Γραφει η Ελευθερία Σπανού Δημητρίου
...Eίχα κάνει κάποτε μια απόπειρα απομαγνητοφώνησης μιας παλιάς ραδιοφωνικής εκπομπής που με είχε συγκλονίσει! Η εκπομπή ήταν τρίωρη, με καλεσμένους, που συνήθως είχαν ως εφαλτήριο προσωπ. σκέψεις και βιώματα ή πασχαλινά διηγήματα μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών. 'Ετσι γινόταν ένας διάλογος με τον π. Κων/νο Στρατηγόπουλο. Εδώ παραθέτω αποσπάσματα απ΄το τέλος της εκπομπής. Δεν ξέρω αν είναι απολύτως κατανοητά, αφού λείπουν κομμάτια κι ο π. Κ. είναι χείμαρρος όταν μιλάει!
Πάσχα 1998 -
Αυτό είναι το τρομερό! ...Ο καλύτερος τρόπος για να διαλύσεις ένα σύστημα φθαρμένο είναι να μπεις μέσα! Αλλά να μπεις μέσα όπως ο Χριστός μπαίνει στον Άδη.Αυτό είναι το τρομερό. Εμείς την πολεμική μας την κάνουμε πολλές φορές απέξω. Το να μπεις μέσα είναι πολύ δύσκολο.Είναι πολύ επικίνδυνο, θέλει τρομερή αγιότητα. Αλλά είναι η οριστική λύση της τραγωδίας...Αυτός είναι ο Άδης, με το συγκεκριμένο πρόσωπο και "επικράνθη" πια...
...Ο θάνατος είναι πια η απομάκρυνση απ΄τη ζωή! Απ΄το Χριστό! Εμείς που έχουμε σώμα, σαν αποτέλεσμα ζούμε κι αυτό τον θάνατο. Φεύγοντας απ΄το Χριστό δεν μπορεί να κρατηθεί το σώμα με την ψυχή μας και διαλύεται. Αλλά εκείνος [;] το ζει ως αποστασία. Αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος. Ο πρώτος θάνατος! Την ώρα που φεύγουμε απ΄το Θεό, πεθαίνουμε. Γι΄αυτό σήμερα γύρω μας υπάρχουν πολλοί νεκροί. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Ζωντανοί - νεκροί! Ο άλλος θάνατος απλά οριστικοποιεί αυτό το γεγονός. Αν όμως τον έχουμε νικήσει πριν, ακριβώς, μένει μόνο η ευεργεσία του θανάτου [...] που ο Θεός αφήνει να πεθάνουμε για να μη ζούμε συνέχεια μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, στην κακία του κόσμου και μας οδηγεί σε μια άλλη ζωή.
Μετά από σχετική [...] ερώτηση:
π. Κων/νος: - Έτυχε σήμερα στο πασχαλινό τραπέζι με φίλους και συγγενείς να κουβεντιάσουμε ένα τέτοιο θέμα. Και το 'χω πρόσφατο στο μυαλό μου. Θα το πω πάρα πολύ απλά. Θα κάνω μια μικρή ανάλυση της ψυχής του ανθρώπου,πολύ απλή! Θα φανώ "Φρουδιστής", αλλά όχι, δεν είμαι, ποτέ! Ο άνθρωπος ζει καθημερινά τέτοιες καταστάσεις - αυτά που είναι συνειδητά γεγονότα, τα ζει. Αυτό που ζει, που καταλαβαίνει, που νιώθει.Κάποια απ΄αυτά που ζει, περνά ο καιρός, τα ξεχνά, τ΄απωθεί στο υποσυνείδητο: μπορεί να αδίκησες κάποιον, να είπες μερικά ψέμματα - τα ξεχνάς και φεύγουνε. Αυτά τα "καθημερινά" που λέμε. Έρχονται πολλοί να εξομολογηθούν και λένε: Ε, λέω και μερικά καθημερινά ψέμματα! Το θεωρούν τόσο απλό, που είναι ακριβώς μεγάλα γεγονότα που είναι απωθημένα στο υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο το γνωρίζεις λίγο. Λίγο αν "ξελαμπικάρεις" τα πράγματα, αν ξεσκονίσεις τη ζωή σου, αποκαλύπτονται. Εμείς το απωθούμε λιγάκι, αλλά μπορείς "να το πιάσεις"! Εδώ είναι τώρα το καίριο σημείο: Κάτω απ΄το υποσυνείδητο υπάρχει έν΄άλλο επίπεδο, το οποίο χωρίζεται απ΄το υποσυνείδητο με μια πλάκα τσιμέντου πάρα πολύ γερή - έτσι ας την πω. Αυτό το δωμάτιο, το κάτω, λέγεται "ασυνείδητο". Αλλά είναι ο χώρος μεταξύ υποσυνειδήτου κι ασυνειδήτου πάρα πολύ γερός! Ενώ το συνειδητό με το υποσυνείδητο το χωρίζει ένα φίλτρο χάρτινο, το υποσυνείδητο με το ασυνείδητο το χωρίζει ένα τσιμέντο "βραχώδες"! Τώρα!... Το ερώτημά σας έχει σχέση με αυτό το πράγμα. Η δική μου εμπειρία ως πνευματικού κι εξομολόγου μου λέει το εξής: ΄Οτι αν δεν καταλάβουμε αυτή την πλάκα που έχουμε και τη σπάσουμε...πώς θα σπάσει; Είναι το θέμα της ταπεινώσεως, της καθημερινής ταπείνωσης και της μετανοίας. Αν αυτό δε σπάσει - οπότε όλα τα κάτω φωτίζονται, αυτά που έχουμε μέσα μας - και δεν ξέρουμε καν ΤΙ έχουμε μέσα μας...όλ' αυτά φωτίζονται και γίνεται η ψυχή μας ενιαία. Αν δε σπάσει αυτή η πλάκα, ζούμε αυτή τη ζωή, κάνουμε αυτά που κάνουμε, έχουμε μια συμβατική θρησκευτικότητα, λέμε: ανθρώπινο είναι να πω και μερικά ψέμματα, να κλέψω, να κλέψω και την εφορία, να κλέψω και το κράτος...Ακόμη και οι Χριστιανοί λένε, γιατί βρε παιδάκι μου; Μας αδικούν! Το θεωρώ Τραγωδία! Όλ΄αυτά τα λεγόμενα μικρά, τ΄αυτονόητα, τα δίκαιά μας, εγώ τα θεωρώ τραγωδία! ...Είναι ότι δεν ψάξαμε την πλάκα αυτή του ασυνειδήτου. Και την αφήνουμε έτσι. Αυτή σπάζει με Μετάνοια και με Ταπείνωση. Για να δημιουργηθεί αυτή η μετάνοια ξεκινάς απ΄το να έχεις ταπείνωση, να ξέρεις που δεν είσαι τίποτα, δεν αξίζεις τίποτα, αυτά που λένε οι Γεροντάδες. Που όλοι είναι καλύτεροι από σένα! Κι αυτό το νιώθεις και σιγά σιγά αυτό, επειδή γίνεται βίωμά σου, αυτή η ταπείνωση έρχεται να εκφραστεί ως μετάνοια ριζοσπαστική. Που σπάζει αυτή η πλάκα του τσιμέντου πια! Και τότε ανακαλύπτουμε πως όλα αυτά που λέγαμε , τα "θρησκευτικά" μας και τα "χριστιανικά" μας ήταν μια Υποκρισία! Είναι τρομερό πράγμα δηλαδή! Είναι τρομερό για τους Χριστιανούς! Γιατί για τον άλλο κόσμο που δε χρησιμοποιεί τον Χριστιανισμό σα δυνατότητα ζωής, δεν μπορώ να πω τίποτε! Δεν έχω τη δυνατότητα να του πω "σπάσε την πλάκα", αφού δεν πιστεύει στην ταπείνωση, δεν πιστεύει στη μετάνοια, δε θέλει τα "όπλα". Ο Χριστιανός έχει τα όπλα! Δηλαδή έχει στα χέρια του την ατομική βόμβα - ΤΟΣΟ χρειάζεται για να σπάσει αυτή η πλάκα - ατομική βόμβα! Δεν έρχονται μπουλντόζες! Ο Χριστιανός έχει στα χέρια του τη βόμβα κι αυτό είναι το φοβερό! Τί την κάνει την ατομική βόμβα; Και πρόσεξε...αν την ατομική ενέργεια δεν τη χρησιμοποιείς παραγωγικά, τη χρησιμοποιείς για να την κάνεις Χιροσίμα μετά. Κι αυτή η Χιροσίμα στρέφεται πάνω σου! Εδώ είναι το επικίνδυνο του "χριστιανικού ζειν". Το φοβερά επικίνδυνο! Και μόνο που θέλει να ζει χριστιανικά , του δίνουμε στα χέρια του πυρηνική ενέργεια: Πλουτόνιο, ουράνιο, σε κατάσταση ασφαλούς ισορροπίας, ε; Όχι σταθεροποιημένο. Ασταθές ισότοπο είναι το ουράνιο 238 - ας το πω έτσι! Το δίνω στα χέρια του, σημασία έχει, τι το κάνει αυτό πια! Του δίνουμε μια ευλογία και τι το κάνει; Κι ακόμη πιο τρομερό! Αν πάει να εξομολογηθεί, παίρνει τρομερή ευλογία και τι την κάνει πια; Αν δεν μπορεί να την αξιοποιήσει, καταστρέφεται τελείως! Κομματιάζεται! Την ώρα που βγάζεις τον κάλυκα απ΄την χειροβομβίδα, πρέπει να τον πετάξεις! ...Που το πετας, τι το κάνεις;!... Είναι μεγάλη ιστορία!...Δεν ξέρω αν αυτά τα παραδείγματα μπορούν να περιγράψουν λίγο αυτό το γεγονός! Κι εκεί ακριβώς γινόμαστε συμβατικοί στην πίστη μας κι όλα αυτά τα "Πάσχα" που ζούμε δε μας λένε τίποτα. Αφού λίγο μετά, πάλι την ίδια ζωή θα κάνουμε! Ενώ ο Χριστιανός που άκουσε χθες την πασχαλινή θεία Λειτουργία και μετείχε σ΄αυτήν , που άκουσε το λόγο του Χρυσόστομου, βγαίνει και λέει: Πού σου θάνατε το κέντρο; Τί θα μου τύχει; Θλίψη, θάνατος, δυστυχία, ατυχία...δε χρησιμοποιώ άνομα μέσα, παράνομα μέσα, είμαι Αναστημένος! Όλα τα χάνω και βάζω τη μάχαιρά μου και στη θήκη κι είμαι ξεκρέμαστος! Αυτό είναι Χριστιανός!...Αν δεν το κάνει αυτό, δεν γίνεται τίποτε. Κι η πλάκα του τσιμέντου παραμένει. Δεν μπορώ να πω με ποσοστά, πόσοι άνθρωποι που εξομολογούνται σπάζουν την πλάκα του τσιμέντου. Αλλά μπορεί να είναι δραματικά μικρά τα ποσοστά αυτά.
[...]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου