(γεννήθηκε το 1928 στο καντόνι του Vaux στην Ελβετία, σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, μέχρι να συναντήσει τον Άγιο Σωφρόνιο του Εσσεξ . Βαπτίστηκε Ορθόδοξος στα 30 του χρόνια. Ο π.Συμεών ακολούθησε τον πνευματικό του πατέρα το 1959, με άλλους πέντε μοναχούς στη νοτιοανατολική Αγγλία, όπου ίδρυσαν την μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ.)
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ορθοδοξία είναι η εκκοσμίκευση »
Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος όσο ζούσε, όλοι όσοι έρχονταν στο μοναστήρι , έρχονταν κυρίως για να είναι κοντά στον γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό κρατούσε το μοναστήρι, αυτός ο σύνδεσμος της προσωπικής σχέσης αγάπης και υπακοής προς τον γέροντα Σωφρόνιο. Υπακοή με αγάπη διότι χωρίς αγάπη είναι θάνατος, νιώθεις να πνίγεσαι. Είχαμε όλοι μια τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.
Μας μιλούσε πολύ για τον άγιο Σιλουανό. Ο κανόνας μας είναι το βιβλίο του άγιου Σιλουανού.
Ο Άγιος γέροντας Σωφρόνιος μας μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο.
Όλη η πνευματικότητά του, όλη η προσευχή του, ήταν χριστοκεντρική, η αληθινή πνευματικότητα, πολύ περισσότερο από κάποιους εξωτερικούς τύπους πού κατά καιρούς και διαμέσου των αιώνων χρησιμοποιούσε ο μοναχισμός. Το πνεύμα στο μοναστήρι παρέμεινε Αθωνικό, παρά το ότι εξωτερικά φαίνεται το αντίθετο.
Εδώ υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, οι πόρτες τού μοναστηριού είναι ανοιχτές για όλους τους επισκέπτες.
Πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους, και άλλοι πού συνδέονται με το Άγιον Όρος, λένε ότι πράγματι εδώ «υπάρχει το πνεύμα του Αγίου Όρους».
Αυτό πού θέλω να πω είναι ότι ο Γέροντας δεν ήθελε να αντιγράψει και να μεταφέρει απόλυτα το Άγιον Όρος στην Βρετανία, αλλά μάλλον να διαφυλάξει τις κυριότερες πτυχές των διδαχών και της αγιότητας του αγίου Σιλουανού…,ότι δηλαδή η ερμητική ζωή βρίσκεται μέσα μας, στην καρδιά μας.
Ο Γέροντας του ,Άγιος Σιλουανός ζούσε μέσα σε μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Υπήρχαν τότε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος περίπου δυο χιλιάδες μοναχοί και ο Άγιος Σιλουανός ήταν υπεύθυνος για τις οικοδομικές εργασίες και είχε υπό την εποπτεία του περίπου διακοσίους εργάτες. Ο επίσκοπος Νικόλαος τον ρώτησε: «Πώς μπορείς να κρατάς την προσευχή με όλον αυτόν τον κόσμο και όλη αυτή τη φασαρία; Δεν θα ήταν καλυτέρα για σένα να ήσουν κάπου σε σπηλιά και να προσευχόσουν;» ,και ο Άγιος απαντούσε: «Είμαι σε αυτή τη σπηλιά στη καρδιά μου, και προσεύχομαι μέσα σε αυτή».
Εδώ χρειάζεται προσοχή. Επειδή περιγράφει πνευματικά πράγματα και υψηλά νοήματα με πολύ απλά λόγια μπορεί κάποιος να πει: «Ναι, βέβαια έτσι είναι. Είναι πολύ φυσικό».
Στην πραγματικότητα όμως μιλά για πράγματα που μας ξεπερνούν και έτσι πρέπει να τα διαβάζουμε με μεγάλη προσοχή. Με συγχωρείτε, ίσως να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά πιστεύω ότι ο άγιος Σιλουανός είναι ένας από τους καλυτέρους πνευματικούς καθοδηγητές για τον σημερινό κόσμο. Δεν επέμενε στις εξωτερικές πτυχές της χριστιανικής ή της μοναστικής ζωής, αλλά τόνιζε την ουσία του Ευαγγελίου και επανερχόταν τακτικά στην πρωταρχική σημασία της ταπεινότητας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αγάπης προς τους εχθρούς και της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, πού είναι απόλυτα θεμελιώδη στη ζωή μας. Ακόμη και αν κάνουμε τα πάντα, αν δεν έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα είμαστε σαν νεκροί. Η ζωή της ψυχής μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, στόχος της χριστιανικής ζωής, της μοναστικής ζωής, είναι η απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ο Γέροντας έλεγε ότι σε ένα μοναστήρι γίνονται πολλά έργα. Όλα όμως στρέφονται προς το κύριο έργο πού είναι η λειτουργία. Όλα τα άλλα, η κηπουρική, η ραπτική, το κέντημα, όλα πρέπει να είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι γύρω από το κέντρο. Διαφορετικά δεν θα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε σε μοναστήρι….
Στο βιβλίο του πατρός Σωφρονίου για τον άγιο Σιλουανό υπάρχουν ασφαλώς πνευματικές διδαχές, αλλά και πολλές ιστορίες οι οποίες, για εκείνους πού δεν είναι αρκετά προσεκτικοί, δεν προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα και μετά θα επανέλθω στο θέμα. Οι γονείς του γέροντος Σιλουανού ήταν χωρικοί και τα καλοκαίρια εργάζονταν στα χωράφια, ενώ ο ίδιος έμενε σπίτι για να ετοιμάζει το φαγητό πού θα πήγαινε το μεσημέρι. Μιά μέρα ξέχασε πως ήταν Τετάρτη, δηλαδή μέρα νηστείας και μαγείρεψε κρέας. Τους πήγε λοιπόν το φαγητό και όλοι στην οικογένεια έφαγαν χωρίς να πουν τίποτε. Ήταν καλοκαίρι..
Τα Χριστούγεννα ο πατέρας του Συμεών αυτό ήταν το όνομα του γέροντος Σιλουανού του λέει: «Θυμάσαι παιδί μου που μας έφερες μιά μέρα φαγητό στα χωράφια; Μας έφερες κρέας, ενώ ήταν μέρα νηστείας. Το έφαγα σαν να ήταν πτώμα.» Δεν του είπε όμως τίποτε τότε για να μην του προκαλέσει ταραχή. Αυτή η αντίδραση του πατέρα του δείχνει πώς πρέπει να συπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να διορθώσουμε κάποιον. Τι υπομονή, τι αγάπη, τι λεπτότητα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε αυτή την ποιότητα. Περιγράφονται πολλά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο αυτό, τα οποία είναι πολύ διδακτικά.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου