Με τι εγκώμια να τον υμνήσω, τον πρίγκηπα των μαρτύρων, το Παλληκάρι της Ρωμιοσύνης, τον μέγιστο και πρώτο των μεγαλομαρτύρων, τον Ακρίτη της Οικουμένης, τον διατρέχων γην και ουρανούς, που προφθάνει πάντας πανταχού, αυτός που προστρέχει σε άμεση βοήθεια, από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη όπου τον επικαλούνται με ευλάβεια….!
***
ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟΝ
ΚΑΙΣΑΡΙΟΥ ΔΑΠΟΝΤΕ
Δὲν λάμπει τόσον ὁ λαμπρός, ἥλιος ἀνατέλλων·
ὡς ὁ λαμπρὸς Γεώργιος, ἐλθεῖν σήμερον θέλων.
Δὲν εἶναι τόσο ποθεινό, γλυκὸ τὸ φῶς ἡλίου·
καθὼς εἶναι ἡ ἑορτή, τοῦ θείου Γεωργίου.
Δὲν ὠφελεῖ ὁ ἥλιος, καὶ ζῶντας, καὶ θανόντας·
ὡς ὁ πολὺς Γεώργιος, καὶ τοὺς νεκρούς, καὶ ζῶντας.
Ἀλλ’ ὦ Ἅγιε Ἥλιε, δέομαι, ἔπιδέ με·
τὸν δοῦλόν σου τὸν σκοτεινόν, καὶ λάμψας, φώτισαί με.
Νὰ σ’ εὐφημήσω ὡς ποθῶ, καὶ νὰ σὲ ἐπαινέσω·
ἐγκώμιον παραμικρόν, νὰ πλέξω, νὰ συνθέσω.
Ὄχι ἀπὸ ἐγκώμια, ἐσὺ πῶς ἔχεις χρείαν·
Μάρτυς θεομακάριστε, ὄχι μηδὲ κᾀμμίαν.
Μάλιστα ἀπὸ λόγου μου, ὁποῦ νὰ ἐπαινέσω·
τὸ ἄλογό σου ἀρκετά, ἴσως δὲν ἠμπορέσω.
Τολμῶ δὲ ὁ ἀνάξιος, ἐτοῦτο καὶ τὸ κάνω·
τὴν χάριν καὶ τὴν σκέπην σου, διὰ ν’ ἀπολαμβάνω.
Ὅτι παντοῦ ἡ σκέπη σου, εἶναι ποθεινοτάτη·
καὶ ἡ βοήθεια ἡ σή, πολλ’ ἀναγκαιοτάτη.
Οὐ μόνον στὴν πατρίδα μας, αὐτὴν τὴν ἐπιγείαν·
ἤ μᾶλλον παροικίαν μας, ὄντως καὶ ἐξορίαν.
Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν φοβεράν, τὴν μέλλουσαν τὴν κρίσιν·
τὴν τῶν καλῶν καὶ τῶν κακῶν, πλουσιωτάτην βρύσιν.
***
Μεγάλη εἶναι ἡ τιμή, πολλὴ εἶναι ἡ χάρις·
ὁποῦ κατηξιώθηκες, Γεώργιε νὰ πάρῃς.
πολλοὶ γὰρ ἐδοξάσθησαν, ἀπὸ τοὺς μακαρίους·
Μάρτυρας, Ἱεράρχας τε, καὶ ἀπὸ τοὺς Ὁσίους.
Ὅμως κανεὶς ὡσὰν ἐσέ, κανεὶς δὲν ἀξιώθη·
ἡ χάρις καὶ ἡ δόξα σου, εἰς ἄλλον δὲν ἐδόθη.
Διότι τίς δοξάζεται, εἰς κάθε χώραν πόλιν·
εἰς τὸ καυκὶ τοῦ Οὐρανοῦ, στὴν οἰκουμένην ὅλην;
Ὡσὰν ἐσὲ Γεώργιε, μέγα, Τροπαιοφόρε·
Μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, Ἅγιε, θεοφόρε.
Τίς ἄνθρωπος Γεώργιε, στὸν κόσμον δὲν σὲ ξεύρει;
Καὶ ποῦ νὰ σὲ γυρέψῃ δέ, κἐκεῖ νὰ μὴν σὲ εὕρῃ;
Ποῖος ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς, ἐσένα δὲν δοξάζει;
Ποῖος αὐθέντης, πρίγκιπας, ἐσὲ δὲν ἑορτάζει;
Ποῖος πτωχός, ἤ ἄρχοντας, ἤ ποία ἡλικία·
δὲν σὲ ἠξεύρει Ἅγιε, καὶ τὰ μωρὰ παιδία;
Ὅλοι τους σὲ ἠξεύρουσι, καὶ ὅλοι σὲ γνωρίζουν·
καὶ μὲ χαράν τους περισσήν, ἐσὲ πανηγυρίζουν.
Ὅλοι τους ὡς πατέρα τους, ἐσὲ ἐπικαλοῦνται·
καὶ ὅλοι ἀπ’ τὴν χάριν σου, εὐθὺς εὐεργετοῦνται.
Ὅλοι, ὡς εὐεργέτην τους, λοιπὸν ἐσένα κράζουν·
ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, τοῦ λόγου σου φωνάζουν.
Οὐ μόνον οἱ χριστιανοί, ἡμεῖς τῆς Ἐκκλησίας·
ταύτης τῆς Ἀνατολικῆς, τῆς εὐσεβοῦς καὶ θείας.
Ἀλλ’ ἔτι καὶ οἱ Δυτικοί, Σπανιόλοι καὶ Φραντζέζοι·
Ἀρμένοι, Κόπται, Λούτεροι, Ἰγκλέζοι, Ὀλλαντέζοι.
Ὡς καὶ οἱ Τοῦρκοι καὶ αὐτοί, ἐσένα σὲ τιμοῦσι·
σὲ ἀγαποῦσι δυνατά, σὲ θέλουν, σ’ ἐπαινοῦσι.
Ὅλα τὰ ἔθνη κᾑ φυλαῖς, λοιπὸν ἐσὲ δοξάζουν·
πανένδοξε Γεώργιε, καὶ σὲ ἐγκωμιάζουν.
Καὶ ὅλα τὰ βασίλεια, ὅλαις ᾑ πολιτείαις·
σὲ ἑορτάζουν μὲ τιμαῖς, καὶ μὲ δοξολογίαις.
Γιατί τί χώρα, ἤ χωριό, ἤ κάστρο, ἤ καὶ πόλις·
Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, τῆς οἰκουμένης ὅλης,·
δὲν ἔχει τὴν εἰκόνα σου, δὲν ἔχει τὸν ναόν σου·
καὶ δὲν τιμᾷ, δὲν προσκυνᾷ, τὄνομα τὸ δικόν σου;
Σὺ μέσα ἐγεννήθηκες, εἰς τὴν Καππαδοκίαν·
κι ὅλον τὸν κόσμον ἔκαμες, πατρίδα σου ἰδίαν.
Ὅτι παντοῦ σὲ ἀγαποῦν, ὡσὰν συμπατριώτην·
παντοῦ σὲ ἑορτάζουσι, Χριστοῦ ὡς στρατιώτην.
Ἀξιοθαύμαστος λοιπόν, εἶναί σου ἡ πατρίδα·
νὰ τὴν στολίσ’ ὅλη ἡ γῆ, πρέπει μὲ ἀλουργίδα.
Καὶ ἀξιομακάριστος, ἡ μνήμη τοῦ πατρός σου·
καὶ ἡ μακαρία ἡ κοιλιά, ἐκείνης τῆς Μητρός σου.
Ὅτι ἐγέννησαν υἱόν, τόσον χαριτωμένον·
πανάρετον, πανθαύμαστον, κοσμοαγαπημένον.
Χριστοῦ μεγαλομάρτυρα, τὴν δόξαν τῶν Μαρτύρων·
τὸ καύχημα καὶ τὴν τιμήν, τόσων λαῶν ἀπείρων.
Τὸ πρόεδρον τῶν Ἀθλητῶν, καὶ ὄντως ταξιάρχην·
Μαρτύρων τὸ περίβλεπτον, ἔνδοξον ταγματάρχην.
Τὸν μέγαν, τὸν πολύαθλον, τὸν θεῖον Ἀθλοφόρον·
τὸν παλαιστήν, τὸν νικητήν, καὶ τὸν τροπαιοφόρον.
Ἥρωα τὸν οὐράνιον, τὸν θεῖον Ἡρακλέα·
ἡμίθεον τὸν ἔνθεον, τὸν ἄλλον Ἀχιλλέα.
Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τὸν ὄντως ἀριστέα·
ὁποῦ ἐδόξασε Θεόν, τὸν πάντων Βασιλέα.
Ἐδόξασε τὸν Ἰησοῦν, Χριστόν, τὸν Κύριόν μας·
σὺν τῷ Πατρί, καὶ Πνεύματι, τὸν κραταιὸν Θεόν μας.
Εὔφραν’ ἐχαροποίησεν, Ἀγγέλους, Ἀρχαγγέλους·
νικήσας τὸν διάβολον, ἐνδόξως ἕως τέλους.
Ἐδόξασεν, ἐτίμησεν, τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν·
ἐστόλισ’ ἐκαλλώπισεν, ὅλην σχεδὸν τὴν Κτίστην.
Ὅθεν αὐτὸν καὶ ὁ Θεός, ἐδόξασε μεγάλως·
ὅσο δὲν ἐδοξάσθηκε, στὸν κόσμον τοῦτον ἄλλος.
Τοῦ ἔδωκε θεοπρεπῶς, τὴν χάριν τῶν θαυμάτων·
καὶ θαύματα ἐγέμισε, τὴν γῆν ἕως περάτων.
Ποῖος γὰρ τόπος ἀδελφοί, δὲν εἶδε θαύματά του;
Ἤ τίς ποτε δὲν ἤκουσε, σημεῖα τέρατά του;
Τίς τὸν ἐπικαλέσθηκε, νὰ ‘λθῃ βοήθειά του·
καὶ δὲν τὸν εἶδε παρευθύς, ἀνέλπιστα κοντά του;
Τίς κινδυνεύει καὶ βοᾷ, διὰ νὰ τὸν γλιτώσῃ·
καὶ γλιτωμὸν ὁ Ἅγιος, δὲν ἔφθασε νὰ δώσῃ;
Ποῖος τότε αἰχμάλωτος δὲν εἶδ’ ἐλευθερίαν·
φωνάζοντας τὸν Ἅγιον, μ’ ὅλην του τὴν καρδίαν;
Τίς ἀσθενής, ἤ ἐνδεής, καὶ ποῖος ξεπεσμένος·
ἔμεινεν ἀβοήθητος, καὶ ἀλησμονημένος;
Κράζοντας τὸν θαυματουργόν, τὸν Ἅγιον ἐτοῦτον·
τὸν βοηθὸν τῶν ἀσθενῶν, καὶ τῶν πτωχῶν τὸν πλοῦτον;
Τὸ Ἅγιόν του ὄνομα, ποῖος ἐπικαλεῖται·
εἰς τὴν ἀνάγκην του ποτέ, καὶ δὲν εὐεργετεῖται;
Τὸν Ἅγιον Γεώργιον, ποῖος τιμᾷ, γεραίρει·
καὶ πάντοτε δὲν τὸν βαστᾶ, ἐτοῦτος ἀπ’ τὸ χέρι;
Τὸν ἔνδοξον Γεώργιον, τίς τοῦ γυρεύει χάριν·
καὶ δὲν τὸν βλέπει παρευθύς, κοντά του καβαλάρην;
Τὸν μέγαν μου Γεώργιον, τίς λέγει του, βοήθει·
κι ὡς ἀστραπὴ ἐξ οὐρανοῦ, τῆς ὥρας δὲν ἐχύθη;
Τίς βασιλεὺς χωρὶς αὐτόν, τὸν Ἅγιον πηγαίνει·
νὰ πολεμήσῃ τὸν ἐχθρόν, κι εἰς πόλεμον ἐμπαίνει;
Τί στράτευμα, τίς στρατηγός, δὲν τὸν κρατεῖ στὸ χέρι·
κρατῶντάς τον στὸ χέρι δέ, δὲν τρέχει καὶ δὲν χαίρει;
Τὸν Ἅγιον Γεώργιον, ἀπάνω ἄν δὲν στήσῃ·
πῶς ἠμπορεῖ τὸ στράτευμα, ἐκεῖνο νὰ νικῆσῃ;
Τὸ τρόπαιον, τὸ φλάμπουρο, ἄν δὲν τοῦ τὸ σηκώσῃ·
πῶς τοὺς ἐχθρούς του ἠμπορεῖ, ἐνδόξως νὰ τροπώσῃ;
Οἱ Ἄγγελοι τὸν χαίρονται, ὡς ἕνα ἀδελφόν του·
οἱ Ἅγιοι τὸν βλέπουσιν, ὡς ἕνα στολισμόν τους.
Ἡ ἐκκλησία στήριγμα, νίκην ᾑ βασιλείαις·
ᾑ αὐθεντείαις καύχημα, χαρὰν ᾑ πολιτείαις.
Ὁ κόσμος ὅλος καὶ καλά, δόξαν τους καὶ τιμήν τους·
οἱ δαίμονες τὸν τρέμουσιν, ὡς πταῖσται τὸν κριτήν τους.
***
Αὐτὸς εἶναι ἀκροαταί, ὁ γίγας ὁποῦ τρέχει·
τὰ τετραπέρατα τῆς γῆς, ἀναπαυμὸν δὲν ἔχει.
Τρέχει ἐδώ, τρέχει ἐκεῖ, και πανταχοῦ προφθάνει·
τὸν κόσμον ὅλον ἐν ταυτῶ, εὐθὺς περιλαμβάνει.
Τοὺς ὅσους τὸν παρακαλοῦν, διὰ νὰ βοηθήσῃ·
τὸ ζήτημα τοῦ καθενός, διὰ νὰ τὸν χαρίσῃ.
Καὶ ἄνθρωπος δὲν βρίσκεται, πρᾶγμα νὰ τοῦ ζητήσῃ·
καὶ ὁ Γεώργιος αὐτό, νὰ μὴ τοῦ τὸ χαρίσῃ.
Διότι μὲ τοῦ Ιησοῦ, τὴν παντοδυναμίαν·
πάντα ἰσχύει δύναται, δίχως ἀμφιβολίαν·
Γιὰ νὰ δοξάσῃ βέβαια, τοῦτον τὸν Ἅγιόν του·
εἰς ὅλα τὰ βασίλεια, ὡς δοῦλον γνήσιόν του.
Καθὼς τὸν δόξασεν αὐτός, καὶ τὸ πανάγιόν Του·
Ὄνομα ὁμολόγησε, μὲ τὸ μαρτύριό του.
Ἔμπροσθεν εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ δὲν τοὺς ἐφοβήθη·
οὐδὲ τὰ παιδευτήρια, τὰ τόσα συλλογήθη.
Κεῖνα τὰ παιδευτήρια, τὰ πάμπολλα καὶ τόσα·
ὁποῦ τρομάζει μοναχά, νὰ τὰ εἰπῇ ἡ γλῶσσα.
Τὴν κάμινον τὴν φοβεράν, ἐκείνην τῆς ἀσβέστου·
ὁποῦ ἐμένα μἔπρεπε, τοῦ μιαροῦ καὶ πταίστου.
Διὰ νὰ φύγω τὸ φρικτόν, τὸ ἄσβεστον ἐκεῖνο·
τὸ πῦρ τὸ τῆς κολάσεως, ὁποῦ ποτὲ δὲν σβήνω.
Μάλιστα ὁ ἀνόητος, τἀνάφτω, τὸ αὐξάνω·
μὲ τὰ κακά, ὁποῦ παντοῦ, καὶ κάθε ὥρα κάνω.
Ὄχι τοῦ Γεωργίου μου, ὁποὖχε καιομένην·
πάντοτε τὴν καρδίαν του, καὶ καταφλεγομένην.
Ὑπὸ τοῦ θείου ἔρωτος, ὑπὸ πυρὸς ἀΰλου·
ἐκείνου τοῦ Δημιουργοῦ, ἐτοῦτου τοῦ ἐνύλου.
Τὸν φοβερὸν πάλιν τροχόν, κἐκεῖνα τὰ πυρφόρα·
καὶ σιδηρᾶ ποδήματα, ὅλα θανατηφόρα.
Ὁποῦ ἐμένα μἔπρεπαν, αὐτὰ ὅλως διόλου·
ὡς ἐκ παιδὸς ὤν ὁπαδός, φίλος τοῦ διαβόλου.
Διότι ἄφηκα κακῶς, ὁδὸν τὴν τεθλιμμένην·
ὕστερα δὲ εὐρύχωρην, πολλὰ ἀναπαυμένην.
Καὶ ἔπιασα ὁ ἄγνωστος, στράταν τὴν πλατυτάτην·
ὕστερα δὲ πολλὰ κακήν, φίδια, καὶ πῦρ γεμάτην.
Καὶ τρέχοντας περιπατῶ, μαζὶ μετὰ δαιμόνων·
καὶ χαίροντας ἀκολουθῶ, τοὺς διαβόλους μόνον.
Ὄχι του Γεωργίου μου, ὁποῦ τὸν ἑαυτόν του·
τελείως ἀπαρνήθηκε, και ἅρας τὸν Σταυρόν του.
Ἀκολουθοῦσε τρέχοντας, χαίροντας, τὸν Χριστόν του·
καθὼς ὁρίζει ὁ Χριστός, στὸ Εὐαγγέλιόν Του.
Καὶ τἆλλα τὰ μαρτύρια, ὁποῦ γιὰ συντομίαν·
ἐγὼ τὰ ἀποσιωπῶ, μὲ ἔκπληξιν βαθεῖαν.
Καὶ διατὶ εὑρίσκονται, εἶναι εἰς κάθε στόμα·
τὰ ὅσα ἔπαθεν αὐτό, τὸ νικηφόρον σῶμα.
***
Διόπερ καὶ ὁ Κύριος, διὰ νὰ τὸν τιμήσῃ·
τὸν πάντιμον Γεώργιον, τὴν δόξαν του ναὐξήσῃ.
Ηὐδόκησεν ἡ ἑορτή, ἐτούτου τοῦ Ἁγίου·
νὰ πέφτῃ μὲ τὴν ἑορτήν, Αὐτοῦ μας τοῦ Κυρίου.
Ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ὤ δόξα, νὰ τιμᾶται·
ἀντάμα μὲ τὸν Κύριον, καὶ νὰ συμπροσκυνᾶται.
Δοῦλος νὰ ἑορτάζεται, μαζὶ μὲ τὸν δικόν του·
Αὐθέντην καὶ Δεσπότην του, πολὺ ἐγκώμιόν του.
Δοῦλος γὰρ ὁ ἐξαίρετος, καὶ τίμιος τυχαίνει·
ἐξαίρετην καὶ τὴν τιμήν, βέβαια νὰ λαβαίνῃ.
Τὸ Πάσχα ἑορτάζομεν, λοιπὸν το λαμπροφόρον·
εἶτα καὶ τὸν Γεώργιον, ναί, τὸν τροπαιοφόρον.
Τιμοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν, Χριστοῦ καὶ προσκυνοῦμεν·
τιμοῦμεν καὶ τὸν Ἅγιον, αὐτὸν καὶ εὐφημοῦμεν.
Στεφάνου Πρωτομάρτυρος, προνόμιον οἰκεῖον·
ἦτον νὰ ἑορτάζεται πρὸ πάντων τῶν Ἁγίων.
Διότι πρώτιστος αὐτός, τὸ αἷμά του τὸ χύνει·
μετὰ τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, καὶ τὴν ζωὴν προδίνει.
Ἡ δὲ πνευματοκίνητος, Ἁγία Ἐκκλησία·
ὁποῦ τὰ ἐδιόρισε, τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ.
Τοῦτον τὸν μέγαν προτιμᾷ, σοφῶς καὶ διορίζει·
καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, αὐτὸν πανηγυρίζει.
Ὡς πλιότερον πολυπαθῆ, Στεφάνου, Δημητρίου·
καὶ τῶν λοιπῶν ὁποῦ φοροῦν, στέφανον μαρτυρίου.
Ὁ τῶν Ἁγίων Ἅγιος, τὸν ἀγαπᾶ κοντά Του·
ἐτοῦτόν Του τὸν Ἅγιον, δι’ ἁγιότητά Του
Ὁ μέγας Μάρτυς Ἰησοῦς, καὶ τῆς ὁμολογίας·
αὐτῆς πρῶτος διδάσκαλος, τῆς εἰς Αὐτὸν λατρείας.
Τοῦτον τὸν Μάρτυρα Αὐτοῦ, ὡς πλέον κοινωνόν Του·
καὶ πλιὸ σιμά του ἔλαβε, ὡς πλέον ἀρεστόν Του.
Ὅθεν μετὰ τὰ Ἅγια, φρικτὰ μαρτύριά του·
ὕστερ’ ἀπὸ τὰ πάνσεπτα, Πάθη τὰ ἐδικά Του.
Καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, ὕστερα τὴν λαμπράν Του·
Ἔγερσιν τὴν πανένδοξον, Αὐτοῦ καὶ φανεράν Του.
Τιμῶμεν καὶ τὰ τίμια, πάθη τοῦ Γεωργίου·
καὶ τὰ λαμπρὰ μαρτύρια, ἐτοῦτου τοῦ Ἁγίου.
Καὶ τὴν σεβάσμιον αὐτοῦ, μνήμην καὶ ἑορτήν του·
καὶ τὴν μεγάλην χάριν του, καὶ τὴν πολλὴν τιμήν του.
Πανηγυρίζομεν λοιπόν, μὲ ἄμετρον χαράν μας·
καὶ ἑορτάζομεν αὐτόν, μὲ ὅλην τὴν καρδιά μας.
Ὅτι ὡσὰν Αὐγερινός, λαμπρός, ἀκτινοβόλος·
ἔλαμψεν ὁ Γεώργιος, χαρά, καὶ δόξα ὅλος.
Καὶ τὸ ἕαρ τὸ γλυκύ, καὶ τὸ χαριτωμένον·
ἐφάνη ὁ Γεώργιος, ἕαρ πεποθημένον.
Τοῦτο ἐγὼ νομίζω δέ, νὰ μᾶς τὸ σημειώνῃ·
καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἑορτῆς, καὶ νὰ τὸ φανερώνῃ.
Τὸ ἕαρ, καὶ ἡ ἄνοιξις, μεθ’ ἧς τοῦ Γεωργίου·
ἡ σεβασμία ἑορτή, συντρέχει τοῦ Ἁγίου.
***
Σύντομα ἐγκωμίασα, πολλὰ τὸν θαυμαστόν μου·
τὸν Ἅγιον Γεώργιον, τὸν πολυπόθητόν μου.
Ὄχι γιατὶ ὕλην ἐδώ, δὲν εἶχα νὰ πλατύνω·
ἀλλ’ ὅτι οἰκειοθελῶς, τὸ πλάτος τὸ ἀφήνω.
Διὰ νὰ δύναται καθ’ εἷς, ὁποῦ τὸν εὐλαβεῖται·
καὶ τὸν τιμᾷ τὸν Ἅγιον, καὶ τὸν ἐπικαλεῖται.
Μικρὸν ὄντας καὶ σύντομον, αὐτὸ νὰ συνηθίζῃ·
νὰ τὸ διαβάζῃ συνεχῶς, καὶ νὰ τὸ ἐκστομίζῃ.
Διότι βλέπω περισσούς, ὁποῦ ἐπιθυμοῦσι·
νὰ τὸν πανηγυρίζουσι, καὶ νὰ τὸν ἐπαινοῦσι.
Ὅτ’ εἰς πολλοὺς κάνει καλό, μὲ τὰς θαυματουργίας·
πολλοὺς γλιτώνει καὶ παντοῦ, ἀπὸ πολλὰς αἰτίας.
Καὶ διὰ τοῦτο ἀγαποῦν πολλοί, νὰ τὸν δοξάζουν·
νὰ ἔχουσιν ἐγκώμια, νὰ τὸν ἐγκωμιάζουν.
