Η πολυσυζητημένη ταινία “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή, που όπως ήδη διαφαίνεται την υποδέχτηκε με ενθουσιασμό όλη η Ελλάδα (πλην μιας μικρής, αλλά ισχυρής επικοινωνιακά και πολιτικά μειονότητας, που φτάνει μέχρι τα άδυτα του Μαξίμου), είναι πρωτίστως πολιτική. Κι έτσι θα κριθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις εκατοντάδες χιλιάδες των θεατών και όχι από κάποιους κριτικούς, επικριτικούς ή μη!
Γράφει ο
Και αυτό, γιατί στην ταινία προβάλλονται σωρηδόν σαφέστατα μηνύματα και κυρίως γίνονται ολοφάνερα τα χαρακτηριστικά ηθικής, πατριωτικής, έξυπνης και χρηστής διακυβέρνησης ως ιστορικό συγκριτικό παράδειγμα – και μάλιστα σε συνθήκες χάους, πολέμου, κατάλοιπων ραγιαδισμού, δυστυχίας, αναρχίας, διχασμού και συστηματικής υπονόμευσης του Κυβερνήτη από ένα σύμπλεγμα πρωτόγονης ολιγαρχίας (Κοτζαμπάσηδες-καλαμαράδες) και σκληρής αποικιοκρατίας (Αγγλογάλλοι), με μια Ευρώπη ακόμα των αυτοκρατόρων, των δεσποτών, της απολυταρχίας και της “Ιερής Συμμαχίας”.
Γι αυτό και η συντονισμένη πολεμική από “κύκλους” της ελληνικής ψευδοελίτ και τα απαξιωτικά-ειρωνικά και εθνομηδενιστικά σχόλια μόνο φαινομενικά στρέφονται εναντίον του “ελληνόψυχου” Σμαραγδή. Βασικός στόχος της φασαριόζικης, ψευτοκαλλιτεχνικής τους πολεμικής, όπως φάνηκε ξεκάθαρα τις τελευταίες μέρες στο “δημόσιο διάλογο”, είναι η άδολη φιλοπατρία του δημοκρατικά εκλεγμένου Καποδίστρια και το σπουδαίο έργο του σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Όποιος έχει διαβάσει (και μόνο) την ομιλία του Κωνσταντίνου Τσάτσου για τα 200 χρόνια από την γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια, θα αντιληφθεί γιατί ο “Μπαρμπαγιάννης” εξακολουθεί ακόμη τώρα “να αναδύεται από το σκοτάδι”, με όλο το πολιτικό, ηθικό και πνευματικό του μέγεθος, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Και να μη ξεχνούμε ότι ο Καποδίστριας, πριν ακόμα δολοφονηθεί, είχε ουσιαστικά καταργηθεί ένα χρόνο πριν με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις εκείνης της εποχής, που επέλεξαν για την Ελλάδα την μοναρχία από έναν μη Έλληνα. Ιδού λοιπόν και οι -τουλάχιστον- “ηθικοί αυτουργοί”, που ασφαλώς και θα ταυτίζονται με τους λοιπούς, εγχώριους επικριτές της ταινίας.
Αυτές τις μέρες είδαμε ακόμη ότι όλη αυτή η ιδεοληπτική πολεμική και αντιπνευματική εχθροπάθεια ενάντια στον Καποδίστρια διαμορφώνεται κυρίως, είτε από την ψευδομαρξιστική σκοπιά, είτε από την νεοφιλελέδικη, (προσοχή, μιλάμε για ιδιότυπη, νέα “Ιερή Συμμαχία”), με αξίες, όρους, σημειολογίες, παραμέτρους, θεωρίες, εμπειρίες και έννοιες, που σμιλεύτηκαν και αναπτύχθηκαν πολύ μεταγενέστερα της διακυβέρνησης Καποδίστρια. Έτσι όμως δεν ερμηνεύει κανείς την ιστορία επιστημονικά, έστω ενός κινηματογραφικού έργου με αποδεκτή τη μυθοπλασία, ούτε αναλύει σωστά το ιστορικό πλαίσιο παρελθόντος χρόνου. Απλά γίνεται μια προσπάθεια να επιβληθεί “εκ των άνω”, με τερατώδη διανοητικά άλματα και κυνισμό, μια ιδεολογική μιζέρια, με προφανή μονομέρεια, αν όχι με εμπάθεια.
Η αναζήτηση ενός σύγχρονου ηγέτη
Όλα τα υπόλοιπα – και ο “καλλιτεχνικός” καυγάς “ειδικών” και μη – είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, “τρίχες”, δευτερεύον ζήτημα, ειδικά αν ληφθεί υπόψη και ο απελπιστικά πολύ χαμηλός προϋπολογισμός της ταινίας, η μεγάλη διάρκεια των γυρισμάτων και ο “πόλεμος” διάρκειας, που δέχτηκε για να μη γυριστεί. Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος έχει άλλωστε όλο το δικαίωμα να παρουσιάσει το έργο του όπως θέλει, με όλα τα δικαιώματα που του δίνει η ελευθερία της Τέχνης του.
Ακόμα και να αγιογραφήσει, να “θάψει”, να… να… Κάτι που βέβαια δεν ισχύει για την εν λόγω ταινία, καθώς ο “γνωστός” Σμαραγδής, με τον δικό του έντιμο τρόπο, μας έδειξε πτυχές από τον πραγματικό Καποδίστρια, όπως έχει γραφτεί άλλωστε σε δεκάδες βιογραφίες γι αυτόν. Αρκεί βέβαια να διαβάζονται, ειδικά από τους “επι-κριτικούς” (…και βέβαια να μην νομίζει κανείς ότι βλέπει ιστορικό ντοκιμαντέρ).
Αυτό που τελικά μένει όμως είναι πως, όλοι αυτοί οι πολέμιοι εκτίθενται και πάλι στα μάτια του ελληνικού λαού, ο οποίος κατά βάθος ψάχνει σήμερα και πάλι ηγέτη του διαμετρήματος ενός Καποδίστρια, που τον σεβόταν και εκτιμούσε όλη η Ευρώπη, από τον Γκαίτε έως και τον Μέτερνιχ. Σε μια εποχή που η οργή ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού (πλην των προνομιούχων και ημετέρων) είναι πολύ μεγάλη, καθώς η σημερινή κατάντια του πολιτικού μας συστήματος, όπου στην ημερήσια διάταξη είναι τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, η υποτέλεια, η διαφθορά, η “επικοινωνία”, το βόλεμα ημετέρων, κλπ. κλπ. κλπ., είναι ορατή στους πάντες, είναι αναμενόμενο και ο “Καποδίστριας” να μην είναι ευπρόσδεκτος από την λεγόμενη “άρχουσα τάξη”. Άλλωστε ακούγεται ότι και η βρετανική πρεσβεία έχεις τους λόγους της να δυσανασχετεί με τον “Καποδίστρια”. Τότε και τώρα …..
ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο που με περίσσια ελαφρότητα, αν όχι μίσος, η ελληνική ψευδοελίτ χαρακτήριζε, μέσω της αγγελοπούλειας “greece2021” για τα 200χρονα της Επανάστασης του 1821, επισήμως τον Καποδίστρια “δικτάτορα”. Όπως πάντα, οι ίδιοι, τότε και τώρα!
