Ψήφισμα της 21ης Ιουλίου 1831 (λίγους μόλις μήνες πριν τη δολοφονία του), με το οποίο ο Καποδίστριας απαγορεύει ρητά τις μυστικές εταιρείες (κυρίως τεκτονικές στοές και παρόμοιες οργανώσεις)Το ψήφισμα το έχω κάτω στις φωτό καθώς και την δημοσίευση στην εφημερίδα ΦΕΚ.
Αυτό το ψήφισμα ήταν μία από τις τελευταίες του πράξεις ενάντια στην αντιπολίτευση (Μαυροκορδάτο φαναριώτες) και συνέβαλε στο να ενταθούν οι εχθρότητες που οδήγησαν στη δολοφονία του (27 Σεπτεμβρίου 1831).
Η Εγκύκλιος αρ. 4286: Εκδόθηκε στις 22 Αυγούστου 1831 κάτι σαν (ΦΕΚ) Είναι πρακτική εφαρμογή της γενικής απαγόρευσης, καθιστώντας παράνομη τη συμμετοχή και στόχευε ευρωπαϊκές μασονικές στοές και παρόμοιες οργανώσεις, που ο Καποδίστριας θεωρούσε εργαλεία ξένης παρέμβασης (κυρίως αγγλικής/γαλλικής).
Δολοφονείται ένα μήνα μετά από την εγκύκλιο.
Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι η δολοφονία βόλεψε τις Μεγάλες Δυνάμεις, που ήθελαν αδύναμη Ελλάδα-προτεκτοράτο (και όντως μετά ήρθε ο Όθωνας ως βασιλιάς).
Ο Καποδίστριας ήταν προσανατολισμένος στη Ρωσία και μεγάλο εμπόδιο σε αγγλο-γαλλικά σχέδια.
Η χρονική σύμπτωση με την απαγόρευση στοών είναι ύποπτη και δικαιολογούν ερωτήματα για ξένη παρέμβαση και πιθανή γεωπολιτική δολοφονία.
Αργότερα οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), επέλεξαν ξένο βασιλιά (Όθωνα) και έκαναν την Ελλάδα προτεκτοράτο τους.
Ποιοι ευνοήθηκαν - Ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης έγιναν πρωθυπουργοί επί Όθωνα, και τα κόμματά τους εναλλάσσονταν στην εξουσία.
Οι μασονικές στοές δεν έκλεισαν μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια.
Ο Φοίνικας (το πρώτο εθνικό νόμισμα που καθιέρωσε ο Καποδίστριας το 1828) σταμάτησε μετά τη δολοφονία του· τη θέση του πήρε η δραχμή, νόμισμα που συνδέθηκε με την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, της οποίας το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών κατείχε ένας μη Έλληνας τραπεζίτης.
Ο Δημήτριος Ν. Κοκκινάκης δεν κατέληξε αυθαίρετα στο συμπέρασμά του ) βασίστηκε σε πολυετή έρευνα (πάνω από 40 χρόνια) με σύγχρονες εγκληματολογικές μεθόδους: Μελέτη όλων των διαθέσιμων αρχείων εποχής (ΓΑΚ, δικογραφία δίκης Γεωργίου Μαυρομιχάλη).
Ανάλυση ιατροδικαστικών εκθέσεων (τραύματα Καποδίστρια: π.χ. πώς ένα μικρό μαχαίρι προκάλεσε τόσο βαθύ τραύμα; Ασυμφωνίες σε θέσεις πυροβολισμών/μαχαιριάς με θέσεις δραστών).
Αναπαράσταση σκηνής φόνου στο Ναύπλιο, βήμα-βήμα, συγκρίνοντας μαρτυρίες αυτοπτών (π.χ. η κυρία Παρασκευούλα, που είπε «δεν γνωρίζω τους δράστες», ενώ ήξερε καλά τους Μαυρομιχαλαίους).
Εξέταση ασυνεπειών σε καταθέσεις, πολιτικό πλαίσιο και ύποπτα πρόσωπα γύρω από την εκκλησία (π.χ. φρουροί, μυστηριώδεις ξένοι).
Καταλήγει απόλυτα ότι οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ήταν οι δολοφόνοι.
Η θεωρία της προβοκάτσιας (Κοκκινάκης κ.ά.)
Η δολοφονία ήταν σχεδιασμένη να αποτύχει ακριβώς για να: Πιαστούν/σκοτωθούν οι δράστες αμέσως.
"Κλείσει" γρήγορα η υπόθεση ως τοπικιστική βεντέτα.
Απομακρυνθούν οι υποψίες από τους πραγματικούς ηθικούς αυτουργούς (ξένες δυνάμεις, αντιπολίτευση όπως Μαυροκορδάτος/Κουντουριώτης).
Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ήταν ηλίθιοι. Αν ήθελαν πραγματικά να σκοτώσουν τον Καποδίστρια, θα το έκαναν πολύ πιο έξυπνα. Το ότι έγινε τόσο φανερά και ανόητα ενισχύει τη θεωρία ότι κάποιοι άλλοι (πιο "μανούλες" σε ίντριγκες) το σχεδίασαν έτσι ώστε να φορτωθεί στους Μανιάτες και να ωφεληθούν οι ίδιοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου