Παρασκευή 26 Μαρτίου 2021

ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ!!!

 

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1970 

 H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..


Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Άνοιγαν κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε..


Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα,
απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι κα ι δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύ θυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι... Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....


Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

 

6 σχόλια:

ἐμπεσῶν εἰς λάκκον τις είπε...

Προλάβαμε πολλά...
από μία ζωή

που δεν είχε ευθυγραμμιστεί
ακόμη σε πολλά...

...

με τον νέο...

τον λαμπυρίζοντα...
αλλά σκοτασμένο...

τεχνοκρατικό μεσαίωνα...

που ερχόταν μέρα τη μέρα
καβαλώντας τους μήνες
και τα χρόνια μας

σαν ταχα αφέντης(!)
τού...χ ρ ό ν ο υ...
-πού..."ήταν χρήμα"-
απαιτώντας... κανένα λεπτό, να μην
περνά, χωρίς ...το σακούλι να γεμίζει καινουργια λαχταριστά

α ρ γ ύ ρ ι α...

(κάτι σαν το...δεν σταματάμε ποτέ ...να μαγειρεύουμε...
...θυμάστε...;)

και... νομίζοντας, πώς μπορούσαμε
ν'αποχτήσουμε... "μεγαλώνοντας"...
ο,τι επιθυμούσαμε...

απλά... α γ ο ρ ά ζ ο ν τ ά ς το
...

π ο υ λ η θ ή κ α μ ε ...

σε τιμή ευκαιρίας...

στους τοκιστές τού
αέρα κοπανιστού

που φτιάχναν..."χρήμα"
από την ...φ ο υ σ κ α...
των ε π ι θ υ μ ι ώ ν μας...

τίς αλυσσίδες, πού τώρα
μας κρατούν κάτω... με τη...
μούρη στο χώμα...

που συμβολίζει το...
μουρόπανο...

μονό... διπλό...
αύριο και...με... φτερά...
και ..διπλό...αμονιαζολ...
(θυμάστε οι πιο παλιοί...;)

...

Όλα μαύρα λοιπόν...ρε... κιχη...;

Το αντίθετο...ξυπνάμε πραγματικά
...
λίγο ακόμα... το Νού μας...

όσο χρειαστεί...για να σωθούν περισσότεροι αδερφοί μας...

σίγουρα αξίζει τον κόπο...

Ο Θεός στήτω μεθ'ημών...!



Ανώνυμος είπε...

Αυτή η γενιά κατέστρεψε την Ελλαδά και τις επόμενες γενιές για να κάνουμε και το πολιτικό σχόλιο. Δυστυχώς οι νέοι βλέπουν γέρο και βλασφημάνε.

Ανώνυμος είπε...

Μια μικρή διόρθωση... Κι εμείς που γεννηθήκαμε το 79-80 ήμασταν κάπως έτσι..

Ανώνυμος είπε...


Έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν στα τέλη της δεκαετίας 80 με αρχές του 90, ...κάπου εκεί που μας ξεβλάχεψε ο Πέτρος...κάπου εκεί που ο Σημίτης μας είπε πως είναι Έλληνας, κάπου εκεί που η νύχτα μετατράπηκε σε μέρα, με μποτιλιαρίσματα στους δρόμους στις 3.00 τα ξημερώματα, τότε που ο Έλληνας και η Ελληνίδα "γλεντούσαν" την ζωή, ιδιαίτερα κατά την νύχτα.

Ως γνωστόν παγκοσμίως
είμαστε ειδικοί στο γλέντι..




..."όσο χρειαστεί...για να σωθούν περισσότεροι αδερφοί μας..."

Σε ευχαριστώ για την υπομονή σου, αγαπητέ Δον.


Κωνσταντίνος
Κομνηνός

ἐμπεσῶν εἰς λάκκον τις είπε...

Καλή δύναμη αδερφέ...

...

Όντως το σποκορύφωμα
τού χαμού... νομίζω,έγινε
εκεί ακριβώς

που το τοποθετείς
...
εκεί χάθηκε ο λογαριασμός...
και πιάσαμε πάτο
...

Εκεί όμως είναι που μας παρουσίασε ο Θεός
Αγιασμένους ανθρώπους...

που μας άρπαξαν από τα μαλλιά να μάς σώσουν...

Δόξα τώ Θεώ...!

Ανώνυμος είπε...

81 παιδί μου χρονιά ορόσημο!!!!