Γιατί ο αναστάσιμος όρθρος και η πασχαλινή λειτουργία ψάλλονται σε τόσο γρήγορο ρυθμό; Μήπως δεν είναι σωστό ή ασέβεια;

Η μία θέση  λέει ότι υπάρχη ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλη έκταση, ως νόσος λοιμική...( εδω)

 

Ο αντίλογος

Είναι παλιά πρακτική της Εκκλησίας ( ιδε διατάξεις Τριωδίου, Οδοιπορικό Αιθεριας κ.α) να συντομεύει ακολουθίες για τον κόπο των ημερών και των πολλών αγρυπνιών. Ειδικά η Θεία Λειτουργία είναι από μόνη της και πάντα σύντομη και σε διαλογικό ύφος πλην ενίων μουσικών κομματιών και οχι τόσο μουσικώτατη και μακρόσυρτη όσο την κανταντησαμε . Πολύ λογικά λοιπόν την νύχτα της Ανάστασης είναι όλα πολύ σύντομα και τελειώνουμε νωρίτερα. Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι οι Χριστιανοί ταλαιπωρούνται από την καθημερινή προσέλευση και τις πυκνές ακολουθίες. Και μάλιστα έχει Χριστιανούς οι οποίοι δεν αφιστανται από τον ναό και την λατρεία από το βράδυ της Τυρινης!

Όποιος λοιπόν έχει ζήλο ας κάθεται να ψάλλει μέχρι το πρωί του Πάσχα, χωρίς να υπολογίζει τους άλλους και τις ανάγκες τους.Η ακόμα καλύτερα να αγρυπνήσει με πασχαλινους ύμνους σπίτι του, μετα την απόλυση . Ωφέλεια είναι. Σημασία, αδελφοί, έχει η ποιότητα, η πυκνότητα, η μεστοτητα και όχι το μήκος των ακολουθιων και η επιτηδευμένη μεγαλοπρέπεια τους. Το Πάσχα είναι Πάσχα είτε πεις ένα Χριστός ανέστη, είτε ψαλλεις αγρυπνία οκτώ ωρών . Και το κυριότερο η Θεία Λειτουργία ξεπερνάει τον λειτουργό , τον χρόνο, τις μουσικές και λειτουργικές αρετές του. Είναι τελεία και χωρίς την δική μας ευσέβεια ή αδιαφορία.

Κατορθώσαμε με την συντόμευση, να κρατάμε κόσμο σε όλη την πασχαλινή Ακολουθία και να τους δώσουμε ώθηση στην Θεία Κοινωνία, η οποία είναι το αληθινό Πάσχα. Άνθρωποι οι οποίοι νομιζαν οτι ακουγοντας ενα Χριστός ανέστη έκαναν Πασχα, ανοιξαν τα μάτια τους και ειδαν τον πλούτο και αλήθεια. Να είστε ευγνώμονες λοιπόν και οχι επικριτικοι.Άλλωστε Παράδοση είναι το σύντομο και οχι το αργό.Τα αργά συνετέθησαν για το μήκος των Αγρυπνιών. Είναι εντελώς θέμα πρακτικότητας η ύπαρξη τους.

Και πάντα μα πάντα αυτός που προΐσταται στην σύναξη ειναι υπευθυνος για την ποιμαντική διάκριση και την ευχέρεια που του ανετέθη και αυτός δίνει τον ρυθμό, χωρίς να εξαρτάται ή να δεσμεύεται από την προτίμηση και την αρεσκεια κανενός. Ξεκάθαρα πράγματα που δεν χωράνε παρεξήγηση.

Να προσθέσω επίσης ότι σήμερα δεν ζούμε πλέον στα χωριά μας με την μια ή δυο ενορίες. Υπάρχουν πολλές επιλογές. Μοναστήρια, ενορίες, ιδρυματικοι ναοί, προσκυνηματα και επιλέγεις αυτό που σε ικανοποιεί πνευματικά και σε ' χορταινει' ή αυτό που θεωρείς εντελώς υποκειμενικά και αφιλοσόφητα παραδοσιακότερο. Και λειτουργείσαι εκεί .

π.π.