπε, «εν τω κόσμω θλίψιν έχετε (όχι χαρά)…». Αχ! μακάρι να παιδευτούμε εδώ, νάναι ο παιδεμός ο τελευταίος… και… ξέρεις τι είναι, κόσμο ν’ ακούς και κόσμο να μη βλέπης;».
Έτσι στην ησυχία, έφτανε στην απαραίτητη γι’ αυτόν αυτοσυγκέντρωση και στην «προσευχούλα», όπως την έλεγε, που τον τραβούσε σαν μαγνήτης. Όσοι τον επισκέπτοντο στο βορεινό εκείνο κελλάκι του, έφευγαν αναπαυμένοι, γιατί ο Τάσος ταπεινά, έλεγε αγιογραφικά χωρία και τα ανέλυε με διάκριση και αγάπη προς τον καθένα αναθέτοντας όλα τα ζητήματα στον Θεό γιατί, όπως έλεγε, «μόνο με άνωθεν φωτισμό αλλάζει ο άνθρωπος».
Κάποτε ο Τάσος είδε ένα όνειρο και κατάλαβε τι σημαίνει στενή και τεθλιμμένη οδός. «Να! ήμουν μ’ ένα αλογάκι, αδύναμο, νηστικό, παραδομένο τελείως και πηγαίναμε μ’ ένα κάρο σ’ ένα δρόμο όλο γωνιές. Το αλογάκι σταματούσε κάθε τόσο. Πάω να το βοηθήσω και τότε κατάλαβα πως το αλογάκι ήμουν εγώ και ήμουν μέσα στα κόλια (τα ξύλα που ζεύουν) και με δυσκολία πήγαινα και γκρεμός μπροστά κι όμως πήγα μπροστά λέγοντας, «αχ! κουράστηκα», και τότε ακούστηκε μία φωνή, σα ψαλμωδία από καμπάνες. «Λίγο ακόμα και θα ξεκουραστείς»».
Παρόλο που για την αρρώστια του είχε μεγάλη σημασία η κατά το δυνατόν σωστή διατροφή με υπολογισμένη ρύθμιση θερμίδων, ο Τάσος δεν έκανε καμμία παραχώρηση στο θέμα της νηστείας. Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, τηρούσε απαρεγκλίτως ό,τι ορίζει η Εκκλησία. Επειδή μετά την αναπηρία του δεν πήγαινε στον ιερό ναό του Τιμίου Προδρόμου, περίμενε να έρθη ο παπάς στο σπίτι για να μεταλάβη. Κι έμενε νηστικός βέβαια μέχρι να έλθη ο παπάς μετά την απόλυση. Έβλεπες ότι λόγω του διαβήτη είχε απόπνοια οξόνης κι όμως περίμενε με πόθο την θεία Κοινωνία από την οποία «παίρνουμε μερτικό απ’ τον Χριστό», όπως έλεγε.
Ενθυμούμενος τον καιρό που ήταν υγιής και πήγαινε νωρίς στην Εκκλησία, έλεγε: «Κάθε Κυριακή πήγαινα στην Εκκλησία. Τώρα με τό ’να πόδι κομμένο, και τυφλός, ακούω από το ραδιόφωνο. Η Εκκλησία βοηθά πολύ τον άνθρωπο, σαν παιδί της. Χαράματα ξύπναγα την Κυριακή. Κάθε μέρα, για να έχη το άλογό μας κουράγιο, ήθελε βοσκή. Τις Κυριακές, πέντε η ώρα το πρωί, τό ’δενα στον βάλτο, στις καλαμιές, και ήμουν έτοιμος για την Εκκλησιά».
Τους τελευταίους μήνες της ζωής του ήλθαν μαζεμένες οι επιπλοκές της χρόνιας παθήσεώς του κι αναγκάστηκε να κάνη πολλές εισαγωγές σε διάφορα νοσοκομεία. Από την καρδιακή ανεπάρκεια έπαθε πνευμονικό οίδημα με βασανιστική ορθόπνοια, στηθαγχικές προσβολές, έμφραγμα. Συνάμα είχε καθημερινά αφόρητους πόνους στο πόδι που προχωρούσε η γάγγραινα, με το σάκχαρο να απορρυθμίζεται, τρυπημένος χιλιάδες φορές για ενέσεις ινσουλίνης, για αναλύσεις, σε ράντζα και ασφυκτικά γεμάτους θαλάμους και στην εντατική. Πολλές φορές, ενώ ήταν πολύ σοβαρά ανελάμβανε πάλι, ώστε ο διευθυντής μιας καρδιολογικής κλινικής είπε απορώντας, «αυτός ο άνθρωπος είχε μία μη αναμενόμενη βελτίωση». Είχε σχετικά καλή καρδιακή λειτουργία επειδή είχε ασκήσει την καρδιά του με τις σκληρές αγροτικές δουλειές.
Βέβαια ως άνθρωπος που μπαινόβγαινε στις κλινικές, με ασθενοφόρα, φορεία, είχε σημάδια κόπωσης, την έγνοια ότι κουράζει τους άλλους, και σαν φιλότιμος που ήταν στενοχωριόταν. Αλλά πάντα έδειχνε υπομονή, ανεκτικότητα, διαρκή ευχαριστία. Για την αρρώστια έλεγε, πως είναι καλό γιατί σε βοηθά να μην αγανακτής και συμπλήρωνε με κατάνυξη: «Να είμαστε υπερευχαριστημένοι που βρεθήκαμε σ’ αυτό το έργο, να δοξάζουμε τον Θεό, «Δόξα Σοι ο Θεός!!! Δισεκατομμύρια φορές Δόξα Σοι», και δάκρυζε λέγοντας: «Ο Αναμάρτητος Χριστός τι θέλει από μας; Χριστιανά τα τέλη. Να παρακαλάμε τον φύλακα άγγελο, που θα έλθει εκείνη την ώρα, να μας προφυλάξη, από τα πονηρά πνεύματα να μη μας πάρουν. Η Παναγία που είναι σαν μία μάννα, να μας δεχθή στην αυλή των προβάτων». Ενώ πονούσε, σαν να του πριόνιζαν το πόδι κι είχε δύσπνοια, παρακαλούσε για τους άλλους. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ενώ είχε «τα γυαλάκια» στην μύτη του για να παίρνη οξυγόνο, ήταν σε προσευχητική κατάσταση κι έλεγε, «Αχ, Θεέ μου σώσε με! Αχ, Θεέ μου συχώρεσέ με! Δώσε μου δύναμη και κουράγιο τ’ όνομά σου νά ’χω στην καρδιά μου. Αχ! Τίποτα δεν θέλω άλλο». Δεν παρακαλούσε για τον εαυτό του αλλά έλεγε με φωνή ικετευτική, ενώ το ίσο το κρατούσε ο βόμβος απ’ το μηχάνημα που του έδινε οξυγόνο• «Αχ, Θεέ μου, σώσε την ανθρωπότητα… Θεέ μου, σώσε την ανθρωπότητα», και νόμιζες ότι βρισκόταν αλλού.
Επειδή όμως στο δεξί πόδι η μόλυνση προχωρούσε, έγινε νέα εισαγωγή στο νοσοκομείο Παπανικολάου και είχε προγραμματισθή εγχείρηση για να το κόψουν και αυτό. Όμως, ξημερώματα Δευτέρας ζήτησε να χαιρετήση την γυναίκα του ευχαριστώντας την. Πήρε τα χέρια της που τον υπηρέτησαν και τα ασπάσθηκε. Μετά, σταύρωσε τα χέρια του λέγοντας: «Παναγία μου, λύτρωσέ με», και εκοιμήθη στις 30 Αυγούστου 2004, διατηρώντας μέχρι τέλος την λογική του και τις αισθήσεις του. Τότε, το πρόσωπο του Αναστασίου έλαμψε σαν τον ήλιο. Η γυναίκα του συγκλονισμένη αναφέρει:
«Γύρισα να δώ… Το φεγγάρι το βλέπεις, τον ήλιο όχι… Έτσι έλαμπε το πρόσωπό του… Ένα άνοιγμα μικρό στο στόμα του και είδα πως γεννιέται ένα πουλάκι με κολλημένα φτερά, έβγαινε από το στόμα του, μετά ανέβαινε προς τα πάνω αυτό το πουλάκι, ώσπου άνοιξε τα φτερά και χάθηκε• τι ψηλό που μου φάνηκε το ταβάνι!…».
Η Βάϊα, η γυναίκα του, δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησιαστική ζωή. Δεν διάβαζε θρησκευτικά βιβλία, ήταν εξωστρεφής, δραστήρια και δεν ήταν επιρρεπής σε «φαντασίες» ή υποβολές «θρήσκων».
Μετά τον θάνατο του Αναστασίου άρχισε να διαβάζη Ευαγγέλιο, προσευχές και μάλιστα έλεγε: «Ό,τι και να λένε, υπάρχει άλλη ζωή, δεν σταματάω να το λέω, μετά από αυτά που είδα, ότι υπάρχει άλλη ζωή και η ζωή αρχίζει μέσα από τον τάφο».
Ένα χρόνο σχεδόν μετά τον θάνατο του Τάσου, η γυναίκα του ήταν στην Σουηδία κι είδε στο όνειρό της ένα συγχωριανό τους που δεν είχαν μαζί του σχεδόν καμμία σχέση, να είναι στην πλατεία του χωριού και να λέη: «Άμα δήτε που είναι ο Τάσος! Φορά μία στολή και έχει κόσμο μαζεμένο και δεν περπατάει αλλά πετάει». Το πρωί, η γυναίκα του πήρε τηλέφωνο στην αδερφή της και είπε ότι είδε τον τάδε (κ. Ονούφριο). «Α!», είπε η αδερφή της, «αυτός πέθανε, έχει 40 μέρες!». Κάτι που η γυναίκα του ούτε καν γνώριζε.
Ο αδερφός του Τάσου, με τον συμμοριτοπόλεμο, απήχθη με το παιδομάζωμα στην Ουγγαρία. Εκεί γεννήθηκε ο γυιός του Χρηστός, εκεί μεγάλωσε, και παντρεύτηκε την κόρη ενός απαχθέντος από τους αντάρτες. Βέβαια στο αθεϊστικό περιβάλλον που ήταν δεν είχαν βαπτισθή. Όταν γύρισαν στην Ελλάδα, ο Τάσος έλεγε για τα ανήψια του αυτά ότι πρέπει να τα βαπτίσουν. Όταν πέθανε, είδε η γυναίκα του τον Τάσο, ο οποίος με αυστηρή φωνή της είπε! «Τον Χρήστο και την Ουρανία, τα Ουγγαράκια, να τα βαπτίσετε, κι αν δεν θελήσουν οι δικοί μας, να πήτε την κυρία Κ.». Πράγματι, έγινε η βάπτιση, και σε λίγο, ο Χρήστος και η γυναίκα του πέθαναν, από καρκίνο αυτός, και από νεφρική ανεπάρκεια αυτή, σε ηλικία 50 ετών περίπου.
Άλλοτε, ενώ τακτοποιούσε η γυναίκα του το κελλάκι του, της ήρθε ένα κύμα ευωδίας. Σε λίγο ήλθε η αδερφή της και την ρώτησε, «γιατί λιβανίζεις;». Βέβαια η Βάϊα δεν είχε θυμιατίσει, ούτε συνήθιζε να θυμιατίζη. Το ίδιο το αισθάνθηκε κι ο γυιός της.

Χαρακτηριστικά του
Ο Αναστάσιος ήταν μετρίου αναστήματος. Οι χειρωνακτικές δουλειές που έκανε από παιδί, τον είχαν κάνει σκληραγωγημένο, άφοβο, φιλότιμο, ευαίσθητο στον πόνο των άλλων, ακούραστο. Ήταν πολύ εργατικός και επειδή μεγάλωσε με στερήσεις, εκτιμούσε και το παραμικρό. Ήταν ευχάριστος, γενναιόδωρος, φιλόξενος, πράος, ειρηνοποιός, μετρημένος, δίδασκε σιωπηλά με το παράδειγμά του, ποτέ σπάταλος, αλλά αφιλοχρήματος, που πρόκοψε με την δουλειά του. Στα παλιά χρόνια, όταν εγίνοντο πανηγύρια στο χωριό του και αγώνες πάλης, έπαιρνε μέρος και νικούσε συχνά, μα δεν το περηφανεύετο. Είχε ακατάβλητη σωματική δύναμη. Είχε επίσης καταπληκτική ικανότητα στις αριθμητικές πράξεις, που τις εκτελούσε χωρίς χαρτί και μολύβι. Διέθετε μνήμη ισχυρή, επειδή δεν είχε κουράσει το μυαλό του με ματαιότητες, είχε καλούς λογισμούς και καθαρότητα. Περπατούσε σιγά-σιγά, δεν βιαζόταν, έγερνε λίγο το κεφάλι. Στην Εκκλησία έκανε πολύ αργά τον σταυρό του και με ευλάβεια μπροστά στις εικόνες. Εσέβετο πολύ «το ράσο» και αγαπούσε την παράδοση.
Ήταν ολιγαρκής, αυτάρκης, σοβαρός και εξυπηρετικός. Μιλούσε αργά, χαμηλόφωνα, συγκινητικά, όταν όμως έλεγε απ’ έξω τους Μακαρισμούς, ύψωνε την φωνή του. Έλεγε με θάρρος την γνώμη του σε κακοδοξίες. Ελυπείτο πολύ τους φτωχότερους και βοηθούσε κρυφά, όσο μπορούσε.
Τους εχθρούς, που δεν τους είχε φταίξει αυτός, όχι μόνο τους «κύκλωνε με προσευχή» για να μη «φολιάση μέσα του κάτι εναντίον τους» μα και τους ευεργετούσε. Οι γιατροί, όπου πέρασε σε Νοσηλευτικά Ιδρύματα, έμεναν έκπληκτοι με την υπομονή του. Όταν ενοσηλεύετο στο Παπανικολάου, όπου του έκοψαν το αριστερό πόδι, έκανε ταπεινά ομιλία στους συναρρώστους για τον «Αναμάρτητο», όπως πάντα αποκαλούσε τον «Χριστό μας», αφού ζητούσε την άδειά τους πρώτα να πη κάτι και αφού οι άλλοι περίμεναν να ακούσουν. Ποτέ δεν έκανε τον δάσκαλο από μόνος του, μόνο όταν έβλεπε διάθεση από τους άλλους. Όταν μιλούσε, ακόμη και για τα πιο καθημερινά, έλεγε «να, όπως λέει» (και εννοούσε το Ευαγγέλιο) και συνταίριαζε με το θέμα κάτι απ’ το Ευαγγέλιο, που από μικρός διάβαζε σχεδόν καθημερινά και το «πονούσε».

Διδασκαλία
Έλεγε ο ευλογημένος Αναστάσιος: «Το στόμα των ανθρώπων είναι σαν ηφαίστειο. Όμως, όπως λέει, αλλοίμονό σας, αν πούνε καλά λόγια για σας. Όμως και όταν παλεύης με την αδικία, πίσω-μπρός, πίσω-μπρός, σε σακατεύει… Είναι αυτό που λέει, «εμίσησάν με δωρεάν». Όμως τις προσβολές μόνο η προσευχή τις διαλύει. Λειώνει την αδικία».
«Εάν είναι θλιμμένη η προσευχή μου, θα πάθουν κακό, γι’ αυτό θέλει προσοχή να μη ριζώση το μίσος μέσα σου. Όχι. Άμα πέσω σε θλιμμένη προσευχή θα πάθει ο άλλος ζημιά. Όχι να κάνω ζημιά στον άλλον. Έρχομαι σε απαρηγόρητη προσευχή και πέφτω στο ήμαρτον, ζητώ μία παρηγοριά, συχώρεση…».
«Αν μ’ έρθη περιφρόνηση, θεωρώ τον εαυτό μου αμαρτωλό, και αρχίζω, «συχώρεσέ με Κύριε, συχώρεσέ με…»».
«Όλους να τους βλέπουμε καλούς και να παρακαλάμε για όλους».
«Πολλοί πιστεύουν στον Μαμωνά. Θέλουν να κερδίσουν άκοπα δίχως κούραση. Έφυγε όμως η ευλογία. Γιατί, λέει, με τον ίδρω να βγάζης το ψωμί σου. Όχι να βγάζουν πολλά λεφτά άκοπα. Αυτοί θέλουν αιχμάλωτους στο συμφέρον».
«Εμείς δεν θα κάνουμε κακό σ’ όσους μας κάνουν κακό γιατί μετά θα έχεις «κάνονα» για όλη σου την ζωή, θα είναι αυτό εμπόδιο στην προσευχή. Άστους, επειδή είναι αυτοί στην λάσπη, θέλουν να τραβήξουν κι εσένα προς τα κάτω. Εμείς χρωστάμε να αγαπάμε όλους».
«Δεν θα κάνεις κτήμα το κακό. Δεν θα το καλλιεργήσης. Η μοχθηρία είναι απιστία. Άμα πιστεύης, συγκρατιέσαι σε κάποια λογική. Αν κάτι δεν πιάνη τόπο… θάψτο. Το κατηγόριο απαγορευεται αυστηρά».
«Τον εχθρό μας να τον φέρνουμε στο ύψος και εμείς στα πόδια του να παρακαλούμε τον Θεό να τον συχωρέση• να δίνης εκτίμηση στον εχθρό. Στο ύψος να τους βάλλουμε και μείς στα πόδια τους να είμαστε των εχθρών μας. Το πιστεύω μας δεν είναι αέρας, θα πει να μη χαλάσης την καρδιά του άλλου. Όσο πιστεύης στον Θεό τόσο δεν θέλεις να χαλάσης την ψυχή του άλλου. Δεν λέει προσευχηθήτε για όσους σας κατατρέχουν; Αν σ’ έλθη φώτιση να πης• «αχ, Θεέ μου!». Θα πονέσεις και θα κλάψεις για το Ευαγγέλιο».
«Εμένα με κυκλώσαν αδικίες κι έκανα προσευχή. Όταν έβλεπα αδικία και δεν μπορούσα να την σταματήσω, γονατούσα και φώναζα «συχώωωωρεσέ με Κύριε…». Έτσι με περνούσε η στεναχώρια, γιατί οι προσευχές φτάνουν επάνω. Οι προσευχές τα πάντα τα λειώνουν, κι αμέσως προλαβαίνει η καλωσύνη του Θεού. Αν με φερθούν άσχημα, να πέσω στο ήμαρτον. Αν το αφήσω, θα με κάνει ζημιά. Αν ένας με φταίξη τον παρουσιάζω σ’ ένα κλοιό προσευχής. Με την προσευχή τα διαλύεις όλα. Εάν μαλώσω με κάποιον χάνω την καλωσύνη του Θεού».
«Όσο λατρεύεις τον Θεό, τόσο να τιμάς και τον άνθρωπο. Η ανταπόκριση του ανθρώπου είναι στις δυσκολίες, είναι η υπομονή. Έχει ανθρώπους που κλαίνε γιατί δεν αρρωστάνε».
«Να μην πης ποτέ ότι έχασα το δίκιο μου, γιατί θα σε ντελαπάρει. Άμα φωλιάση μέσα σου το γιατί εγώ να χάσω το δίκιο μου, γίνεσαι άλλος άνθρωπος, φεύγει η χάρη. Εμείς στόχο το Φως θα έχουμε. Αυτό είναι η καλύτερη περιουσία. Όλα να τα λειώνη η προσευχή. Είναι προσωρινή η κυριαρχία του σκότους, δεν έχουν φως αυτές οι δουλειές. Μεγαλύτερη περιουσία είναι να μείνουμε στον Χριστό με υπομονή, να μην διαλογιζώμαστε. Τότε είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος».
«Μη συνερίζεσαι με τον κόσμο. Η αυστηρότητα όμως απαγορεύεται. Αλλοιώς έχεις αιμοβοριά μέσα σου. Κάνε κάποτε ότι δεν γνωρίζεις τίποτα, γιατί που θα βρεις άκρη αν μπλεχτής με γλωσσοφαγιά;».
«Τώρα ο κόσμος είναι χωρίς θεμέλια, από κάτω προς τα επάνω είμαστε σε μία ομίχλη όλοι μας. Όποιος φωνάζει όμως βοήθεια, θα σωθή. Ο Χριστός είναι επανάσταση καλωσύνης. Ο κόσμος πίστεψε στο χρήμα και στον σαρκικό έρωτα. Η πίστη στον Αναμάρτητο Χριστό μόνο θα μας σώσει».
«Από την οικογένεια να ξεκινά το ηφαίστειο της αγάπης, γιατί άμα θυσιάζεσαι για τον κόσμο και δεν υπολογίζης την οικογένεια, είναι άχρηστα. Είναι λάθος τεράστιο που μερικοί δεν υπολογίζουν την οικογένεια».
«Η γυναίκα τον άντρα της τον εχει κορώνα επειδή είναι απ’ την πλευρά του. Από κει περιμένει χαρά, τα πάντα… Όλες οι γραφές για τον άντρα λένε. «Μακάριος ο ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριο». Την γυναίκα σου να την έχης σα παιδί. Πώς χαίρεσαι ένα παιδάκι, πάντα έτσι να την έχης. Άμα κάνη κάτι ο ένας να το ξέρη και ο άλλος, αλλοιώς είναι σαν απάτη».
«Για τα παιδιά να μη βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις. Μόνο ο Θεός θα τα προστατεύει εκ θαύματος. Πάντα να επιμένης για τον Θεό στα παιδιά, μία μέρα θα πέσουν εκεί. Τα παιδιά να πιάσουν προζύμι πνευματικό από την Δημιουργία του Θεού, τι εντολές έδωσε».
«Όταν είσαι παντρεμένος να λες ότι, πριν από μένα, ο Χριστός το έβαλε αυτό το στεφάνι. Ξημερώνοντας Τετάρτη, Παρασκευή και Κυριακή ο άνθρωπος να είναι καθαρός».
«Αν δεν έχουν στον γάμο στόχο για παιδί, μαζεύονται οι σατανάδες και παίζουν. Ο γάμος είναι ένα επίγειο αγαθό. Η Χριστιανοσύνη προήλθε από παρθενικό βίο. Η Ελισάβετ και ο Ζαχαρίας σε βαθειά γεράματα έκαναν τον άγιο Πρόδρομο, το ίδιο και ο Ιωακείμ και η Άννα. Μεγάλη τιμή θέλει αυτό, να μην το πάρουμε σβάρνα».
«Μόνο ο αναμάρτητος Χριστός είναι το φως. «Χριστέ μου, μην φεύγης απ’ την καρδιά μας». Θέλει όμως καλωσύνη. Να χαίρεσαι όταν σε κατηγοράνε. Το κατηγόριο είναι καλό γιατί είναι σαν να γίνεται ένα φαγάκι και ρίχνης μέσα και λίγο αλατάκι. Τότε καταλαβαίνεις, αν συχωράς τον άλλον. Εκεί φαίνεται η αξία του πιστεύοντα. Να σε κατηγοράνε και να κρύβεσαι σε κρυφό μέρος να παρακαλάς γι’ αυτόν, να τον σώση».
«Όταν είσαι μόνος, τότε πιο γερή προσευχή. Τα μεσάνυχτα είναι καλά, γιατί τότε δεν σ’ εμποδίζει τίποτε».
«Η δύναμη της προσευχής είναι να ξαγρυπνήση το μυαλό σου και να φτάση ψηλά. Πώς φτάνει εκεί στον θρόνο του Θεού; Να λες, «συχώρεσέ με, συχώρεσέ με», κι ο Θεός ξέρει τι ζητάς».
«Εάν κάποιος μας αδικήση να παρακαλάμε γι’ αυτόν. Εγώ, τότε λέω: «Θεέ μου, από μένα σε παρακαλώ μη δικάσης άνθρωπο», και λέγοντας• «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό», τον φέρνω αυτόν που με αδίκησε στο ύψος και είναι σαν να προσεύχεται αυτός. Εσύ τον παίρνεις εκ των προτέρων στην προσευχή σου κι αυτός από άνωθεν θα φωτιστή. Θα φέρεις αυτόν στο ύψος και θα προσεύχεσαι, «ελέησέ με τον αμαρτωλό», το πνεύμα σου θα είναι σ’ αυτόν, αλλά αυτά δεν λέγονται, γιατί η προσευχή είναι αόρατο πράγμα».
«Τώρα δεν είναι εύκολο να κερδίσης άνθρωπο, γι’ αυτό άμα δης κάποιον που σου έκανε κακό, όχι (να κρατάς) μούτρα, αλλά όχι και συναναστροφή με τέτοιον άνθρωπο, γιατί θα σ’ αδικήσει».
«Προπάντων μη πιάνης κακία. Το χαμόγελο μην το κόβης, την αγάπη σου θα δίνεις. Τι λέει; «Διά την υπομονή σας θα αποκτήσετε τας ψυχάς σας, δηλαδή θα γλυτώσετε τις ψυχές σας». Υπομονή, κι ας τον να πάη στο καλό. Ανεξικακία… Ε! πρέπει νά ’χης κι αντίπαλο για να δοκιμαστής, εκεί είναι που θα γίνει λίγο νόστιμο το φαΐ• ρίχνεις το αλατάκι – υπομονή – και νοστιμεύει».
«Τα μεσάνυχτα ζυγώνεις εκεί, πιο καλά να προσεύχεσαι τότε. Ο νους πρέπει να είναι καθαρός και μετά αρχίζω πολλές φορές, «Άγιος ο Θεός… » μετά «Δόξα σοι ο Θεός…». Μπροστά η Δόξα κι υστέρα τ’ άλλα… αφού δοξάσεις πρώτα, μετά προχωράς… Μετά «Πάτερ ημών» και αρχίζω λέω απ’ το Ευαγγέλιο τους Μακαρισμούς… πέφτω στα παρακάλια• «Κύριε Ιησού Χριστέ, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ελέησόν με τον αμαρτωλόν»… Μετά λέω άλλο κεφάλαιο».
«Ο αμαρτωλός γλυτώνει πιο γρήγορα απ’ αυτόν που αγωνίζεται, αν κλάψη για βοήθεια. Αν πης, «συχώρεσέ με, Θεέ μου» και δακρύσης, πιάνει πολύ το δάκρυ εκείνο, σαν να είναι μισό βάπτισμα».
«Ο Χριστός στάλθηκε απ’ τον Θεό για να σώση τον άνθρωπο. Να πιστεύουμε στο Αίμα του Σταυρού, στον Εσταυρωμένο. Το Αίμα που στάζει απ’ τον Σταυρό, να στάζη μέσα στην καρδιά σου».
«Η προσευχή είναι το μεγαλύτερο όπλο στον άνθρωπο, έχει μεγάλη δύναμη. Η προσευχή σου θα είναι οι άλλοι, και συ θα είσαι αλλού• θέλει πολύ αυτοσυγκέντρωση. Ο άνθρωπος αγιάζει τον τόπο όχι ο τόπος τον άνθρωπο. Άμα κάνης προσευχή όλο το μέρος θα είναι στο φως. Λες «ήμαρτον», πέφτεις στο ήμαρτον, αναγνωρίζεις την καλωσύνη του Θεού, κι όσο βαδίζεις στην αθωότητα και την καλωσύνη, τόσο σε τραβά ο μαγνήτης να προσεύχεσαι. Η προσευχή είναι σύντροφος της καλωσύνης. Το καλό θέλει και συμπαράσταση. Σε τραβά κάτι και προσεύχεσαι και σε διατάζει να κάνης καλωσύνη, σε μιλά• «να, πάρε το ψωμί και παν’ το στον φτωχό». Να αυτοσυγκεντρωθής, γιατί γνήσια προσευχή είναι να μη σκεφτής τίποτα, ο νους σου να είναι αφοσιωμένος πάνω, ώσπου να δώσης παρών στον Θεό και ο Θεός σε φωτίζει. Η προσευχή είναι αόρατο πράγμα, δύσκολο να δώσης να καταλάβη ο άλλος τι είναι».
«Μία μέρα είδα ένα φως να πηγάζη από γης, και εγώ έκλαιγα κι έλεγα• «Άγιος ο Θεός, Άγιος ο Θεός», συνέχεια. Τόσα χρόνια που το σκέφτομαι κλαίω μ’ αυτό».
«Η αμαρτία είναι σαν παγόβουνο. Όπως υπάρχουν πάγοι στον Βόρειο Πόλο και για να λειώσουν θέλει θερμές ακτίνες ηλίου έτσι και η αμαρτία. Θέλει πολλή προσευχή, που είναι σαν τις ακτίνες του ήλιου. Η αμαρτία δύσκολα συχωρείται, δύσκολα διαλύεται, θέλει πολλή προσευχή».
«Η προσευχή είναι απαραίτητη γιατί καλλιεργείται η ψυχή. Η βαθειά προσευχή είναι σαν επιστήμη, δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Να παρακαλέσουμε τον Θεό να νεκρωθή ο εαυτός μας και να βρεθή εκεί που είναι ο πόνος. Τον εαυτό μας θα τον συγκεντρώνουμε να φτάση στο Φως κοντά και να ζητά βοήθεια. Θέλει μεγάλο αγώνα. Έχει χρόνια που παρακαλώ να με φωτίση όπως το θέλει Αυτός».
«Η λατρεία του Θεού είναι λαχτάρα».
«Μεγάλη αξία έχουν οι Άγιοι».
«Η φοβία είναι ολιγοπιστία».
«Η Εκκλησία είναι κιβωτός του Νώε. Εγώ για τους καλογέρους και το ράσο κάνω ιδιαίτερη προσευχή. Χωρίς Ευαγγέλιο, δεν καταλαβαίνεις τι λέει η Εκκλησία. Θέλω να ζω για να προσφέρω λατρεία με το ήμαρτον στον Θεό, και φέρνω στο νου μου όλους τους πεθαμένους».
«Την Μεγάλη Σαρακοστή είναι επικηρυγμένος ο Χριστός και με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε την Μάννα Του. «Χαίρε Μήτηρ Θεού και πάντων των Αγίων, Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Των Αγίων η καλωσύνη δεν πεθαίνει. Όταν πέφτω στην προσευχή όλα τα ξεχνώ. Είναι σαν θεραπεία και βλέπω τον Χριστό στον Σταυρό και την Μητέρα Του».
«Η προσευχή πρέπει να γίνεται εκ βάθους καρδίας και με αυτοσυγκέντρωση. Άμα κάνης σαρκικά είναι δύσκολο να είσαι με δάκρυα κάτω από τον αναμάρτητο Θεό».
«Οι Χάρες, οι Άγιοι πάνε σε απλούς ανθρώπους όπως στην κ. Ελένη που ξεψυχώντας έλεγε συνέχεια από το Ψαλτήρι, το «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι». Οι Χάρες φεύγουν από κει που πάνε τα λεφτά. Ο Χριστός όμως δεν ξεχωρίζει κανέναν, όλους τους έχει το ίσο, αν γυρέψουν την βοήθειά του».
«Να προσέχουμε, νά ’χουμε σεβασμό σ’ όλους τους Αγίους αλλά και στον κάθε άνθρωπο, ας είναι και κακός. Παρακαλάτε να τον συχωρέση. Ο αμαρτωλός για να σωθή πρέπει να αγωνιστή πολύ, όπως αγωνίζεται ένας για να κάνη περιουσία καινούργια. Χαρά στον άνθρωπο που θυσιάζεται γι’ αυτό και κλαίει γι’ αυτά που πιστεύει».
«Όπως κρέμεται αυτό το σκυλί σε μένα, έτσι και ’γω κρέμομαι στον μεγάλο Θεό που μου λέει, «πίστευε σε μένα»».
«Στο βραχυκύκλωμα που παθαίνουμε μέσα στον κόσμο, το φάρμακο είναι η προσευχή».
«Η χάρι του Θεού είναι το μεγαλύτερο πράγμα».
«Το Ευαγγέλιο τώρα είναι ορφανό και σα να κλαίη! Μόνο άμα κάνης τα έργα του Ευαγγελίου, τότε θα το πονέσεις και θα το κλάψεις».
«Δεν είναι μόνο να παραδεχώμαστε Θεό, αλλά και να τον λατρεύωμε».
«Άμα φτάσης στην λεπτότητα δεν σε χωρά ο τόπος, άμα αμαρτήσης σε κάτι, ελέγχεις και το ελάχιστο, αν δεν το ελέγξης, θα σε μολύνει. Το παραμικρό αμάρτημα πρέπει να το κάνουμε προσευχή ώσπου να λειώση».
«Γιατί να ρίξω το βάρος στον Θεό με το «γιατί;». Εκ του πονηρού είναι να στενοχωριέται κανείς με το γιατί. Άμα το καλλιεργούμε το γιατί, είναι εκ του πονηρού, για να σε εξολοθρεύση. Ο διάβολος δίνει όλες του τις δυνάμεις για να μην χάση την συμμετοχή που έχει μέσα μας».
«Να μην χάσουμε το πιστεύω μας. Είναι το σχοινί που μας ενώνει με τον Θεό, που μας δένει με τον Θεό».
«Όπως μία μέλισσα μαζεύει απ’ όλα τα λουλουδάκια λίγο-λίγο και τα κάνει μέλι, έτσι κι ο Χριστός κρατά την καλωσύνη μες στην Εκκλησία».
«Το τάλαντο που λέει στην παραβολή ο Χριστός είναι η καλωσύνη. Όχι τα ταλέντα!».
«Κάθε Χριστιανός είναι λυχνάρι. Είναι καθρέφτης να βλέπης το πρόσωπό σου».
«Άραγε έχει καλούς; Είναι κανείς να καταδικάζη τον εαυτό του, να σκέφτεται καλά;».
«Άμα κάνης καλωσύνη, γίνεσαι πάντα βαρετός.
Ε, θα πούνε. Άστον αυτόν, δεν εχει καμμία απόδοση, άχρηστος είναι. Εμείς όμως ούτε να το βάλουμε στην ιδέα μας. Νά ’χουμε τους Αγίους στην οικογένειά μας να τους παρακαλάμε, τον Χριστό σταυρωμένο μπροστά, την Παναγία».
«Εμείς ανήκουμε στην οικογένεια των Αγίων. Εκείνους να παρακαλάμε να μας καταδεχτούν. Στενοχώρια όχι για το τι μας κάνουν οι άλλοι, στενοχώρια κυριώτερη άμα αμαρτήσης, που δεν το επιτρέπει ο αναμάρτητος Θεός».
«Για έναν που μας φέρνει δυσκολίες να πούμε: «Αυτός είναι η αιτία που θα με σώσει, να μην τον κερδίση μόνο το σκότος». Ποτέ να μην σκέφτεσαι πονηρά. Η πονηρή ιδέα κακό επεξεργάζεται. Να πης• «Κύριε Ιησού Χριστέ…» και έτσι δεν γίνεται κτήμα σου η ιδέα αυτή, γιατί αλλοιώς γίνεται επαναστάτης ο εαυτός σου».
«Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει στον περήφανο να τον φωτίση. Για να μην καλλιεργήσουμε το μίσος, να μην ζυμωθούμε με κακία…, να λέμε στον Θεό Πατέρα «ήμαρτον…», στον Χριστό με τα αίματα στον Σταυρό, στους Αγίους Πάντες. Να μετατρέψης την συνείδησή σου από μίσος σε καλωσύνη».
«Ο πολυμήχανος σε παγιδεύει σιγά-σιγά, φεύγει η θεία Χάρις και ούτε μπορείς να δώσης άνω προσευχή. Άμα πης για τον άλλον, που σε έκανε κάτι, «γιατί εμένα να με κάνης έτσι;» πάει! Είμαι πεσμένος στα πόδια του εχθρού μου, αλλοιώς θα μείνει στην συνείδηση το μίσος».
«Στο Ευαγγέλιό μας, που είναι το βήμα του Χριστού, απαγορεύεται η κακία. Να τον πάρης στην προσευχή σου, «Κύριε Ιησού Χριστέ…», και θα παρακαλάς να τον συχωρέση, για να μη ριζώση η κακία, διότι γίνεσαι τότε κτήμα άγονο, ακαλλιέργητο, εκτός καλωσύνης».
«Αν, όμως, πω «ήμαρτον», φέρω την μεγάλη δύναμη στο Φως και παρακαλάω να συχωρέση όλο τον κόσμο, που είναι καλύτεροί μου• αν σκύψω το κεφάλι μου και πω, εγώ τι έκανα στην ζωή μου, θα βρω ταπείνωση. Κι αυτό, το να μην σκεφτής ότι εγώ αδικεύτηκα, προέρχεται από προσευχή. Ανάλογα με την δύναμη της προσευχής, έρχεται ταπείνωση».
«Μόνο όσοι είναι στα πόδια του Χριστού, είναι μία ξεχωριστή οικογένεια. Θέλει αγώνα, να μην αφήσουμε τον σατανά να μολύνη τον λογισμό. Μόλις έλθη λογισμός, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…», γιατί η δύναμη του Θεού, είναι δύναμη καλωσύνης».
«Άμα δεν έχης πίστη, γίνεσαι άγριο θηρίο, δεν σε χωρά ο τόπος ή θ’ αρρωστήσεις ή θα μαλώσεις. Ο καλός Θεός να μας δίνη δύναμη. Να φωνάζουμε, «εσύ αναμάρτητε Χριστέ, θυσιάστηκες για τον κόσμο, βοήθησε με κι εμένα τον αμαρτωλό»».
«Η καλωσύνη θάβεται εδώ στην γη. Η καλωσύνη δεν πιάνει τόπο σ’ ανθρώπους. Πιάνει τόπο στον Θεό. Βρίσκεις δικαίωση μόνο στον Θεό».
«Άμα αχρηστευθή ενα κοπάδι πρόβατα και δεν βγάζουν γάλα, δεν έχει καλά αρνιά, χαλάει σιγά-σιγά το κοπάδι, χαλάει και η ράτσα, και τότε λέει ο τσομπάνης, δε με συμφέρει, και παίρνει απόφαση να τα δώση στον χασάπη. Έτσι και η ανθρωπότης χαλάει σιγά-σιγά. Ώσπου θά ’ρθει η Αγανάκτησις, η Δύναμις, που κρατάει το γένος αυτό, και τότε αλλοίμονον».
«Να χαίρεσαι, όταν είσαι πρόβατο εν μέσω λύκων. Ο Σατανάς είναι μουσαφίρης στο σπίτι σου και θέλει να σ’ αρπάξη. Ο Θεός δεν εχει κόψει το δικαίωμα του πονηρού να πειράζη, του άφησε δύναμη για να ελεχθή ο άνθρωπος, για να δοκιμαστή».
«Άλλος με παρακάλια κρατά την θεογνωσία• να μη χάσουμε αυτό που πιστεύουμε. Άλλος ξετροχιάζεται. Όχι μόνο να διαβάζης αλλά και να πράξης, τότε θα το πονέσεις το Ευαγγέλιο».
«Έτσι, να έχης μπροστά σου όλα τα αμαρτήματά σου και, τότε, δεν θα κατηγορήσεις κανένα, γιατί ο άλλος από κάρβουνο μπορεί να γένη διαμάντι».
«Είναι κακό πράγμα να παγιδεύεται ο άνθρωπος, γιατί τότε δεν φεύγει από την δύναμη του σκότους. Η μετάνοια είναι ένδυμα του νέου ανθρώπου. Ξαναγέννηση είναι όταν μετανοή. Του έρχεται τότε μία ευλογία και λέει «ήμαρτον», και τότε ξαναγεννιέται. Ο Χριστός αν τον δεχτής, σαν μαγνήτης σε τραβά με προσευχή».
«Η αγαθότης του Θεού είναι πιο μεγάλη απ’ την δικαιοσύνη Του, όπως τότε με την Νινευί που λυπήθηκε τα 120.000 παιδιά. Να μετανοούμε και να γινώμαστε άλλοι άνθρωποι. Να ενδυθούμε το Ευαγγέλιο που είναι το βήμα του Χριστού. Οι αμαρτίες, και σαν τις τρίχες της κεφαλής να είναι ή σαν τα φύλλα των δέντρων, όλες λειώνουν άμα πιστέψης. Αν ένας μπορέση απ’ την ομίχλη να συνδεθή με τον Θεό, είναι σαν ήρωας».
«Να χαίρεσαι όταν σε αδικούν κι όταν αδικούμε να κλαίμε».
«Ε…, δεν θα είμαστε και απέθαντοι. Αφού υπάρχει θάνατος. Μπερεκέτ’ (=αρκετά) τόσο που ζήσαμε».
«Μετά τα εβδομήντα χρόνια είσαι λαθραίος σ’ αυτήν την γη. Ήμασταν τόσα αδέλφια, μονάχα εγώ έμεινα. Πάει τώρα, τις παχιές αγελάδες τις φάγαμε».
«Αν δεν έλθη ο άνθρωπος σ’ αυτό το σημείο, με την αρρώστια, σ’ αυτήν την παρακμή, δεν μπορεί να μπη στο νόημα».
«Γιατί να χάση ο Θεός μία ψυχούλα; Τον συλλαμβάνω αυτόν που με προσβάλλει, στην προσευχή μου, για να μην φωλιάση η κακία μέσα μου. Πέφτω στο «ήμαρτον», και παρακαλώ να τον συγχωρέση ο Θεός, μην τον εύρη κανένα κακό. Η καλωσύνη είναι σαν ενα τεράστιο θωρακισμένο τάνκς. Το ποιός έχει δίκαιο θα το εξετάσει ο αναμάρτητος Χριστός. Αν το δούμε εμείς θα πέσουμε σε υπερηφάνεια. Οι υπομένοντες τώρα θα καταταχθούν με τους Αγίους. Όμως κι όταν κρατάς λεφτά, μη μιλάς για τα Θεία! Η ανεχορταγιά είναι εμπόδιο. Να θρηνής για αυτό που πιστεύεις».
«Η προσευχή έχει πολύ περισσότερη δύναμη από τα μηχανήματα. Όσοι ξέρουν την δύναμή της έχουν πολύ περισσότερη δύναμη απ’ όσους κάνουν τα κομπιούτερ. Κάποτε με ειρωνεύτηκαν σ’ ένα σπίτι. Μόλις βγήκα έξω απ’ το χωριό, κρύφτηκα σε απλησίαστο μέρος κι έλεγα γονατιστά όπως ουρλιάζει το σκυλί, «συγχώρεσέ με Θεέ μου! Συγχώρεσέ με!». Δεν είπα τι με κάνουν, έβαλα τον εαυτό μου κάτω από το φως. Μόνο με προσευχή και με έργα θα νικήσουμε. Να παρακαλάς από καρδιάς».
«Η υπομονή αποκτάται από το πιστεύω και την προσευχή. Όταν είσαι μόνος, τότε κάνε πιο γερή προσευχή. Τα μεσάνυχτα είναι καλά, γιατί τότε δεν σ’ εμποδίζει τίποτε. Μόλις έλθη ένας λογισμός να κάνουμε τον σταυρό μας και να πούμε, «Χριστέ μου, σώσε με, εσύ θυσιάστηκες για μας», έρχεται σαν σαϊτιές ο λογισμός, όμως θα λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησέ με». Αν η προσευχή σου είναι καλλιεργημένη φτάνεις ψηλά. Ο Θεός είναι δύναμη καλωσύνης. Η προσευχή είναι απαραίτητη γιατί καλλιεργείται η ψυχή. Όταν ξεκινάς μία δουλειά να αυτοσυγκεντρώνεσαι με προσευχή και τότε να μη φοβάσαι κανέναν. «Μην ταράζεται η καρδιά σας»», θα πει, να βρης την αυτοσυγκέντρωση».
«Ο αναμάρτητος Χριστός είναι φως εκ φωτός και για να μας εμπιστευθή πρέπει να δη τα παρακάλια μας, τα καλά μας έργα και τις προσευχές μας. Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει στον περήφανο να τον φωτίση. Ανάλογα με την δύναμη της προσευχής έρχεται η ταπείνωση. Να πιστεύουμε στο αίμα του Σταυρού, στον Εσταυρωμένο. Το αίμα που στάζει από τον Σταυρό να στάζη μέσα στην καρδιά σου. Η προσευχή θέλει πολλή αυτοσυγκέντρωση. Στην προσευχή θέλει να σταματάς κάθε τόσο, να είσαι ήρεμος να μην σκέφτεσαι τίποτα, και ξανά να ανεβαίνης σαν σκαλοπάτι πάνω, σταματάς-προχωράς, σιγά-σιγά, ώσπου να φτάσης επάνω, βγαίνεις στο φως, φτάνεις στην λάμψη, άμα φτάσης επάνω μαγνήτης, δεν σ’ αφήνει να πας κάτω, χαρά, όμως χρειάζεται να είσαι επιφυλακτικός σαν στρατιώτης με κράνος και τότε αισθάνεσαι ότι είσαι αμαρτωλός. Άμα το αισθανθής, έχει στήριγμα η προσευχή. Να ζητάς προσευχή σαν ένα πουλάκι αδύναμο, δειλό και να έχης τον εαυτό σου σαν ένα φτωχό μυρμήγκι. Όταν λες «είμαι αδικημένος από παντού», ρίχνεις το δίκιο όλο επάνω σου, επαναστατείς. Ενώ αν πης αυτό το Φως (ο Χριστός) βγαίνει για όλον τον κόσμο, εγώ άραγε κάνω αυτό που θέλει; Πώς να ελέγξω; «βγάλε τον δοκό από τον οφθαλμό σου», μας λέει. Το πολύ-πολύ να πης είμαι και εγώ στην ίδια ζυγαριά».
«Η αγάπη του Θεού είναι πολύ ισχυρή και φαίνεται στους αμαρτωλούς. Αυτή η θεία καλωσύνη αφήνει να πέφτης για να ξαναγυρίσης. Ο κεχαγιάς αγαπά τα πλανεμένα πρόβατα πιο πολύ. Άμα δοκιμάση έναν αμαρτωλό που γύρισε πίσω, αυτόν ο Θεός τον εμπιστεύεται, αγαπά την αμαρτωλή, όπως γράφει, πιο πολύ, εκεί δείχνει όλη την καλωσύνη του».
«Τους Αγίους να έχουμε μπροστά μας. Άλλοι λιανισμένοι, άλλοι σφαγμένοι, άλλοι πετροβολημένοι. «Δεν θα σας αφήσω ορφανούς», μας είπε ο Χριστός. Εμείς ανήκουμε στην οικογένεια των Αγίων. Εκείνους να παρακαλάμε να μας καταδεχθούν. Η μεγαλύτερη απόδειξη της άλλης ζωής είναι η Παναγία που παρακαλάει δακρυσμένη όπως στον Σταυρό, τον αναμάρτητο Υιό της. Εμένα με κύκλωσαν αδικίες κι έκανα προσευχή. Έτσι με περνούσε η στενοχώρια».
«Ο άνθρωπος μέσα στο λάθος είναι βουτηγμένος, αλλά η καλωσύνη νικάει πάντα».
«Ο αγιασμός και ο Παράδεισος είναι πολύ λεπτά πράγματα. Κάποτε είδα ένα πολύ όμορφο κήπο, παράδεισο, και μόνο μία ψυχή πέρασε μέσα».
«Ο ύποπτος κόσμος είναι απλωμένος παντού. Ακόμα κι η προβατίνα το κουτράει (διώχνει) το μικρό της μετά από πενήντα μέρες».
«Να παρακαλάμε τον Χριστό να μην φύγη από μέσα μας. Να κρατάμε πραότητα».
«Να σκεπτώμαστε πάντα το καλό για άλλους. Οι υπομένοντες τώρα θα καταταχτούν με άγιους».
«Θέλει καθαρότητα για να δης οράματα. Εγώ πολύ ζόρισα τον εαυτό μου, έφτιαχνα μεγάλο αγώνα τότε που… (κάτι είδα)».
«Κάποτε λέγαμε θα χαλάσει ο κόσμος. Τώρα λέμε θα χαθούμε. Τώρα ξεσκεπάστηκε η ντροπή. Οι ίδιοι εμείς θα χαθούμε. Θα λέμε σε λίγο, καλά που προλάβαμε και ζήσαμε».
«Η Ελλάδα μοιάζει με μικρό δέντρο, καρποφόρο όμως, ας πούμε αχλαδιά. Γύρω οι άλλοι λαοί είναι σαν θεόρατα, ας πούμε πλατάνια, βελανιδιές, χωρίς όμως καρπό. Επειδή δεν μπορούν να μας κόψουν με το πριόνι μια κι έξω, σκάβουν γύρω-γύρω απ’ το δεντράκι μας να μαραθή από μόνο του, γιατί θέλουν δήθεν πολιτισμένα να ξεραθούν οι ρίζες μας και να γείρουμε από μονάχοι μας».
«Η Εκκλησία δεν είναι θέατρο να θέλη να κόβη όσο το δυνατόν περισσότερα εισιτήρια. Σκοπός είναι αυτοί που έρχονται να πιστέψουν ότι υπάρχει άλλη ζωή, Ανάσταση, Δευτέρα Παρουσία. Αλλοιώς τι να το κάνης το πλήθος; Γιατί να τους καλοπιάνης να έρχωνται όπως να είναι;».
Την ευχή του να εχουμε. Αμήν.

Παραπομπή
1. Για τον Αναστάσιο Μαλαμά εξέδωσαν τεύχος και οι εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» με μεγάλη κυκλοφορία. Ο ιατρός κ. Ιωάννης Πατσώνης, ο συγγραφέας του τεύχους, μας απέστειλε την βιογραφία του με νέα στοιχεία, την διδασκαλία του και αδημοσίευτες φωτογραφίες. Τον ευχαριστούμε, καθώς και τον υπεύθυνο των εκδόσεων κ. Στυλιανό Κεμετσεντζίδη. Κρίθηκε προτιμότερο να παρατεθή αυτούσια η διήγηση του ιδίου Αναστασίου με την χαριτωμένη απλότητά του και αμεσότητα, παρά να γίνη μία νέα βιογραφία. Όπου χρειάζεται, παρατίθενται επεξηγηματικές λέξεις εντός παρενθέσεων.

(“Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Β΄, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής, 2012)
πηγή
 πρώτο μέρος       

Ἀφιερωμένο στὸν σύζυγο τῆς μακαριστῆς Μαρίας, Σπύρο, καὶ στὰ παιδιά τους.

Αὐτὸν θὰ τὸν ἀναλάβει ὁ Υἱός μου καὶ θὰ εἶναι Πατέρας του

Ἡ ὁμιλία μας αὐτὴ ἀφορᾶ στὸ θέμα τοῦ μεγάλου πόνου τῆς ὀρφάνειας, καὶ συνάμα τῆς πατρικῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ στὰ ὀρφανά, ὁ Ὁποῖος, ὅταν τὰ βλέπει νὰ ἀγωνίζονται πνευματικὰ καὶ νὰ σηκώνουν τὸν σταυρὸ τῆς ὀρφάνειας μὲ Πίστη καὶ εὐχαριστία, ὡς δίκαιος καὶ ἐλεήμων, τοὺς χορηγεῖ τὴ ζῶσα αἴσθηση ὅτι ὁ ἄναρχος Πατέρας εἶναι καὶ Πατέρας τους καὶ Πατέρας ὅλων μας, ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ εἶναι καὶ Μητέρα τους καὶ Μητέρα ὅλων μας, καὶ ὁ ἀναστὰς Ἰησοῦς εἶναι ἀδελφός τους καὶ ἀδελφὸς ὅλων μας. Κι αὐτὰ ὡς δῶρα τῆς ἐνανθρωπήσεως, τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Εὔχομαι ἀπὸ καρδιᾶς, νὰ δοθεῖ σὲ ὅλα τὰ ὀρφανὰ τῆς γῆς ἡ αἴσθηση αὐτή, καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι τὸ κοινό μας μέλλον… 

 Ὁ Μόρφου Νεόφυτος, πρώην ὀρφανός, 25.6.2018. 


Ἀπόσπασμα ἀπὸ κήρυγμα τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου  Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεθλίου τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ τελέσθηκε στὴν ἱερὰ μονὴ Παναγίας τοῦ Ἄρακος τῆς κοινότητος Λαγουδερῶν, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (8.9.2017).

Παπαθανασίου ..ο Κοτζιάς στα ορθόδοξα πράγματα.

chronographiae

 Μερικὲς παρατηρήσεις στὸ κείμενο τοῦ διευθυντῆ τῆς Σύναξης:

1. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ λαθεμένη χρήση τοῦ σολωμικοῦ «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές«, ἡ ὁποία δὲν εἶχε καμμία, μὰ καμμία, σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ διαδίδεται σήμερα πὼς ἔχει, τὴν ἀντιπαράθεση «ἐθνικισμοῦ» καὶ (ἱστορικῆς κ.ἄ.) ἀλήθειας.

2. Λαθεμένη εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τὸν ἐθνικισμό νοούμενο ὡς ἐθνοφυλετισμό. Ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τὸν ἐθνοφυλετισμό, ἀλλὰ ὁ ὅρος ἐθνικισμὸςεἶναι κοσμικὸς καὶ τῆς εἶναι ἄγνωστος (δὲν τὸν χρησιμοποίησε). Ἐξάλλου, μπορεῖ νὰ σημαίνει πάμπολλα πράγματα κι ἀπόψεις τελείως ἄσχετες μεταξύ τους (ἀπὸ φασιστικὲς πολιτειακὲς ἀπόψες ἕως τὴν ὑπεράσπιση – ἄμυνα ὑπὲρ τοῦ δημοκρατικοῦ ἐθνοκράτους), ὥστε δὲν ἔχει νόημα ἡ διαμάχη ὑπὲρ ἢ κατὰ αὐτοῦ. Εἰσάγεται ἔτσι λαθραῖα ἡ ἀριστερίστικη πολιτικοποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς σκέψης στὸ ὄνομα μιᾶς λέξης χωρὶς συγκεκριμένο νόημα, τοῦ ἐθνικισμοῦ.

3. Σωστὴ εἶναι καταρχὴν ἡ διάκριση μεταξὺ πολιτισμικῆς καὶ «μεταφυσικῆς» Ὀρθοδοξίας. Τὸ πρόβλημα ἀρχίζει ἂν διερωτηθοῦμε κατὰ πόσο σὲ παλιότερες ἐποχὲς ἡ ἀπόκλιση μεταξὺ πολιτισμικὰ καὶ συνειδησιακὰ Ὀρθοδόξων ἦταν ἴδια ἢ παρόμοια μὲ τὴ σημερινή. Βεβαίως, σήμερα ὑπάρχει τὸ καινούργιο στοιχεῖο: ἀλλότριες ἀντιλήψεις ἔρχονται καὶ διαχέονται (μέσῳ τῶν ΜΜΕ κ.λπ.). Ἀλλὰ δὲν πρέπει κάποιος νὰ ὑπερβάλλει. Τὸ στοιχεῖο ὅπου ἀντικειμενικὰ διαπιστώνεται ὑπαρκτὴ ἀντίθεση εἶναι τὸ τελετουργικό: Παλιά, οἱ Ἕλληνες (γιὰ νὰ μὴν μιλήσω γιὰ τοὺς Βυζαντινούς) παρακολουθοῦσαν τὴν χριστιανικὴ λειτουργία, νήστευαν κ.λπ., εἴτε πίστευαν εἴτε ὄχι σὲ διάφορα δόγματα (γιὰ πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν ἦταν πληροφορημένοι), ἐνῶ σήμερα ἕνα μικρὸ ποσοστό τους κάνει τὸ ἴδιο. Ἡ ἀρνητικὴ προσφορὰ τῆς Νεορθοδοξίας, Ἀριστερῆς (Παπαθανασίου) καὶ Δεξιᾶς (Γιανναρᾶς) ἔγκειται στὸ ὅτι κλείνει τὰ μάτια της στὸ ἱστορικὸ γεγονός (βλ. δημοτικὰ τραγούδια μὲ ἀπόψεις γιὰ τὴ μεταθανάτια ζωή) ὅτι καὶ παλιότερα, πρὸ τῆς λαίλαπας τῆς Μεταπολίτευσης, οἱ Ἕλληνες δὲν ἦταν ultra μεταφυσικὰ Ὀρθόδοξοι. Δημιουργεῖ λοιπὸν μιὰ τεχνητὴ αὐστηρὴ ἀντίθεση «Παλιὸ (προνεοτερικό) – Νέο (νεοτερικό)» γιὰ «ἀντιεθνικιστικοὺς» λόγους, δηλαδὴ διαστρεβλώνει τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα.

4. Δίνεται περιττὴ σημασία στοὺς ὁπλοφόρους κληρικοὺς τοῦ 1821 καὶ τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, δηλαδὴ σὲ καταστάσεις ὁριακὲς κι ἀνεπανάληπτες.  Ἀνεπανάληπτες σημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ἀπασχολήσουν ξανά, γιὰ ὅσο ὑπάρχει ἐθνικὸς στρατὸς κι ἐλεύθερο Ἑλληνικὸ Κράτος, κι ἀφοῦ δὲν θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν μεγαλοποιεῖται ἕνα φιλολογικὸ πρόβλημα. Προφανῶς κάθε Ὀρθόδοξος θὰ συμφωνήσει μὲ τὴν κατάδειξη τῶν διαφορῶν μεταξὺ Καθολικῶν, Ἰσλὰμ καὶ Ὀρθοδοξίας ὅσον ἀφορᾶ τὸν πόλεμο καὶ τοὺς κληρικούς («Η διαφορά του Ορθόδοξου παπά και από τον σταυροφόρο και από τον τζιχαντιστή«). Ἀλλὰ τὸ προβληματικὸ στὸ σημεῖο αὐτὸ τοῦ κειμένου εἶναι ἄλλο: Στὸ ὅτι ἐμμέσως ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι δὲν θέλει νὰ τιμοῦμε τὴν αὐτοθυσία (ὅπως κι ἂν τὴν ἐννοήσουμε) τῶν κληρικῶν αὐτῶν. Δὲν λέω νὰ τοὺς ἁγιοκατατάξουμε οὔτε ὅτι ὅτι ὁ Θ. Ν. Παπαθανασίου ρητὰ λέει κάτι τέτοιο. Ὅμως, ὅποιος ἀρνεῖται νὰ διακηρύξει τὴν αὐτοθυσία τῶν κληρικῶν αὐτῶν, ἔχει ἤδη χάσει πολλὰ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν περίφημη αὐτοθυσιαστικὴ ἀγάπη τῆς Ὀρθοδοξίας. Κι οἱ Σουλιώτισσες αὐτοκτόνησαν πέφτοντας στὸ γκρεμό, ἄλλη ὅμως αὐτὴ ἡ αὐτοκτονία ἀπὸ τὶς σημερινὲς αὐτοκτονίες τοῦ δυτικοῦ κόσμου. Μιὰ νομικίστικη προσέγγιση λοιπόν, τῶν ἱερῶν κανόνων ἀπὸ τοὺς ἀντι-νομικιστὲς τῆς Νεορθοδοξίας θὰ ἦταν ἄκρως περίεργη.

5. Ὁ Θ.Ν.Π προτείνει νὰ κάνει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος «Ένα δημόσιο μνημόσυνο υπέρ απάντων των πεσόντων, Ελλήνων και Βουλγάρων, υπέρ αναπαύσεως και υπέρ συγχωρήσεως. Η Εκκλησία δεν διανοήθηκε –ή δεν τόλμησε– να το κάνει«. Ἐδῶ ἔχουμε ξανὰ τὸ ἴδιο μοτίβο: ἐναντίωση στὴν πολιτικοποίηση ποὺ δὲν θέλουμε (ἀλλὰ καταγγελία της ὡς ἐκκοσμίκευσης) καὶ ἔπαινος σὲ μιὰ πολιτικοποίηση ποὺ θέλουμε. Θὰ μποροῦσε νὰ ὑπενθυμίσει κάποιος στὸν Παπαθανασίου ὅτι ἡ Ἐξαρχία ἀποστάτησε ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, καὶ ὅτι οἱ Ἐξαρχικοὶ προσπάθησαν νὰ ἐπικρατήσουν ἐκκλησιαστικὰ στὴ Μακεδονία μὲ τὴ χρήση βίας. Ἀντίθετα, ὁ Παπαθανασίου ἐμφανίζει τὸ ζήτημα ὡς διαμάχη μεταξὺ ἐξίσου φταιχτῶν κι ἐνόχων, Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀμύνονταν γιὰ τὸ δικαίωμα τῶν πατριαρχικῶν πληθυσμῶν νὰ ἐπιλέγουν ἐλεύθερα τὴν γλώσσα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τους, καὶ οἱ Βούλγαροι ἐπιτίθονταν ἀρνούμενοι τὸ δικαίωμα αὐτό. Εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἀπαράδεκτη ἡ ἐξίσωση, σὲ κάθε περίπτωση, βίαια ἀμυνόμενου καὶ βίαια ἐπιτιθέμενου. Ἕνα τέτοιο μνημόσυνο ποὺ προτείνει θὰ εἶχε νόημα μόνο ἐφόσον οἱ Βούλγαροι καὶ ἡ βουλγαρικὴ Ἐκκλησία ζητοῦσαν συγγνώμη γιὰ τὴν ἀπίστευτη αὐτὴ πρακτική τους. Ἀλλιῶς δὲν βοηθᾶ κανέναν. Δὲν μπορεῖ ὁ Θ.Ν.Π. νὰ ἐπισείει τὸν κίνδυνο τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ στοὺς Νεοέλληνες τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἐθνοφυλετισμὸς ὡς ὅρος ἐμφανίστηκε καὶ καταδικάστηκε ἐξαιτίας πράξεων τῶν Βουλγάρων. Ἡ ἔμμεση ἀθώωση τῆς Ἐξαρχίας (φταῖν κι οἱ μὲν κι οἱ δέ) δὲν εἶναι χριστιανικὴ δικαιοσύνη καὶ ὀρθὴ κρίση, συνεπῶς δὲν βοηθᾶ τὴ χριστιανικὴ ὑπόθεση.

Ὅταν λοιπὸν ὁ Θ.Ν.Π. γράφει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να σταματήσει να λέει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια«, ἄθελά του θεωρεῖ δεδομένο ὅτι ἡ ἀδελφοσύνη συνεπάγεται παραβίαση τῆς ἀτομικότητας στὸ ὄνομα τῆς ἀδελφοσύνης. Τί ἐννοῶ: Ἀδέλφια βεβαίως εἶναι Μουσουλμάνοι καὶ Χριστιανοί, ἀλλὰ δὲν συνάγεται ἀπὸ αὐτὸ ὅτι στὸ ὄνομα τῆς ἀδελφοσύνης οἱ πρῶτοι δικαιοῦνται νὰ γίνουν συνιδιοκτῆτες στὶς χῶρες τῶν δεύτερων (οἱ ροὲς εἶναι ἀσταμάτητες, ὅπως καὶ ὁ πόλεμος), καὶ μάλιστα ἐνάντια στὴ βούληση τῶν (χριστιανικῶν) λαῶν.

Ἡ ἀριστερὴ Νεορθοδοξία νομίζει ὅτι λέει πρωτοποριακὰ πράγματα μέσα σὲ ἕνα νωθρὸ περιβάλλον ἀδιαφορίας ὥστε νὰ βρεθεῖ ξανὰ τὸ χαμένο εὐαγγελικὸ μήνυμα. Ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀμφιβάλλω ὅτι κάνει κάτι τέτοιο.

Σχόλιο:Ο παπαθανασιου ειναι ο κοτζιας στα ορθοδοξα πραγματα. Ερμηνευει με βαση το θρησκευτικα ορθο που υποτασσεται στο πολιτικα ορθο. Ειναι αριστερος νεολιμπεραλιστης. Τα κειμενα εχουν αξια για να βλεπουμε που το πανε οι αντεξουσιαστες που εξουσιαζουν οταν αποκτησουν εξουσια. Λεγε με οικουμενιστη νεοεποχιτη λαθρολαγνο ταπεινολογο με μια βαθεια απεχθεια για την λαικη αμονταριστη ευσεβεια. Αν δεν ειναι φιλτραρισμενη απο τα δυτικα φιλτρα ειδικα τα νεομαρξιστικα για τον παπαθανασιου αυτη η ευσεβεια ειναι σχεδον ποινικο αδικημα. Αρα πολιτικοποιουμε οτι δεν μας βολευει και παιρνουμε τον βουρδουλα της αριστεροτητας και που σε πονει και που σε σφαζει. Την ιδια απεχθεια για την λαικη αμονταριστη ευσεβεια εχει και ο Γιανναρας. Δεν εχει αυτη η ευσεβεια ρε φιλε σαβουρ βουρ και μας καθεται στο στομαχι. Ειδικα αν πιανει και τα κουμπουρια εκει ειπαμε εχει ποινικο περιεχομενο.

Προχθες στο Πισοδερι μας ταραξαν στο καπνογονο. Ηταν το θυμιαμα απο τα τρισαγια που κανανε στους Βουλγαροσκοπιανους κομιτατζηδες οι επιγονοι του Ζαχαριαδη. Ο Παπαθανασιου θελει να φορτωσει με τις διεθνιστικες ερμηνειες τα χωματα που τα πατησαν αυτοι που με τον τροπο τους μονο διδαχθηκαν, διδαξαν και δεν επιθυμησανε να εγκολπωθουνε το ψεμα δινοντας το αιμα τους αντιλυτρο. 
 Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΥΣΩΔΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ Η ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΟΣ, ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΡΕΣΤΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΔΙΟΤΙ, ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ, ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ. ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΕΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ.

πηγή 

Ω ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΑΝΩΓΕΙΑΝΗ