Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Γίνε

Σχετική εικόνα

poetry-chaikhana

Περίμενε το βράδυ. 
Στη συνέχεια, θα είσαι μόνος. 

Περίμενε την παιδική χαρά ν'αδειάσει. 
Στη συνέχεια, φώναξε εκείνη την παρέα από την παιδική ηλικία: 

Αυτόν που έκλεισε τα μάτια του 
και προσποιήθηκε ότι είναι αόρατος. 
Αυτόν που είχες  πει κάθε μυστικό. 
Αυτόν που έφτιαχνε ένα κόσμο σε κάθε κρυψώνα. 

Και μην ξεχνάς αυτόν που άκουγε σιωπηλός 
, ενώ αναρωτιόσουν φωναχτά: 

Είναι το σύμπαν ένας άδειος καθρέφτης; Ένα ανθοφόρο δέντρο; 
Είναι το σύμπαν ο ύπνος μιας γυναίκας; 

Περίμενε το τελευταίο μπλε του ουρανού 
(το χρώμα της νοσταλγίας για την πατρίδα σου). 
Μετά, θα ξέρεις την απάντηση. 

Περιμένετε για το πρώτο χρυσό του αέρα (το χρώμα του Αμήν). 
Μετά, θα κατασκοπεύσεις τα ξυπόλητα βήματα του ανέμου. 

Μετά, θα θυμηθείς ότι η ιστορία αρχίζει 
με ένα παιδί που ξεφεύγει μέσα στο δάσος. 

Η αναζήτηση γι'αυτό συνεχίζεται στην αυξανόμενη 
σκιά του ρολογιού. 

Και το πρόσωπο πίσω από το πρόσωπο του ρολογιού 
δεν είναι το πρόσωπο του πατέρα του. 

Και τα χέρια πίσω από τα χέρια του ρολογιού 
δεν είναι τα χέρια της μητέρας του. 

Όλος ο Χρόνος άρχισε όταν απάντησες πρώτη φορά 
στα ονόματα που η μητέρα και ο πατέρας σου σου έδωσαν. 

Σύντομα, αυτά τα ονόματα θα ταξιδέψουν με τα φύλλα. 
Στη συνέχεια, μπορείς να αλλάξεις θέσεις με τον άνεμο. 

Στη συνέχεια, θα θυμάσαι τη ζωή σου 
όπως ένα βιβλίο των κεριών, 
κάθε σελίδα διαβάζεται από το φως της δικής της καύσης.

 Li-Young Lee

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Διάβασα τον κατάλογο και σεις λείπατε,
γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.
Διάβασα τον κατάλογο
Και σεις βρισκόσαστε στα οδοφράγματα
Διάβασα τον κατάλογο
και σεις γράφατε στις φυλακές
στα μικρά σας γόνατα
την Ιστορία του ανθρώπου.
Κι' έγραψα στον κατάλογο:όλοι παρόντες!
Και πλάι τον βαθμό του καθενός σας: Άριστα.

"Άδεια θρανία", Ανδρέας Παστελλάς