Ὅτι ἐγὼ τώρα ἐδώ, ἄν θέλω νὰ ἀρχίσω·
τὸν Ἅγιον Γεώργιον, εἰς πλάτος νὰ τιμήσω.
Εἶναι ὡσὰν τὸν ἥλιον, νὰ θέλω νὰ φωτίσω·
ἤ εἶναι ὡσὰν νὰ ζητῶ, τὸ χιόνι νὰ ἀσπρίσω.
Αὐτὸ δὲ ὁποῦ ἔκαμα, ἐγὼ εἰς τοὺς Ἁγίους·
καὶ ἐγκωμίασα ἐδώ, ἐκ τῶν πολλῶν ἐνίους.
Δὲν εἶνα πῶς τὸ ἔκαμα, ἐκείνους νὰ τιμήσω·
ὁ γὰρ Θεὸς τοὺς τίμησεν, ἐγὼ τί νὰ μιλήσω;
Ἀλλὰ μ’ αὐτὸ τοῦ λόγου μου, διὰ νὰ ὠφελήσω·
ἐξ ἔργων μὴ δυνάμενος, ὄφελος ν’ ἀποκτήσω.
Μὲ τὴν βοήθειαν αὐτῶν, καὶ τὴν εὐχαρίστιαν·
εἰς τὴν Δευτέραν τοῦ Χριστοῦ, μεγάλην παρουσίαν.
Ὅτι ἐᾶν ἡμεῖς ἐδώ, ὁπόταν ἐπαινοῦμεν·
ἁπλῶς κανένα ἄνθρωπον, καὶ τοῦτον τὸν τιμοῦμεν·
Ἄν δὲν εἶναι καὶ φίλος μας, εὐθὺς κάνει φιλίαν·
εἰδὲ καὶ εἶναι φίλος μας, δίνει εὐχαριστίαν.
Χαίρεται εἰς τὸν ἔπαινον, πολλὰ τὸ καμαρώνει·
τὸν ἑαυτόν του εἰς ἡμᾶς, μ’ αὐτὸ ὑποχρεώνει.
Πόσῳ μᾶλλον οἱ Ἅγιοι, θαῤῥεῖτε νὰ θελήσουν·
ἡμᾶς τοὺς ἐγκωμιαστάς, αὐτῶν νὰ ὠφελήσουν.
Καὶ εἰς ἐτούτην τὴν ζωήν, νὰ μᾶς εὐχαριστήσουν·
καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν πολύ, νὰ μᾶς εὐεργετήσουν.
Βλέποντες ἐπαινούμενα, τὰ κατορθώματά τους·
χαίροντες, εὐφραινόμενοι, εἰς τὰἐγκώμιά τους.
Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεός, θέλει μᾶς ἀποδώσει·
ἐκεῖ τὸν κόπον μας αὐτόν, καὶ μᾶς τὸν ἐπληρώσει.
Ὅτι τοὺς φίλους του ἡμεῖς, κατὰ πολλὰ τιμοῦμεν·
καὶ τοὺς ἐπικαλούμεθα, καὶ τοὺς ἀναζητοῦμεν.
Καθώσπερ καὶ ὁ φίλος του, ὁ τόσο τίμιος του·
ὡς καὶ αὐτὸς τὸ ἔκαμε, καθὼς ψάλλει ἀτός του.
Ἐμοὶ δὲ λίαν λέγοντας, οἱ φίλοι Σου Θεέ μου·
μεγάλως ἐτιμήθησαν, πάντοτε Κύριέ μου.
Καὶ ὡς καθὼς ἕως ἀργοῦ, λόγου καὶ σωτηρίου·
θέλομεν λάβῃ ἀμοιβήν, δόξαν παρὰ Κυρίου.
Εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ ἐνδοξαζομένου·
ἐν τοῖς Ἁγίοις ἅπασι, καὶ τῆς Ἀειπαρθένου.
Ὅτι αὐτῷ πρέπει καὶ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος·
δόξα, τιμή, προσκύνησις, Αὐτὸς γὰρ Θεὸς μόνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου