Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Η υμνολογία της Εκκλησίας μας, ως μέγας και απλανής διδάσκαλος της Οικουμένης

psalmoi_vivlia_agia_grafi_proseuxes_2010-w800-h600.jpg



Χωρίς καμμιά συστολή - διότι  τούς αἱρετικούς (μονοφυσίτες) ὄχι μονάχα τούς θεωροῦμε πλέον ἐκκλησία, ἀλλά τούς βάζουμε καί στό Ἅγιον Βῆμα ἀπό τήν Ὡραία Πύλη (Ι.Ν. Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ Θεσσαλονίκης) - ψάλαμε καί φέτος οἱ δυσσεβεῖς τούς ὕμνους τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι Πατέρες κατεδίκασαν τήν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ καί μάλιστα διά τοῦ γνωστοῦ θαύματος τῆς Ἁγίας Εὐφημίας!

Ὡς ἁπλοί πιστοί ἀναρρωτιόμαστε:
Τελικά μέ ποιόν εἴμαστε; Μέ τούς Ἁγίους καί θεοφόρους Πατέρες μας ἤ μέ τά φερέφωνα του ΠΣΕ; Μέ τόν Χριστό ἤ μέ τόν ἐξαποδίτη;
Θά ἀναλάβει ἐπιτέλους κάποιος ἀπό τούς σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες μας, νά μᾶς τό πεῖ καθαρά καί ξάστερα; Ἤ θά συνεχίσουν οἱ σεβαστοί μας ποιμένες, νά ἀφήνουν τόν λαό τοῦ Θεοῦ μέσα στήν σύγχυση καί στό σκοτάδι τῶν ψυχοκτόνων αἱρέσεων;
Μέ τιμή καί σεβασμό
Φώτης Μιχαήλ
Ἰατρός

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΤΗΣ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Στιχηρά τῶν Πατέρων.

Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Στίχ. ζ´. Ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός, ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον.
Σὲ τὸν ἀπερίγραπτον, καὶ ἀνερμήνευτον Λόγον, σάρκα χρηματίσαντα, δι᾿ ἡμᾶς φιλάνθρωπε ἀνεκήρυξε, τὸ σεπτὸν σύστημα, τῶν σοφῶν Πατέρων, Θεὸν τέλειον καὶ ἄνθρωπον, διπλοῦν ταῖς φύσεσι, καὶ ταῖς ἐνεργείαις ὑπάρχοντα, διπλοῦν καὶ ταῖς θελήσεσιν, ἕνα τὸν αὐτὸν καθ᾿ ὑπόστασιν· ὅθεν σὺν Πατρί τε, καὶ Πνεύματι γινώσκοντες Θεόν, ἕνα πιστῶς προσκυνοῦμέν σε, τούτους μακαρίζοντες.
Στίχ. η´. Ὅτι παρὰ τῷ Κυρίῳ τὸ ἔλεος, καὶ πολλὴ παρ᾿ αὐτῷ λύτρωσις, καὶ αὐτὸς λυτρώσεται τὸν Ἰσραὴλ ἐκ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ.
Πύῤῥον τε καὶ Σέργιον, καὶ τὸν Ὀνώριον ἅμα, Εὐτυχῆ Διόσκορον, καὶ δεινὸν Νεστόριον κατεστρέψατε, τῶν κρημνῶν ἔνδοξοι, τὸ Χριστοῦ ποίμνιον, ἑκατέρων διασώσαντες, διπλοῦν ταῖς φύσεσιν, ἕνα τὸν Χριστὸν καθ᾿ ὑπόστασιν, λαμπρῶς ἀνακηρύξαντες, μόναις ἐνεργείαις δεικνύμενον· ὃν καὶ προσκυνοῦντες, ὡς ἄνθρωπον, καὶ τέλειον Θεόν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, νῦν ὑμᾶς δοξάζομεν.
Στίχ. θ´. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη, ἐπαινέσατε αὐτόν, πάντες οἱ λαοί.
κτιστον ἐκήρυξαν, οἱ θεοφόροι συμφώνως, τὴν θείαν ἐνέργειαν, καὶ τὴν θείαν θέλησιν τοῦ πτωχεύσαντος, τὸν ἐμὸν ἄνθρωπον, τῇ σαρκὶ νείμαντες, τὸ κτιστὸν τῆς ἐνεργείας τε, καὶ τῆς θελήσεως, φύσεως φυγόντες τὴν σύγχυσιν, ἐμφρόνως οἱ μακάριοι, ὑποστατικήν τε διαίρεσιν· οὓς ἐν ἐτησίοις, τιμῶντες οἱ πιστοὶ ταῖς ἑορταῖς, Χριστὸν συμφώνως δοξάζομεν, τὸν αὐτοὺς δοξάσαντα.
Στίχ. ι´. Ὅτι ἐκραταιώθη τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
Τριάδα τὴν ἄκτιστον, οἱ θεοφόροι Πατέρες, Θεὸν ἕνα Κύριον, ὁμοφρόνως σήμερον ἀνεκήρυξαν, τὸ ἁπλοῦν ἅπασι, τῆς μιᾶς φύσεως, καταλλήλως ὑποδείξαντες, κοινῷ θελήματι, καὶ τῆς ἐνεργείας ἁπλότητι, ἄναρχον ἀτελεύτητον, τοῦτον διὰ πάντων γνωρίσαντες· ὅθεν ἀνυμνοῦμεν, αὐτοὺς ὡς Ἀποστόλων μιμητάς, καὶ τὸ ἐκείνων διδάξαντας, πάντας Εὐαγγέλιον.

Δόξα. Ἦχος πλ. β´.

Τὰς μυστικὰς σήμερον τοῦ Πνεύματος σάλπιγγας, τοὺς θεοφόρους Πατέρας ἀνευφημήσωμεν, τοὺς μελῳδήσαντας ἐν μέσῳ τῆς Ἐκλησίας, μέλος ἐναρμόνιον θεολογίας, Τριάδα μίαν ἀπαράλλακτον, οὐσίαν τε καὶ Θεότητα· τοὺς καθαιρέτας τῆς πλάνης, καὶ ὀρθοδόξων προμάχους, τοὺς πρεσβεύοντας πάντοτε Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΑΙΝΟΙ

Τῶν Πατέρων προσόμοια γ´ εἰς δ´.

Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Στίχ. ε´. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνῳ.
λην συγκροτήσαντες, τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιστήμην, καὶ τῷ θείῳ Πνεύματι, συνδιασκεψάμενοι τὸ μακάριον, καὶ σεπτὸν σύμβολον, οἱ σεπτοὶ Πατέρες, θεογράφως διεχάραξαν, ἐν ᾧ σαφέστατα, τῷ Γεγεννηκότι συνάναρχον, τὸν Λόγον ἐκδιδάσκουσι, καὶ παναληθῶς ὁμοούσιον, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, ἑπόμενοι προδήλως διδαχαῖς, οἱ εὐκλεεῖς καὶ πανόλβιοι, ὄντως καὶ θεόφρονες.
Στίχ. Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.
λην εἰσδεξάμενοι, τὴν νοητὴν λαμπηδόνα, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὑπερφυέστατον χρησμολόγημα, τῷ βραχεῖ ῥήματι, καὶ πολὺ συνέσει, θεοπνεύστως ἀπεφθέγξαντο, ὡς χριστοκήρυκες, εὐαγγελικῶν προϊστάμενοι, δογμάτων οἱ μακάριοι, καὶ τῶν εὐσεβῶν παραδόσεων, ἄνωθεν λαβόντες, τὴν τούτων ἀποκάλυψιν σαφῶς, καὶ φωτισθέντες ἐξέθεντο, ὅρον θεοδίδακτον.
Στίχ. Συναγάγετε αὐτῷ τοὺς Ὁσίους αὐτοῦ, τοὺς διατιθεμένους τὴν διαθήκην αὐτοῦ.
λην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ´.

Γεωργίου Νικομηδείας.

Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος Ἁγίου, μίαν οὐσίαν, ἐδογμάτισε καὶ φύσιν, καὶ τὸ μυστήριον τῆς θεολογίας, τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ· οὓς εὐφημοῦντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες· Ὦ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου· ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος· τῆς μυστικῆς Σιὼν οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι· τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου· τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου· Ἐκκλησίας τὸ καύχημα· οἰκουμένης ἀγλάϊσμα· ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ.
ΡΟΚΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΚΑΤΗΧΗΤΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΑΝ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟΣ.
ΠΡΟ ΕΤΩΝ ΣΕ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΣΑΝ ΣΕ ΦΙΕΣΤΑ ΜΕ ΕΞΕΔΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ κλπ κλπ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΣΥΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ Ο ΚΟΠΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΜΠΗ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΝΑΟ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΛΗΘΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ..
ΑΥΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΘΡΟΝΟ.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΡΑΓΕ;;;;

Ανώνυμος είπε...

Έχω την αίσθηση δε λέγεται όλη η αλήθεια,γιατί αν ειπωθεί θα είναι σκληρή και θα μαστιγώσει πολλούς απ΄αυτούς. Όπως έκανε στο προαύλιο του Ναού του Σολομώντα και όλοι απόρησαν. Δε μπορείς να λες βαδίζω όπως βάδισαν οι προηγούμενοι ενώ εσύ νοθεύεις στη πράξη το διαυγές και καθαρό νερό της ορθής πίστης το οποίο πίνουν οι πιστοί μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Ούτε γίνεται ταυτόχρονα και με το διάβολο και με το Χριστό, να συμβαδίζει κανείς. Παίρνει την αμετάκλητη απόφαση με ποιόν θα πορευτεί, επειδή δύο είναι οι δρόμοι,η λεωφόρος που οδηγεί στη καταστροφή και την απώλεια, και η στενή και τεθλιμμένη η οποία οδηγεί στη ζωή και τη σωτηρία. Αυτό είπε ο ενσαρκωμένος Λόγος του Πατέρα,και Ιησούς Χριστός, και δε λαθεύει, ούτε απογοητεύει, ούτε κοροιδεύει, ούτε αλλοιώνεται. Αν ομολογείς τον Χριστό, σηκώνεις και ό,τι κουβαλάει ο ίδιος, και το σταυρό, και τον εμπαιγμό,και τις προσβολές, και τη λοιδωρία, και το πειρασμό, και το διωγμό που δέχτηκε όσο περπάτησε ανάμεσα μας. Και όταν παίρνει κανείς την απόφαση υπολογίζει και το κόστος, και δε κοιτάει πίσω του γιατί θα σκοντάψει, δεν είναι λεωφόρος στρωμένη με ροδοπέταλα όπως νομίζουν πολλοί. Έχει πολλά εμπόδια, δοκιμασίες, πειρασμούς. Γιατί τρέχουμε για ένα βραβείο στο τέρμα του δρόμου ανεκτίμητης αξίας και προορισμού. Δε γίνεται κάποιος κάθε μέρα υιός του Θεού, αδελφός του Χριστού και συγκληρονόμος άφθαρτου Βασιλείου. Και εκεί δε μπαίνει ο καθένας αν δεν είναι πεντακάθαρος, να μοιάζει του αδελφού του Χριστού. Χάρη μας κάνει ο Πατέρας του κατά φύση Υιού, ανάξια όντα καθώς είμαστε. Ανταλλάσσουμε προαίρεση και παίρνουμε ζωή, αγοράζουμε αληθινή ζωή και αφήνουμε τα πρόσκαιρα και φθαρτά,εξαγοραζώμενοι το καιρό και το χρόνο που έχει ο καθένας μας όσο βρισκόμαστε σε αυτή τη ζωή. Γιατί δε μας σώζουν τα έργα μας, ακόμη κι αν είμαστε οι πλέον άγιοι Αθανάσιοι, Σπυρίδωνες, Γεώργιοι, Παύλοι, αλλά ο σωτήρας του κόσμου Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτός έδειξε την αγάπη του με την ενσάρκωση και το πρότυπο που θα πρέπει να ακολουθήσει κανείς για να σωθεί, δε πρέπει κι εμείς κάτι να επιδείξουμε; Έστω, αν όχι το 100%, πενήντα, αν όχι πενήντα, 30%,αν ούτε ικανοί και σ΄αυτό έστω μια προσπάθεια για το 20%,προσπάθεια και προαίρεση εν τη πράξει ζητάει. Μα δε μας ξέρει τί κουμάσια είμαστε οι άνθρωποι; Αφού αυτός μας έφτιαξε και μας κρατάει στα χέρια του, πώς θα του ξεφύγουμε όταν δε μας χάνει απ΄το βλέμμα του ούτε μια στιγμή;