Είπε Γέρων : Ο άνθρωπος είναι πολύ ιδιοτελές πλάσμα.
Ανασφαλές. Απαιτητικό. Φοβισμένο. Άγριο. Βάρβαρο. Επιθετικό.
Η αγάπη δεν είναι κάτι δεδομένο, μα κυρίως άθλημα.
Στόχος, όνειρο, πόθος, καημός.
Κάτι θεϊκό.
Ο Θεός αγάπη εστί.
Εμείς, όμως, όχι ακόμα.
Όλη η ζούγκλα ζει μέσα μας, όλα τα πρωτόγονα πάθη και οι κακίες.
Σε περιόδους δύσκολες, φτώχειας, πολιτικής κρίσης κλπ, κάνεις τα πάντα: κλέβεις, μισείς, αρπάζεις, καταπατάς άλλους, κρύβεις, γίνεσαι πονηρός.
Τα γλυκά κι αγαπησιάρικα λόγια είναι όμορφα, ειδικά εδώ.
Όλο φρουφρού κι αρώματα.
Αν όμως σου πω κάτι απότομο, ή με προσβάλλεις εσύ, φεύγει όλη η ευλάβεια και γλύκα, και βγαίνει κάτι άλλο.
Πίκρα, δηλητήριο, κάτι από φίδι.
Το ‘χω ζήσει από άτομα που με θεωρούσαν μέχρι και άγιο, και μόλις τους μίλησα λίγο κοφτά κι απότομα, μου μίλησαν με τεράστια απαξίωση. Και με το δίκιο τους οι άνθρωποι.
Όλη η αγάπη που έλεγαν ότι νιώθουν, εξατμίστηκε σ’ ένα λεπτό, με μια μου φράση, π.χ. ¨Δεν έχω χρόνο να σε δω, να πας στον πνευματικό σου καλύτερα!¨. Πω πω τι έγινε μετά, και τι άκουσα από την ευλαβή κυρία που μόνο εικόνα δεν μου είχε κάνει!
Μόνο μια πρεσβυτέρα απ’ την Κρήτη όμως μ’ είχε κάνει λιώμμα, διότι παρόλο που εγώ την είχα φτάσει στα όριά της με τον τρόπο μου, αυτή εκεί, να μου μιλά μ’ ένα σεβασμό κι αγάπη απίστευτη. Της είχα βγάλει την ψυχή σε μια συνεννόηση για μια ομιλία που θα έκανα, κι αυτή να χαμογελά και να μιλά σα να ‘χει μέλι το στόμα της.
Μα κι εγώ έβγαλα κακίες και εμπάθεια κι όλη την πονηρία μου, σε ανθρώπους που μου έδειξαν το δύσκολό τους χαρακτήρα. Στο κήρυγμα, άγγελος. Στη ζωή, ένας τελείως συνηθισμένος άνθρωπος, με νεύρα, φωνές, κακίες κλπ.
Θα το ‘χεις δει κι εσύ με τον άνθρωπό σου, τι λόγια πικρά λέγονται, ενώ πριν λίγες μέρες ίσως έχετε δώσει όρκους, υποσχέσεις, γλύκες, πανέμορφα μηνύματα στο κινητό, καρδούλες, φιλάκια, αγκαλιές κλπ.
Πού πάνε όλα αυτά;…
Πώς χάνεται έτσι εύκολα η ενέργεια της αγάπης!...
Δύσκολα πράγματα…
Είμαι κάτω απ’ τη βάση, σε κάθε τετράμηνο βαθμολογίας…
Αγώνας, κι όπου βγει.
Κι ο Θεός να βοηθάει όλους.
8 σχόλια:
Τρελογιάννη, ο Θεός έχει χωρίσει (όχι τυχαία) τη ζωή μας σε μικρά διαστήματα-κομμάτια ζωής.Η κάθε μέρα είναι ένα νέο-"αυτόνομο" κομμάτι με την προτύπωση-"εικόνα" της γέννησης (μόλις ξυπνάμε) και του θανάτου (όταν κοιμόμαστε το βράδυ). Θα μπορούσε να τα είχε κάνει αλλιώς αλλά αυτό μας διδάσκει ότι κάθε μέρα είναι μια "νέα ζωή", μια νέα ευκαιρία δοσμένη από την μακροθυμία του Θεού, να επιλέξουμε πως ΘΕΛΟΥΜΕ να είμαστε (ως εικόνες της ελευθερίας Του).
Ο Θεός μπορεί μέσα από την δική Του (άπειρη) ελευθερία Του να είναι ότι θέλει. "Επιλέγει" με το ανέκφραστο Θείο Του Θέλημα να είναι Άκρα Αγάπη και Ταπείνωση. Θα μπορούσε να είναι υπερήφανος, να δείχνει τον Εαυτό Του φανερά ως Δημιουργό του Σύμπαντος και όλης αυτής της απίστευτης ομορφιάς και πολυπλοκότητας στην Δημιουργία. Όμως δεν το κάνει. Είναι Ταπεινός, είναι Θεός κεκρυμμένος. Αν μπορούσαμε να δούμε τις δυνάμεις της ύλης και πόσα συντελούνται στον μικρο- και μακρό-κοσμο και μέσα στα ζωντανά πλάσματα είτε σε βιολογικό είτε σε ψυχολογικό επίπεδο θα μέναμε άναυδοι. Αλλά δεν το κάνει.Παραμένει στην αφάνεια. Και αποκαλύπτεται μόνο στους ταπεινούς με τη θεία Χάρη Του.
Εμείς σαν εικόνες Του μπορούμε να βρούμε "ανάπαυση" (εκπλήρωση του ανικανοποίητου της ύπαρξής μας) μόνο με αυτή την "αγάπη και ταπείνωση" (όσο και αν οι λέξεις ακούγονται συνηθισμένες ή παραπέμπουν σε "φρουφρού και αρώματα" όπως είπες).
Η "τελευταία θέση" είναι η πιο αναπαυτική. Είναι όπως όταν πηγαίναμε σχολικές εκδρομές που καθόμασταν "γαλαρία" στο τέλος του λεωφορείου, ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και περνάγαμε καλύτερα. Ή, να το πω αλλιώς, είναι όπως ένα σώμα ανθρώπων που προχωράει σε εχθρικό έδαφος και οι τελευταίοι είναι "προστατευμένοι" σε σχέση με τους πρώτους.
Οι μεγάλες επιθέσεις των δαιμόνων γίνονται σε όσους υψώνονται. Είναι τα πνεύματα της εξουσίας του αέρα. Αν υψωθείς λίγο (ααπό το επίπεδο του "χώματος") θα σε χτυπήσει λίγο, αν υψωθείς πολύ θα σε χτυπήσει πολύ. Και όσο πιο ψηλά έχει ανεβάσει τον εαυτό σου με την υπόληψη που του έχεις τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πτώση.
Ο Θεός βέβαια μέσα στην μεγάλη Του Πρόνοια και ευσπλαχνία τα έχει κάνει έτσι ώστε ΚΑΙ αυτή ακόμα η ίδια η πτώση να λειτουργήσει σοκαριστικά στην ψυχή μας, ώστε να λυπηθούμε, ακόμα και να κλάψουμε (λυτρωτικά) για τα χάλια μας, (γιατί ενώ νομίζαμε ότι φτάσαμε πια σ΄ένα καλό πνευματικό επίπεδο, και έχουμε την δύναμη να τους ανεχόμαστε όλους και να ταπεινωνόμαστε), βλέπουμε ότι ο Θεός επιτρέπει να μας κάνουν μια επίθεση ή κάτι άλλο και εμείς αδυνατούμε να αντιδράσουμε όπως πρέπει.
Όμως οι Άγιοι μας λένε ότι είμαστε "το ουδέν" το τίποτα, "εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγε" και έτσι δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ δικό μας. ΤΙΠΟΤΑ. Η θεία Χάρη κάνει τα πάντα. Ο άγιος Παϊσιος έλεγε ότι αν τον αφήσει για λίγο η Θεία Χάρη μπορεί να πάει σε καταγώγια. Ο άγιος Ιάκωβος όταν υπερηφανεύτηκε για τα θαύματα που έκανε επέτρεψε ο Θεός να καταληφθεί από δαίμονες και να γίνει βιαστής και φονιάς.Η καρδιά του ανθρώπου είναι το πεδίο μάχης με τους δαίμονες, εκεί διεξάγεται ο αόρατος πόλεμος.
(συνεχίζεται)
Λοιπόν αδελφοί μου δεν χρειάζεται απελπισία όταν ο Θεός μέσα από καταστάσεις που επιτρέπει, "τραβάει ΄λίγο την κουρτίνα" και βλέπουμε την πνευματική δυσμορφία μας, και την μεταπτωτική κατάρα που κουβαλάμε. Χρειάζεται μόνο ένας "ήρεμος πόνος" όπως λέει ο Άγιος Νικόδημος που μας αποκόβει από την πίστη στον εαυτό μας, και μας κενώνει από το εγώ μας, και μια πλήρης παράδοση στα χέρια του Θεού. ΠΛΗΡΗΣ, χωρίς ενδοιασμούς. Αυτή είναι όλη η μάχη της καρδιάς. Να μάθει να Τον εμπιστεύεται με τυφλή απροϋπόθετη απλότητα όπως ένα μικρό παιδί που πιστεύει ότι του πεις.
Να πω και κάτι τελευταίο. Υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος που ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν κάποια πράγματα (ακόμα και διαμάχες). Είναι η τάση της καρδιάς να κολλάει σε ανθρώπους, σε πράγματα, σε καταστάσεις. Αυτή η προσκόλληση είναι ένα είδος ειδωλολατρείας.
Η καρδιά πρέπει να είναι "μοναχή", ελέυθερη. Η αγάπη του (οποιουδήποτε) πλησίον πρέπει να περνάει μέσα από την αγάπη του Θεού. Αλλιώς είναι εμπαθής αγάπη και γήινη. Σε ρίχνει στο επίπεδο των εθισμών, της ανελευθερίας. Η μάχη αδελφοί που πρέπει να δώσουμε είναι σε ψηλότερο επίπεδο από αυτό της ηθικής και του "καλού ανθρώπου". Όταν λέμε έτσι ξεκομμένα "αγάπη και συγχώρηση" φυσικά αυτό κατάντησε η τετριμμένη αγαπολογία της προτεσταντικής ηθικής.
Ξεκινάμε λοιπόν από την ΡΙΖΑ του κακού.Όλα αρχίζουν και τελειώνουν από την προσωπική σχέση και κοινωνία που έχει ο άνθρωπος με τον Θεό. Τα λάθη μας και οι αποτυχίες μας είναι μόνο τα συμπτώματα ότι απομακρύνθηκε η καρδιά μας από τη σωστή πνευματική θέση απέναντι στον Ήλιο τον Αυτόφωτο που πρέπει να είναι "ο Πρώτος και ο Έσχατος" της ζωής μας για να τροφοδοτεί ΔΙΑΡΚΩΣ εμάς τα μικρά ετερόφωτα πλασματά Του.Δεν έχουμε δικό μας φως. Όλα (ακόμα και οι πτώσεις μας), γίνονται ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ. Αυτή η κατανόηση είναι ο πρώτος μακαρισμός ("μακάριοι οι ΠΤΩΧΟΙ τω πνεύματι", (ταπείνωση), και ο δεύτερος είναι το πνευματικό πένθος γι αυτό(μετάνοια).
Τα υπόλοιπα (πραότητα, πείνα και δίψα της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη-σπλάχνα οικτιρμών, καθαρή καρδιά, ειρήνη) είναι το αποτέλεσμα, το οικοδόμημα πάνω στο θεμέλιο της ταπείνωσης-μετάνοιας. Και η συνέπεια είναι ο (κάθε είδους) "διωγμός", ίσως απλά και με τη μορφή της απόρριψης.
Πώς χάνεται έτσι εύκολα η ενέργεια της αγάπης!...
ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ-ΛΟΓΟΣ ΜΘ
Όταν δε ΕΚ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ συμβώσιν αίφνης εις ημάς καλοί λογισμοί (....) τα ενάντια αναχωρούσι και γίνεται ειρήνη και γαλήνη ανέκφραστος.
Όταν λοιπόν σε επισκιάσει η θεία Χάρη τότε πρόσεχε να μη υψηλοφρονήσεις και νομίσεις ότι έφτασες τον ατάραχον λιμένα (....) και ότι πλέον δεν υπάρχει εχθρός (...) αλλά μάλλον εν τοιαύτη περιστάσει συλλογίζου τους ακαθάρτους λογισμούς και τα απρεπή είδωλα άπερ εν καιρώ της ταραχής και αταξίας των λογισμών (...) ενεπήχθηκαν εις την διάνοιάν σου και πως τότε τεχέως εξέκλινας εις τα πάθη και συνέζησας μετ΄αυτών και δεν ησχύνθης ούτε ετρόμαξας τον οφθαλμόν του Θεού ούτε σεβάστηκες τα θεία χαρίσματα..
Και γνώριζε ότι ταύτα πάντα ΠΡΟΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΝ ΗΜΩΝ επέφερεν εις ημάς η Θεία Πρόνοια (....).
Γνώριζε λοιπόν ότι αυτό ΤΟ ΝΑ ΙΣΤΑΣΑΙ και να μην πίπτεις εις πάθη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΚΟΝ ΣΟΥ, ΟΥΤΕ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΣΟΥ, αλλά υπάρχει ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ήτις σε βαστάζει εις τα παλάμας της χειρός αυτής ίνα μη φοβηθείς.
Ταύτα έχε στο νου σου όταν επαρθή ο λογισμός σου και κλαύσον και δάκρυσον και ενθυμού τα παραπτώματά σου εις τα οποία πίπτεις ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΣΟΥ, ίνα ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΠΑΡΣΕΩΣ, και αποκτήσεις εκ των τοιούτων λογισμών Ταπεινωσιν.
ΜΗ ΑΠΕΛΠΙΣΘΗΣ ΟΜΩΣ, αλλά δια των λογισμών της ταπείνωσης, εξιλέωσον τον Θεόν.
Η ταπείνωσις και χωρίς άλλων έργων συγχωρεί πολλά αμαρτήματα, τα έργα όμως άνευ της ταπεινώσεως είναι ανωφελή και πολλών κακών πρόξενα.(....)
Εαν αποκτήσωμεν την ταπείνωσιν αυτή ποιεί ημάς υιούς Θεού.(...)
Ευχαρίστησον και δοξολόγησον τον Θεόν διότι ενώ υπάρχης ενδεδυμένος ΑΣΘΕΝΗ ΦΥΣΗ ΕΥΚΟΛΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΝΑ ΠΙΠΤΗ, δια της ΣΥΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΠΟΥ ΥΨΟΥΣΑΙ από καιρόν εις καιρόν και οποίων χαρισμάτων αξιούσαι και εις ποια υπέρ άνθρωπον μέτρα φθάνεις.
Και πάλιν ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΕΙΣ (επειδή υπερηφανεύθηκες), ΕΩΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΑΊΝΕΙΣ, ΚΑΙ ΑΠΟΚΤΆς ΝΟΥ ΚΤΗΝΏΔΗ.
Τρελλέ , από ποιόν Λεμεσού τά ξεσήκωσες ; Αλλη μανούλα .... Οι παπάδες έχουν μάθει στά σείς καί τά σας καί μόλις τούς φερθείς σάν ανθρώπους μανούλα μου , ποιός είδε τον Θεό ! Είναι πολύ απλό Καί εδώ πρωταγωνιστής μία ευσεβής κυρία , μία παπαδιά .... Κάτι τρέχει ........
Να ειμαστε προσεκτικοι στις κρισεις μας.Εαν μπορεις να συγκαταβαινεις οχι σε θεματα πιστεως,αλλα σε αλλα θεματα,ετσι ωστε να κερδισεις στο Χριστο τον αλλον,αυτο δε νομιζω πως θα σου στερουσε την αναγκη να προχωρησεις στην τελειοτητα των εντολων Του Ευαγγελιου.Διοτι δεν φαινεται,κρυβεται...
Τι ευφροσυνη ε,χαριζει η ταυτοτητα του Πνευματος...!
Συμπληρωματικη εγγραφη της τελευταιας!
"Περιδιαβαίνω σε κάποια "ερημιά". Στους πολυσύχναστους δρόμους μιας πόλης. Γνωρίζω πως αυτό είναι αντίφαση και σχήμα οξύμωρο. Για μένα όμως ο τόπος είναι έρημος από ανθρωπιά, είναι φτωχός από αγάπη.
Έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι στην Σαχάρα. Και συναντώ κροταλίες, βόες και άλλα επικίνδυνα ερπετά. Κι αντί για δέντρα βλέπω κάκτους με σουβλερά αγκάθια και μόνο πού και πού μια μικρή όαση με φοινικιές.
Ώρες-ώρες νομίζω ότι βρίσκομαι στη ζούγκλα, όπου το μεγαλύτερο θεριό τρώει το μικρότερο. Βλέπω τα πελώρια φορτηγά και τις νταλίκες και νομίζω πως είναι ελέφαντες και ρινόκεροι που στο πέρασμά τους τσακίζουν τα δέντρα. Όμως, ευτυχώς, κι εδώ μέσα στην αγριοσύνη και την ερημιά της...πολιτισμένης ζούγκλας βλέπω ν' ανθίζουν και μερικοί πανέμορφοι και μυρωδάτοι ανθοί.
Είδα μια χαριτωμένη μαθητριούλα να βοηθάει μια γριά να διασταυρώσει τον δρόμο. Πρόσεξα πολλούς να παραμερίζουν πρόθυμα για να μπορέσει το ασθενοφόρο να περάσει απρόσκοπτα. Ποιος ξέρει , ίσως να μεταφέρει κάποιο δικό τους. Αλλά τι λέω; Δικοί του καθενός πρέπει να είναι όλοι οι υπόλοιποι. Έτσι τουλάχιστον πρέπει να τους θεωρούμε. Γιατί είμαστε όλοι αδύναμα πλάσματα και όλοι κάτω από την ομπρέλα του Θεού, τον ουρανό.
Προσπαθώ να βρω ακόμα λίγα λουλουδάκια. Και βρίσκω. Περιμένοντας για ώρα να στρίψω δεξιά, ένας κύριος μου σκάει ένα χαμόγελο και μου κάνει νόημα να περάσω! Του ανταποδίδω το "λουλούδι" με ελαφριά υπόκλιση του κεφαλιού και μ' ένα μειδίαμα.
Ας είναι! Έστω και μέσα στις ερημιές φαίνονται και λίγα όμορφα και μυρωδάτα λουλούδια. Λουλούδια που φέρνουν στις ψυχές ικανοποίηση, χαρά, ελπίδα. Λουλουδάκια που αν όλοι φροντίσουμε να φυτεύουμε, τότε σιγά-σιγά οι ερημιές κι οι ζούγκλες θα μετατραπούν σ'ένα ευωδιαστό, πανέμορφο ανθόκηπο. Κι ο Θεός, από τον ουρανό θα χαμογελά κι Αυτός!"
☆Για όσα μαθητούδια θέλουν να πιάσουν τη βάση και να μην μείνουν στάσιμα. Ο εαυτός μου πρώτος μέσα!
ΕΥΓΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΥΓΕ !!!!!
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ-ΤΡΕΙΣ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ !!!!!(που λέει και ο Χατζής).
Δημοσίευση σχολίου